دل نوشته یک دانش آموز برای شهیده بشری خامنه ای

حوالی سال ۸۸ برای درس تاریخ ادبیات یک معلم جدید به مدرسه آمد. معلم جوان با جذبه‌ای که برایمان در کلاس شعرهای لطیف و عاشقانه عربی نزار قبانی می‌خواند و ما نوجوانانی کنجکاو که معلم جدید را بشناسیم. چقدر به ما و سوال‌هایمان خندیده بودی. بعد از چند ماه شک‌هایمان به یقین تبدیل شد، از شباهتت به پدرت، از رمان‌خوان حرفه‌ای بودن تا علاقه‌ات به اشعار سبک هندی...، حتی از شباهت چهره‌ات به پدرت. امروز هم ثابت کردی دخترها همیشه به پدرها می‌روند. امروز هم مثل پدر به دست اشقیاترین موجودات شهید شدی...

 

خانم حسینی عزیز، تو لذت ادبیات را به ما چشاندی. قرار بود زهرا که بزرگ‌تر شد به مدرسه برگردی. حالا ماییم و حسرت بزرگ شدن زهرای ۱۴ ماهه، حسرت برگشتن تو به مدرسه...

تا همیشه دلتنگ طنین صدایت وقت شعر خواندن خواهیم بود، دلتنگ صدای خنده‌های زیبایت...