یک بن‌بست مدیریتی حسرت ما در المپیک را ۴۴ ساله می‌کند!

این روز‌ها سر مدیران فوتبالی ایران حسابی شلوغ است و می‌خواهند به راه‌های گوناگون، زمینه‌های ‌مناسب حضور تیم ملی فوتبال را در جام‌جهانی فراهم آورند. صحبت از پایان رقابت‌های لیگ بر‌تر در اسفند ماه در میان است و هنوز ادامه یافتن یا نیافتن جام حذفی در هاله‌ای از ابهام قرار دارد. حضور نمایندگان ایران در جام باشگاه‌های آسیا نیز موضوع دیگری است که بر گره‌های موجود در راه آماده‌سازی تیم ملی افزوده است. اکنون تصور کنید با این معادله چند مجهولی کسی ‌پیدا شود و بخواهد فکری به حال تیم ملی امید ایران بکند!
 
به گزارش «تابناک»، در حالی که رقابت‌ها‌ در همه لیگ‌های جهانی تا یکی دو ماه منتهی به جام جهانی با شور و حرارت پیگیری می‌شود و در فدراسیون‌های فوتبال در جهان، تیم‌های ملی رده‌های گوناگون با نظم خاصی به کار خود‌ ادامه می‌دهند، در کشور ما گویا همه چیز تحت تأثیر حضور در جام‌جهانی‌ است. حالت آماده‌باش در فدراسیون فوتبال ایران، هنگامی اعلام شد که ایران با آرژانتین و نیجریه و بوسنی همگروه شد و فدراسیون در مقابل انتظار عمومی که از تیم ملی ایجاد شده بود، وظیفه خود دانست تا همه انرژی خود را معطوف جام‌جهانی کند و به این ترتیب، صحبت از پایان لیگ در اسفندماه به میان آمده و از سوی دیگر، جام حذفی هم به ‌رغم قرعه‌کشی مرحله بعدی‌اش، ‌بر لبه تیغی حرکت می‌کند که یک سویش برگزاری و سوی دیگرش عدم برگزاری است.

بنا بر این گزارش، ادعاهای مطرح درباره شرکت تیم‌های ایرانی در لیگ قهرمانان آسیا بدون حضور ملی‌پوشان هم از آن حرف‌هایی است که تأیید شرایط آماده‌باش در فدراسیون فوتبال ایران را جدی‌تر می‌کند. همین شبه مدیریتی هم بیش از پیش به ما می‌فهماند که در کجای فوتبال دنیا ایستاده‌ایم؛ فوتبالی که برای آماده‌سازی تیم ملی در راه جام‌جهانی می‌بایست زمان سایر رقابت‌ها را تغییر داد. حالا اگر همه اینها منجر به اتفاق مناسبی برای تیم ملی بشود، باز جای تأمل دارد؛ اما از شکوه‌های مربی تیم ملی و فراهم‌ نشدن هیچ بازی تدارکاتی، مشخص است که اتفاق مناسبی هم برای تیم ملی رخ نداده است.

در این میان اما موضوعی که به دست فراموشی سپرده شده، موضوع تشکیل تیم ملی امید ایران است که گویا با این شیوه، راهی به المپیک ۲۰۱۶ ریودژانیرو نخواهد داشت. تیمی که مدیریت آن میان فدراسیون فوتبال و کمیته ملی المپیک، همواره محل مناقشه بوده و شاید همین گره مدیریتی موجب شده که این تیم هیچ ‌گاه روی آرامش ‌نبیند و پس از پیروزی انقلاب اسلامی حتی یک بار هم در رقابت‌های المپیک حاضر نباشد.

هرچند بنا بر قانون تصمیم‌گیرنده اصلی در تمام برنامه‌های تیم امید فدراسیون است و کمیته المپیک بیشتر نقش نظارتی دارد، بعضا شاهد اظهار‌نظرهای فنی کمیته ملی المپیک در این زمینه بودیم و از سوی دیگر، فدراسیون فوتبال هم که گویا این روز‌ها این تیم را کاملا به دست فراموشی سپرده است.

کنفدراسیون فوتبال آسیا امسال نخستین دوره رقابت‌های فوتبال زیر ۲۲ سال آسیا را در عمان برگزار خواهد کرد؛ رقابت‌هایی که در دور نخست خود، هیچ خروجی مشخصی ندارد، ولی دومین دوره آن که دو سال دیگر برگزار خواهد شد، حکم رقابت‌های مقدماتی المپیک را خواهد داشت و به این ترتیب، بیشتر فدراسیون‌ها با تیم زیر بیست سال خود امسال راهی این رقابت‌ها می‌شوند تا با آب دیده شدن تیمشان، دو سال دیگر تیم با تجربه‌ای راهی این رقابت‌ها کنند.

با این حال و در وضعیتی که سایر تیم‌های آسیایی، تکلیف خود برای حضور در این رقابت‌ها می‌دانند و اینکه با چه استراتژی در این رقابت‌ها شرکت می‌کنند، ما هنوز در خصوص تشکیل تیم امیدمان و مربی داخلی و خارجی آن بحث داریم. فدراسیون به دنبال جذب کمک مالی کمیته ملی المپیک برای جذب مربی است و هنوز حتی برای انتخاب مربی داخلی و خارجی هم اختلاف‌نظر وجود دارد.

از سوی دیگر، هنوز مشخص نیست این تیم از چه هنگام تشکیل خواهد شد و آیا مربی که به این تیم اضافه شود، می‌تواند از فرصت بازی‌های آسیایی عمان استفاده کند یا خیر؟

اکنون باید دید فدراسیون فوتبال که این روز‌ها آماده سازی تیم ملی برای جام‌جهانی را مأموریت اصلی خود می‌داند، چه تصمیمی برای تیم ملی المپیکی می‌گیرد که آخرین حضور آن در رقابت‌های المپیک به سال ۱۹۷۶ بر‌می‌گردد و اگر ۲۰۱۶ ریو را هون از دست بدهد باید با ‌حسرت ۴۴ ساله به رقابت‌های المپیک ۲۰۲۰ بیندیشد.