«خلازیل» بدون آنکه از کسی کمک بگیرد آباد شد؟! +تصاویر

درست است که تا می‌گویی زمین بایری ساخته شده، زمین‌خواری به ذهن می‌رسد، ولی ‌این وصله‌ها به خلازیل نمی‌چسبد؛ اگر  هم بچسبد، تعریف زمین‌خواران خلازیل با تعارف کلاسیک زمین‌خواری فرق دارد!

به گزارش «تابناک»، هر چه ساخت و ساز برخی مناطق در حاشیه شهرهای بزرگ نوید گسترش این شهر‌ها و افزود‌ن بر حجم مشکلاتشان را می‌دهد، این گسترش در برخی مناطق چیزی نیست جز ساخت حلبی آباد‌ها و به دنبال آن، بسط کوخ‌نشینی که بستر زایش، رشد و نمو هزار و یک آفت دیگر را فراهم می‌آورد.

از جمله این مناطق، «خلازیل» است؛ منطقه‌ای با حدود دویست هکتار وسعت در جنوب غربی آزادراه آزادگان در جنوب پایتخت که ظاهرا موقوفی است و تا چند سال پیش در کشت سبزیجات و صیفی جات با آب‌های آلوده به کار گرفته می‌شد؛ اما اکنون اینقدر ساخته شده که اگر از آسمان به آن بنگریم، شاید با شهرکی تازه راه‌اندازی شده اشتباهش بگیریم.

چند سالی است خلازیل نام جدید هم یافته، ولی هنوز به‌‌ همان نام قدیم شناخته می‌شود که به معنای محل جمع شدن گنداب‌هاست! درست خوانده‌اید: محل جمع شدن گنداب‌هایی که تا چند سال پیش به کشت سبزیجات و صیفی جات مصرفی پایتخت سرازیر می‌شد و حالا کمتر اثری از آن‌ها ‌مانده، چون مسئولان تصفیه‌خانه دایر کرده و گنداب‌های تصفیه نشده شهر را هم با کانال راهی جای دیگری در جنوب پایتخت می‌کنند.

اکنون مدتی است، جای زمین‌های کشاورزی خلازیل را کارگاه‌ها و چاردیواری‌هایی گرفته که در برخی‌شان کسب و کارهای کوچک چون درودگری، آهنگری و امثال آن‌ها جریان دارد، در بعضی‌شان انبار فلزات، حلبی جات، کارتن و مقوا، نان خشک و ضایعاتی از این دست دپو می‌شود و در شماری‌شان هم عده‌ای زندگی می‌کنند؛ برخی مجردی و بعضی با خانواده!

زندگی که چه عرض کنیم،‌‌ همان گونه که کار رایج در این منطقه از جنس کارهای چسبیده به زندگی مدرن شهری به شمار می‌آید و حتی شک داریم نسب دادن تعریف کار به آن‌ها درست باشد یا خیر، جنس زندگی در خلازیل نیز متفاوت با تعاریف رایج است؛ البته این نظر ماست، وگرنه ساکنان خلازیل چنین عقیده‌ای ندارند.

شاید وقتی بشنویم برای ساخت و ساز در این منطقه بزرگ در محدوده منطقه نوزده تهران هیچ مجوزی صادر نشده و به دلیل وقفی بودن زمین‌ها، باید خلازیل خالی از هر گونه ساخت و ساز و سکونت شود، بتوانیم به علت اختلاف دیدگاه خودمان با اهالی منطقه پی ببریم؛ تفاوتی میان داشتن خانه و زندگی، کارگاه و محل امرار معاش و از دست دادن همه این‌ها و هیچ شدن!

اما چگونه به این نقطه رسیدیم؟ نیم نگاهی به تصاویر هوایی این منطقه در چند سال پیش و قیاس آن با تصاویر امروز منطقه، نشان می‌دهد ‌هر آنچه در خلازیل پدید آمده، مربوط به چند سال اخیر است و عمر رویدادهای رخ داده اینقدر کوتاه است که یافتن قصورکنندگان ماجرا، بسیار ساده به نطر می‌رسد.

جالب اینجاست که در یکی دو سال پایانی عمر کوتاه خلازیل، طرح تبدیل آن به پارک بزرگ ۱۸۰ هکتاری در نهادهای بالادستی به تصویب رسیده؛ اما هنوز که هنوز است، خلازیل انبار ضایعات و زباله‌های دست‌چین شده از تهران است، نه بوستانی بزرگ یا حتی زمینی که به این منظور در نظر گرفته است!

بدین ترتیب، وقتی می‌بینیم نه خلازیل بوستان شده و نه نگاه به تصاویر قیاس وضعیت آن در چند سال گذشته با امروز، امیدوار‌کننده به نظر می‌رسد، تنها می‌توانیم بپرسیم: چگونه هیچ نهادی متوجه ساخته شدن خلازیل نشده؟ آیا غیر از این است که در سایه کوتاهی نهادهای بسیاری خلازیل به وضع امروز رسیده ‌و اگر منصف باشیم، باید مسئولیت وضع پدید آمده را متوجه ایشان دانست؟!