978بازدید
۰
درد دل جمعي از خانواده‌هاي شهدا و ايثارگران گيلان
حدود اوايل آبان ماه سال جاري، رئيس سازمان بنياد شهيد و امور ايثارگران که خود از يادگاران هشت سال دفاع مقدس و جانباز بسيجي (بالاي 70 درصد از کارافتادگي و قطع نخاع) و تکيه زده بر صندلي چرخ‌دار است، استعفا کرد.
نامبرده بالغ بر چهل و چهار ماه در اين استان خدمت کرده که با ادغام موفق ايثارگري و ارايه خدمات ارزنده و درخور توجه و با برقراري ارتباطات عاطفي با گروه‌هاي گوناگون ايثارگري زبانزد خاص و عام شد. قاطبه ايثارگران در آنان بارقه اميدي درخشيده بود و خاندان معظم شهدا از اين که پناهگاهي يافته‌اند و شخصي از تبار شهدا به درد دل آنان گوش مي‌دهد، راضي بودند. مشاور فرزندان شهدا در هر سن و جنسي بود، مردي بود که خود را جا مانده از قافله شهدا مي‌دانست؛ بنابراين، چرا بايد استعفا مي‌کرد؟
با اين اقدام وي، موجي در گيلان پديد آمد و خانواه‌هاي معظم شهدا و ايثارگران از اين که وي خانه‌نشيني را در اين مقطع زماني (دولت مردمي و مورد تأييد رهبري) برگزيده بود، متأثر و نگران شدند. بنابراين، پيش وي رفتند و او نيز در پايان مجبور شد علت استعفا را بيان کند که خلاصه آن، وضع ضوابط و مقررات ناکارآمد از سوي مسئولان مرکزي بنياد شهيد و امور ايثارگران و همچنين حمايت نشدن‌هاي مالي براي رفع مشکلات حداقلي ايثارگران بود.
اما سرانجام با پافشاري خانواده‌هاي معظم شهدا و ايثارگران، مبني بر اين خواسته آنان که با وجود همه مشکلات و از آنجا که وي صرفا يک مدير نبوده، بلکه پدري براي اين خانواده‌ها بوده و حال با نبود وي، جاي خالي او احساس شده و اين ذهنيت تقويت مي‌شود که بنياد به گذشته خود بازخواهد گشت و يادآور مرارت‌ها و رنج‌ها و آلام گذشته خواهد بود، استعفاي خود را پس گيرد و اين را بپذيرد که بازگردد.
ايشان نيز سرانجام پذيرفتند، اما نکته قابل توجه اين است، از آنجا که انتظار مي‌رفت با توجه به سوابق درخشان انقلابي، بسيجي و جانبازي و تحصيلات عاليه (مهندس عمران) و خدمات ارزنده وي، از ايشان حمايت و با ابقاي وي موافقت شود، اما با مخالفت به اصطلاح معاون رئيس‌جمهور و رئيس بينياد شهيد و امور ايثارگران کشور روبه‌رو شديم. و اين در حالي است که مراجعات پي در پي نمايندگان خانواده‌هاي گيلاني به تهران و حضور در نهاد رياست جمهوري و نشست با مشاور عالي رئيس‌جمهور در امور ايثارگران (آقاي دکتر رحماندوست) و مراجعه بسياري به استانداري گيلان، نشست با همه مسئولان استاني اعم از استاندار، نماينده ولي فقيه، هيچ کدام نتيجه نداد و به رغم ارايه طومارهاي گوناگون، هيچ يک از مسئولان مربوطه، حتي حاضر به شنيدن سخنان اين افضل‌ترين انسان‌ها نشدند.
هرچند ما خاندان معظم شهدا و ايثارگران هرگز با اين کارها دست از ولايت مطلقه فقيه و انقلاب نخواهيم شست، ولي برخي از پرسش‌ها همچنان بي‌پاسخ مانده که به آن اشاره نموده و اميد داريم گوشي در نزد مسئولان پيدا شود و يا دست‌کم بتوان پاسخي براي آن ارايه داد و يادگاران هشت سال دفاع مقدس را توجيه کرد.
