نگاه شما: مناجات شعبانيه را خواند و ...

چند روزی می‌شد که مهدی جمشیدی را ناراحت می‌دیدم. روزی او را صدا زدم و به کناری کشیدم و گفتم: آقا مهدی ناراحت به نظر می‌رسی؟ اگر دلت برای شهدا تنگ شده است و دوست داری شهید شوی، برو مناجات شعبانیه بخوان. پیش از تو هم برخی از بچه‌ها این مناجات را خواندند و به شهادت رسیدند.

با این مژده بود که لبخند زیبایی بر لبانش نقش بست و تبسم کرد. از آن روز به بعد بود که مهدی را با کتاب مفاتیح می‌دیدم که به گوشه‌ای می‌رفت و این مناجات را با حال خوشی که داشت، می‌خواند تا شاید گمشده‌اش را که همانا شهادت بود، پیدا کند.

برخی از اوقات من هم توفیق می‌یافتم، با او این مناجات را می‌خواندم تا اینکه در عملیات کربلای ۵ آقا مهدی را با پیکر خون‌آلودی در سنگر دیدم. لحظاتی در کنارش نشستم و به حال او غبطه خوردم. از سنگر که بیرون رفتم، ده ثانیه‌ای بعد در‌‌ همان جایی که نشسته بودم، برادر رضایی هم که اهل مناجات شعبانیه بود، به فیض شهادت رسید.

با دیدن این دو منظره به حال زارم گریستم و گفتم: امان از دل غافل!