حاشیه‌ای بر یک غائله / هادی سامع

هادی سامع در وبلاگش می‌نویسد: در روزهای اخیر، شاهد حادثه نادری بودیم که در نوع خود بی‌نظیر است؛ همان قضیه رنگ و رو رفته عمل غیر اخلاقی دو بازیکن فوتبال در یک تیم پرطرفدار، که خواسته یا نا‌خواسته باعث تشویش اذهان عمومی شد. داستان از جایی شروع شد که در خلال یکی از دیدارهای لیگ برتر، دو بازیکن بعد از به ثمر رساندن گل، دست به عملی زدند که به هیچ وجه قابل دفاع نیست، اما  نکته اینجاست که همگان زمانی متوجه این اتفاق شدند که تصاویر این عمل زشت به ناگهان در بخش خبری ساعت 20:30 (البته سانسور شده) رسانه ملی نمایش داده شد. این در حالی بود که برخی از بازیکنان دو تیم، تماشاگران و حتی مربی تیم مربوطه نیز از این ماجرا بی‌خبر بود. انتشار این تصاویر نصفه و نیمه و جمله معروف «انسان نسبت به چيزی كه منع شود، حريص‌تر می‌شود» کار خودشان را کردند تا این ماجرا آنقدر ادامه پیدا کند که برنامه پر بیننده‌ای مثل "نود" را نیز تحت تاثیر قرار دهد.

سوال اینجاست که با توجه به اینکه در یک کشور اسلامی زندگی می‌کنیم و بنا به گفته امام راحل باید در تمام مسیر اداره حکومت، قرآن و احادیث سرلوحه قرار گیرند، چرا این مسئله باید آنقدر می‌شد؟ مگر نه این است که سرمایه بزرگ انسان در زندگی، حیثیت و آبرو و شخصیت اوست و هر چه آن را به خطر اندازد مانند آن است که جان او را به خطر انداخته؟ مگر نه اینکه ‌گاه ترور شخصیت از ترور شخص مهم‌تر است و اصلا یکی از فلسفه‌های تحریم غیبت این است که این سرمایه بزرگ بر باد نرود و حرمت اشخاص درهم نشکند؟ مگر این گونه نیست که غیبت بدبینی می‌آورد، پیوندهای اجتماعی را سُست کرده، بذر کینه و عداوت را در دل‌ها می‌پاشد و‌ گاه سرچشمه نزاع‌های خونین و قتل و کشتار می‌گردد؟

«کسی که به منظور عیب‌جوئی و آبروریزی مؤمنی سخنی نقل کند تا او را از نظر مردم بیندازد، خداوند او را از ولایت خودش بیرون کرده، به سوی ولایت شیطان می‌فرستد و شیطان هم او را نمی‌پذیرد.» در خبری خواندم: آیت‌الله العظمی مکارم شیرازی صبح دیروز در جلسه درس خارج فقه خود، با بیان حدیثی از امام باقر (ع) افزوده‌اند: بر طبق این حدیث کسی که از ریختن آبرو و حیثیت مردم چشم‌پوشی کرده و آبروی آن‌ها را نریزد، خداوند در روز قیامت از گناهان او صرف‌نظر خواهد کرد. برخی تصور می‌کنند که آبروی افراد را ریختن کار ساده‌ای است و این در حالی است که از نظر اسلام آبرو بسیار اهمیت داشته و و ریختن آبروی مؤمن از گناهان بزرگ است.

در اینجا دو نکته وجود دارد که به نظر نگارنده بسیار حائز اهمیت است؛ اول‌‌ اینکه، با توجه به آموزه‌های دینی، انتظار می‌رفت که این اتفاق موجب سست شدن پیوندهای اجتماعی باشد. همانگونه که در روزهای اخیر شاهد استقبال بسیار کم تماشاچیان از مسابقات فوتبال بودیم تا جایی که در آخرین دربی پایتخت، یک رکورد تاریخی در تعداد تماشاچیان ثبت شد و برای تماشای این دیدار، تنها ده هزار نفر در ورزشگاه حاضر شدند که بی‌سابقه بود!

اما نکته دوم را سربسته می‌گویم؛ شاید طرح پررنگ این مساله راهی بود برای انحراف اذهان از یک مساله دیگر! فراموش نکنیم که این مساله را بخش خبری‌ای آغاز کرد که برخی از افراد جامعه از آن توقع روشنگری در زوایای پنهان مشکلاتی را دارند که یافتن جواب برایشان سخت شده ...