نامبرده بالغ بر چهل و چهار ماه در اين استان خدمت کرده که با ادغام موفق ايثارگري و ارايه خدمات ارزنده و درخور توجه و با برقراري ارتباطات عاطفي با گروه‌هاي گوناگون ايثارگري زبانزد خاص و عام شد. قاطبه ايثارگران در آنان بارقه اميدي درخشيده بود و خاندان معظم شهدا از اين که پناهگاهي يافته‌اند و شخصي از تبار شهدا به درد دل آنان گوش مي‌دهد، راضي بودند. مشاور فرزندان شهدا در هر سن و جنسي بود، مردي بود که خود را جا مانده از قافله شهدا مي‌دانست؛ بنابراين، چرا بايد استعفا مي‌کرد؟
با اين اقدام وي، موجي در گيلان پديد آمد و خانواه‌هاي معظم شهدا و ايثارگران از اين که وي خانه‌نشيني را در اين مقطع زماني (دولت مردمي و مورد تأييد رهبري) برگزيده بود، متأثر و نگران شدند. بنابراين، پيش وي رفتند و او نيز در پايان مجبور شد علت استعفا را بيان کند که خلاصه آن، وضع ضوابط و مقررات ناکارآمد از سوي مسئولان مرکزي بنياد شهيد و امور ايثارگران و همچنين حمايت نشدن‌هاي مالي براي رفع مشکلات حداقلي ايثارگران بود.
اما سرانجام با پافشاري خانواده‌هاي معظم شهدا و ايثارگران، مبني بر اين خواسته آنان که با وجود همه مشکلات و از آنجا که وي صرفا يک مدير نبوده، بلکه پدري براي اين خانواده‌ها بوده و حال با نبود وي، جاي خالي او احساس شده و اين ذهنيت تقويت مي‌شود که بنياد به گذشته خود بازخواهد گشت و يادآور مرارت‌ها و رنج‌ها و آلام گذشته خواهد بود، استعفاي خود را پس گيرد و اين را بپذيرد که بازگردد.
ايشان نيز سرانجام پذيرفتند، اما نکته قابل توجه اين است، از آنجا که انتظار مي‌رفت با توجه به سوابق درخشان انقلابي، بسيجي و جانبازي و تحصيلات عاليه (مهندس عمران) و خدمات ارزنده وي، از ايشان حمايت و با ابقاي وي موافقت شود، اما با مخالفت به اصطلاح معاون رئيس‌جمهور و رئيس بينياد شهيد و امور ايثارگران کشور روبه‌رو شديم. و اين در حالي است که مراجعات پي در پي نمايندگان خانواده‌هاي گيلاني به تهران و حضور در نهاد رياست جمهوري و نشست با مشاور عالي رئيس‌جمهور در امور ايثارگران (آقاي دکتر رحماندوست) و مراجعه بسياري به استانداري گيلان، نشست با همه مسئولان استاني اعم از استاندار، نماينده ولي فقيه، هيچ کدام نتيجه نداد و به رغم ارايه طومارهاي گوناگون، هيچ يک از مسئولان مربوطه، حتي حاضر به شنيدن سخنان اين افضل‌ترين انسان‌ها نشدند.
هرچند ما خاندان معظم شهدا و ايثارگران هرگز با اين کارها دست از ولايت مطلقه فقيه و انقلاب نخواهيم شست، ولي برخي از پرسش‌ها همچنان بي‌پاسخ مانده که به آن اشاره نموده و اميد داريم گوشي در نزد مسئولان پيدا شود و يا دست‌کم بتوان پاسخي براي آن ارايه داد و يادگاران هشت سال دفاع مقدس را توجيه کرد.
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
افزودن تابناک به منابع ترجیحی گوگل
نظر شما
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.