در فاصله چند ماه مانده به بازی‌های المپیک لندن فضای ورزش ایران تحت تاثیر اعتراض‌های گاه و بی گاه قهرمان‌های ملی قرار دارد و به نگرانی‌ها در مورد عملکرد کاروان ورزشی ایران در بزرگ‌ترین میدان بین‌المللی دامن می‌زند. مدیران سابق سازمان تربیت بدنی که تا مدتی قبل متولی اصلی ورزش ایران محسوب می‌شدند بعد از درخشش غافلگیر کننده ورزشکاران ایرانی در بازی‌های آسیایی گوانگژو و کسب مدال رنگارنگ وعده اهدای پاداش‌های چشمگیر را دادند. در آن برهه علی سعیدلو، رئیس سازمان تربیت بدنی و معاون رئیس جمهور که همراه ورزشکاران در محل بازی‌ها حضور داشت دائما به آنها دلگرمی‌می‌داد و ادعا می‌کرد مدال آوران به محض بازگشت به تهران پاداش‌های خود را دریافت خواهند کرد. اکنون بیش از یک‌سال از بازی‌های آسیایی گذشته اما صدای اعتراض ورزشکاران ایرانی که از این مسابقات مدال کسب کردند روی سایت‌های خبری خودنمایی می‌کند. افزایش موج نارضایتی ورزشکاران ایرانی در حالی است که کمیته ملی المپیک به عنوان متولی اصلی اعزام کاروان ورزشی ایران به بازی‌های المپیک لندن سعی می‌کند اوضاع را عادی جلوه دهد.
به نوشته تهران امروز بهرام افشارزاده، دبیر کمیته ملی المپیک چند روز پیش در یک برنامه تلویزیونی که جنبه تبلیغاتی داشت ظاهر شد و ادعا کرد ورزشکاران ایرانی در شرایط مطلوبی به‌سر می‌برند اما اعتراض‌ها نشان می‌دهد ادعای افشارزاده ملاک مناسبی برای ارزیابی فضای فعلی ورزش ایران نیست. چنانکه دبیر کمیته ملی المپیک خودش یکی از کسانی است که مدتی قبل در مقام منتقد شرایط نگران کننده فعلی ظاهر شد و در اعتراض به افزایش ناچیز بودجه ورزش در لایحه بودجه سال آینده اعتراف کرد در سال برگزاری بازی‌های المپیک این بودجه جوابگوی توقعات ورزشکاران و مربیان اعزامی‌نخواهد بود.
اگر چه بریز و بپاش‌های نامتعارف در فوتبال ایران اعتراض‌های بسیاری را به همراه داشته اما در فاصله چند ماه مانده به بازی‌های المپیک لندن جنس اعتراض‌ها فرق کرده و اغلب ورزشکاران ایرانی نسبت به بی‌توجهی مسئولان بالا دست به مقوله ورزش ناراضی به‌نظر می‌رسند. در این میان گاهی اوقات کار از اعتراض هم گذشته و آرام‌آرام رنگ و بوی تهدید به خود گرفته است. محمد رضا رودکی، تنها جودوکار ایرانی که در اوج ناکامی‌های جودو موفق شد سهمیه بازی‌های المپیک لندن را کسب کند بعد از این موفقیت بزرگ به طور ناگهانی از تیم ملی جودو کنار کشید و در اعتراض به وضعیت موجود گفت: « با من که یک ورزشکار المپیکی هستم و این همه زحمت کشیده‌ام این طور برخورد می‌کنند چه برسد به بقیه. الان شرایطی حاکم است که همه به فکر پست و مقام هستند و به نتایج تیم ملی حتی فکر هم نمی‌کنند. آنقدر فکر گرفتن پست هستند که کاری به جودو ندارند! من در این سال‌ها بیش از 50مدال از تورنمنت‌های بین‌المللی کسب کرده‌ام و تنها المپیکی جودو هستم اما ماهیانه 510 هزار تومان حقوق می‌گیرم. خود شما و مسئولان قضاوت کنید آیا این مبلغ برای گذران زندگی یک قهرمان کافی است؟» اگر چه دلجویی از رودکی که عضو مشاوران جوان وزارت ورزش و جوانان نیز هست خیلی زود او را به اردوی تیم ملی جودو بازگرداند اما اپیدمی‌اعتراض ورزشکاران قهرمان همچنان ادامه دارد و شماری از آنها صرفا با وساطت مربیان و مو سپیدهای ورزش خودشان را برای کسب موفغقیت در لندن آماده می‌کنند.
بی توجهی به اردوهای آماده سازی و کمبود امکانات از یک سو و محقق نشدن وعده‌های مدیران ورزشی از سوی دیگر باعث افزایش موج اعتراض‌ها شده است. بعد از پایان بازی‌های آسیایی، مدیران اسبق سازمان تربت بدنی به ورزشکارانی که در این بازی‌ها مدال مدال طلا کسب کرده بودند وعده اهدای یک دستگاه آپارتمان را دادند اما این وعده‌ها هیچ وقت محقق نشد و حالا گفته می‌شود قرار است از دولتی سر مسکن مهر یک دستگاه آپارتمان هم به ورزشکاران قهرمان اهدا شود! در این میان وزارت ورزش و جوانان هم قدم قابل توجهی را برای عملی شدن چنین وعده ای برنداشته است. یوسف کرمی، قهرمان انگشت نمای تکواندو ایران که طی یک‌سال گذشته تمام مدال‌های آسیایی و جهانی را درو کرده یکی دیگر از ورزشکاران معترض است که نگرانی‌هایش از فضای فعلی ورزش ایران را علنی کرده. کاپیتان تیم ملی تکواندو که این روزها شکست دادن حریف آمریکایی و کسب مدال طلای بازی‌های المپیک باید دغدغه اصلی اش باشد در اعتراض به وعده‌های توخالی مدیران ورزشی به شکل طعنه آمیزی از آنها خواسته تا دست‌کم اعلام کنند خانه‌های مسکن مهر که قرار است به ورزشکاران اهدا شود در کجای ایران واقع شده! کرمی می‌گوید: «من متاسفم از اینکه حتی جوایزی را که رئیس جمهور لطف کرده بود را هم نتوانستیم دریافت کنیم.» براساس آخرین خبرها پنج میلیون تومان از هزینه آپارتمان‌های اهدایی از محل صندوق حمایت از قهرمانان تامین می‌شود و 40 میلیون تومان را خود ورزشکار به صورت اقساط پرداخت خواهد کرد!
