«نگاه شما»: دردسرهای برف 30 سانتی

خدا را سپاس که ما را با نعمت باران و برف میهمان سفره گسترده خود کرده و مدیران کشوری را هم با این نعمت به امتحان کشیده است.

در سایه علم و تکنولوژی، امروزه انبار منازل از درایت مبرا بوده و با اطمینان به همین تکنولوژی، شرح کوچکی از زندگی شخصی خود را در تاریخ 18/09/1390 برای شما بینندگان این مطلب بازگو مینمایم.

کلبه‌ای برای گذران زندگی در منطقه یک شهرداری تهران بزرگ، قسمت حقیر برای گذران زندگی مهیاست که با خانوار پنج نفری و متأسفانه میهمان در یوم جاری و در سایه مدیریت جهانشمول تکنولوژی در آن مکان با توصیف زیر زندگی می‌نماییم.

خانه‌ای با سیستم گرمایش شوفاژ بدون شومینه و بدون امکان نصب بخاری گازی با دو رشته تلفن و با گوشی‌های بی سیم (نیازمند برق) که یک رشته از آن در سایه باران این رحمت بی بدیل الهی، چند روزی است قطع شده و ما هنوز منتظریم.

ذکر این نکته که این کلبه تقریباً قدمت ده ساله دارد و از عایق‌بندی و پنجره دوجداره و... در سایه نظارت‌های عالیه مقامات ذی صلاح تهی می‌باشد و متاسفانه از شانس حقیر و خانواده در طبقه پنجم واقع شده (الزام استفاده از آسانسور) در اثر رحمتی دیگر (برف سی سانتی متری) برق منطقه (ضلع جنوب شرقی پارک مهر واقع در خیابان عمار) از ساعت حدود 5 صبح تا زمان یاداشت این مطلب (ساعت 15) قطع میباشد.

حال به مقدرات بالا اضافه می‌کنم درجه هوای ( 0 )، نبود تلفن، تعطیل بودن مدارس به دلیل برف و از طرفی نبودن سایر امکانات امروزی مثل تلویزیون، اینترنت، میهمان حبیب خدا با کار اداری و درمانی در تهران و... ترددهای الزامی مابین طبقه همکف با طبقه پنجم از طریق پله با جسم بی رمق به دلیل سرما آن هم نه در بیرون از خانه، بلکه در داخل منزل یعنی آنجایی که برای آسایش و آرامش میباشد

این مطالب جدا از مشکلات جاری و روزمره بوده که در اثر اطمینان به تکنولوژی و مدیریت منتخب کشور میباشد.

و اما سخنم با آقای وزیر نیرو و رییس جمهور محبوب است. برادران، 30 سانتی متر برف باریده و آن هم رحمت الهی است. اگر خدای ناکرده عذابی الهی اعم از توفان، زلزله، سیل و ... نازل شود، تکلیف مردم اعم از صغیر تا کبیر چه میباشد؟ کجا هستید شما؟ وقتی به ما نیاز دارید، هستید، ولی امروز که زن و بچه من در سرما می‌لرزند، کجا هستید؟ چرا برای مثل امروزی، فکر نکرده اید؛ اصلاً شما برای ما هستید یا نه؟

اینکه این را می‌نویسم از سر تمنا نیست، بلکه یادآوری وظیفه شماست!

و اگر ضعف شما استمرار داشته باشد، من مجبور به تدبیری برای زندگی خود هستم و انشاءالله هم می‌توانم اما سایرین که امکانی ندارند و کم، هم نیستند چکار کنند؟!