در میان ورزشکاران ناراضی، احسان حدادی، پرتابگر تیم ملی دوومیدانی که بعد از کسب مدال برنز مسابقات جهانی اکنون خودش را برای درخشش در بازی‌های المپیک آماده می‌کند به‌واسطه اظهارات بی‌محابایش بیشتر در کانون توجه قرار گرفته است. وضعیت حدادی البته از سایر قهرمانان ملی پوش بغرنج تر به نظر می‌رسد. او بعد از اعتراض‌های پی در پی از سوی مدیران وقت فدراسیون دوومیدانی به حاشیه رانده شد و حتی بدون مربی روسی و اختصاصی اش تمرین می‌کرد. جالب اینکه حدادی چند ماه قبل اولین مدال جهانی تاریخ دوومیدانی ایران را کسب کرد اما بعد از بازگشت این مسابقات در گفت و گو با خبرنگاران فاش کرد که رئیس وقت فدراسیون با او تماس گرفته و پرسیده حالش را داری از تو تقدیر کنم! حدادی به نشانه اعتراض با هزینه شخصی کنفرانس مطبوعاتی برگزار کرد. امید نوروزی، فرنگی کار تیم ملی کشتی هم پس از ایستادن روی سکوی قهرمانی مسابقات جهانی استانبول نگاه اهالی ورزش را به مشکلات کشتی گیران تیم ملی چرخاند و پس از خداحافظی با دوبنده تیم ملی کشتی فرنگی اعلام کرد هیچ وقت به دنیای کشتی بازنخواهد گشت. نوروزی در یک اظهار نظر به یادماندنی گفت : «مسئولان به من یک خودروی 15 میلیون تومانی پاداش دادند اما من 18 میلیون تومان برای پذیرایی از مهمانانی که بعد از قهرمان شدن به دیدن من آمدند هزینه کردم!» نوروزی اما با اصرار‌های محمد بنا به تمرینات بازگشت اما هیچ تضمینی وجود ندارد که او بعد از بازی‌های المپیک به نشانه اعتراض به رفتارهای مدیران بالادست ورزش تهدیدهای خود را عملی نکند. سعید عبدولی یکی دیگر از فرنگی کاران تیم ملی ایران که در مسابقات جهانی مدال طلا گرفت، برای امرار معاش با مشکلات ریز و درشتی دست و پنجه نرم می‌کند و در اهواز حرفه دستفروشی را پیشه کرده است. احسان روزبهانی، بوکسور تیم ملی ایران که بعد از کسب سهمیه بازی‌های المپیک لندن 10 میلیون تومان پاداش گرفته به جمع معترضان پیوسته و معتقد است با این مبلغ نمی‌تواند تا موعد بازی‌های المپیک به زندگی اش ادامه بدهد. روزبهانی تنها بعد از هفت مسابقه جواز حضور در المپیک را دریافت کرد اما حریف ایرلندی که درمسابقات انتخابی به او باخت 147 بار به میدان رفته بود.
در فضای فعلی دامنه اعتراض‌ها صرفا به قهرمانان ورزشی محدود نمی‌شود و مربیان تیم ملی هم هر ازگاهی در مقام منتقد اوضاع و احوال فعلی ظاهر شده اند. حدود 6 ماه پیش بود که رضا مهماندوست، مربی تیم ملی تکواندو و بهترین مربی تکواندوی جهان در سال 2010 تنها به‌واسطه اعتراض به عدم پرداخت تمام و کمال حقوقش از سوی رئیس فدراسیون تکواندو عزل شد. بعد از برکناری او اغلب قهرمانان تیم ملی تکواندو در مسابقات لیگ کیفیت دور از انتظاری را از خود بروز دادند و در مسابقات بین المللی هم صلابت گذشته را نداشته‌اند. از اردوی تیم ملی وزنه برداری هم که پرامید ترین تیم ورزشی ایران در بازی‌های المپیک محسوب می‌شود خبرهای نگران‌کننده‌ای به گوش می‌رسد. کوروش باقری مدتی قبل با اشاره به تبعات بی توجهی مدیران وزارت ورزش به قهرمانان وزنه‌برداری تهدید کرد چنانچه مشکلات رفع نشود مثل محمد بنا با حالت قهر آمیزی اردوی تیم ملی وزنه برداری را ترک خواهد کرد.
به نظر می‌رسد این روزها فضای ورزش تحت تاثیر انتخابات مجلس قرار دارد. در روزهایی که دولت نهم آخرین سال فعالیتش را سپری می‌کند، مدیران دولتی صندلی محکمی‌ندارند کمتر در حوزه پرمخاطره ورزش ورود می‌کنند وگرنه در حالت عادی یک اتفاق کوچک پای بسیاری از مردان عرصه سیاست را به ورزش باز می‌کرد.