چرا «ضرغامی» از بخش‌های مختلف نظام صریحا انتقاد می‌کند؟!

«عزت الله ضرغامی» رئیس اسبق سازمان صدا و سیما یکی از چهره های اصولگرایی است که پس از پایان مسئولیتش در این سازمان، اقدامات سیاسی، فرهنگی و اجتماعی زیادی را در دستور کار خود قرار داد و تلاش می کند با نقد سازنده بخش های مختلف نظام از دولت، مجلس، قوه قضائیه و شورای نگهبان گرفته تا صدا و سیما و نهادهای اطلاعاتی و نظارتی برخی رویه های اشتباه را گوشزد کرده و یا تعدیل کند.

به گزارش «تابناک»؛ ضرغامی در تشریح و چرایی مواضعی که پس از پایان مسئولیتش در سازمان صدا و سیما اتخاذ می کند، گفته است: «بعضی‌ها به من انتقاد می‌کنند که چرا بعضی از مواضعی که الان داری، آن زمان نداشتی؟ در واقع من آن زمان هم همین مواضع را داشتم ولی لزومی به اعلام آن نیست؛ چرا که وقتی شما رئیس یک سازمان بزرگ هستید، نمی‌توانید مواضع شخصی‌تان را دایم مطرح کنید. اگر در دوران ریاست بر سازمان صدا و سیما به این موضوع ورود می‌کردم و به دنبال اصلاح بعضی از این امور بودم، قطعا سازمان وارد برخی حواشی غیرضرور می‌شد.»

ضرغامی از بداخلاقی های سیاسیون به ویژه در ایام انتخابات گلایه کرده و گفته است که «متأسفانه گاهی می‌خواهیم از اینگونه موضوعات بهره‌برداری سیاسی و جناحی کنیم. شبیه انتخابات‌ها که بلای جان کشور می‌شود درصورتی که اگر واقعیت آن را بنگریم، انتخابات شادی و نشاط ملت است اما با رفتارهای برخی جریان‌ها تبدیل به عزا می‌شود.»

امام آنقدر علیه شاه افشاگری نکرد که در انتخابات 96 علیه نظام افشاگری شد

او اضافه کرده که «در همین انتخابات 96، آنقدر که علیه نظام افشاگری شد، امام(ره) درباره شاه افشاگری نکرده بود. افشاگری‌های 88 بین موسوی و احمدی‌نژاد هرگز به ‌شدت افشاگری‌های نامزدهای انتخابات 96 نبود، چرا؟ چون انتخابات را به دعوا بدل کردیم. برخی رسانه‌ها از همین اظهارنظر من سوء برداشت کردند و مرا مخالف انتخابات معرفی کردند در حالی که ما داریم انتخابات را آسیب‌شناسی می‌کنیم و باید امانتدار ادبیات آن باشیم.»

او در نقد عملکرد دستگاه های نظارتی و اطلاعاتی هم سخنانی گفته و عنوان کرده است که «خانم رابعه اسکویی پشیمان شده‌اند و این پشیمانی‌شان را هم با صدای بلند اعلام کرده‌اند اما تا امروز که با شما صحبت می‌کنم، هرروز با دستگاه‌های مختلف اطلاعاتی صحبت می‌کنم تا به ایشان اجازه فعالیت بدهند و هنوز هم نتیجه نگرفته‌ام. چرا همه شعار می‌دهیم؟ چرا از کسی که اعلام پشیمانی می‌کند، حمایت نمی‌کنیم؟ این مسائل درد مشترک همه ماست، ولی همه‌چیز را خطی و جناحی کرده‌ایم لذا بنده که از ابتدا عضو هیچ گروه سیاسی نبودم و نگاه انقلابی داشته‌ام، همیشه گفته‌ام هرکسی می‌خواهد از رهبری دفاع کند، می‌گویند این حرف اصولگرایان است! اصلا این خبرها نیست. رابطه خیلی از اصولگریان با چارچوب‌های ارزشی رهبری فاصله دارد.»

ضرغامی تنها به این بسنده نکرده و مشابه نقدهایی که آذرماه 96 به دستگاه قضایی کرده را باز هم بیان نموده است. رئیس سابق رسانه ملی در خصوص این رویکردش و چرایی آن نیز گفته که «تا دلتان بخواهد همه نهادها را نقد کرده‌ام. نهادهای دولتی و حاکمیتی. نقدی که امروز بنده به دستگاه قضایی دارم، کمتر کسی چنین نقدی دارد. بعضی از این نقدها که صریح و سیاسی است منعکس می‌شود؛ مثل نقدی که به صحبت‌های دادستان درباره احمدی‌نژاد و چه‌گوارا مطرح کردم و گفتم، یک موی چه‌گوارا را به هزارتا نمازشب‌خوان ترجیح می‌دهم.»

مدل دفاعمان از رهبری اشتباه است

او همچنین در خصوص اینکه چرا حتی مخالفان ولایت فقیه را نباید تحمل کنیم سخن گفته و تأکید کرده که «اخیرا هم باز به ایشان نقد کردم و گفتم آنهایی که شما می‌گویید روحانی نما، روحانی نما نیستند، بلکه روحانی‌اند و گفتم این چه مدل دفاع از رهبری است؟! چرا فکر می‌کنیم چهارتا طلبه اگر مخالف ولایت فقیه بودند، خطرناک است؟! اصلا خود آقا بارها گفته‌اند حتی اگر نظام را قبول ندارید، پای صندوق‌های رأی بیایید.»

او که انگار برخی ضعف های مدیران را حاصل عملکرد دستگاه های نظارتی می داند، تصریح کرده که «بنده به غلط بودن سیستم نظارتی کشور که بخش مهمی از آن برعهده قوه قضاییه است نقدهای جدی دارم و اتفاقا در این زمینه از دولت حمایت کرده‌ام؛ فرقی نمی‌کند کدام دولت، بلکه می‌گویم وقتی یک مدیر برجسته دولت که سازمان عریض و طویلی را می‌گرداند و در سطح کلان موفقیت‌های زیادی دارد، اگر چهارتا اشکال هم پیش آمد نباید با عینک محدود خود برویم روی همان‌ها تمرکز کنیم و دست بگذاریم، حتی اگر تخلف شده باشد. زیرا در این صورت کل کار ارزشمند یک مدیر برجسته را زیر سؤال می‌بریم. شرایط به گونه‌ای شده که مدیران برجسته جرات ریسک ندارند و حتما قوه قضاییه بخشی از تقصیر را بر عهده دارد؛ به همین دلیل با بخشی از حرف‌های آقای روحانی در این موضوعات موافق هستم.»

مگر مسلمانان چه تخم دوزرده‌ای کرده‌اند که یک زردتشتی نمی‌کند؟

پس از قوه قضائیه او به یک نهاد حاکمیتی دیگر یعنی شورای نگهبان نقد کرده و با یادآوری چرایی جلوگیری از فعالیت یک عضو زردتشتی شورای شهر یزد، ادامه داده است که «آخرین نقد من به شورای نگهبان به ماجرای سپنتا نیکنام برمی‌گردد به‌طوری که بعضی از دوستان ما در این شورا از من گله‌مند شدند، ولی همچنان معتقد هستم درباره سپنتا یکی از دقیق‌ترین استدلال‌ها را مطرح کردم، چون اصلا وارد دعواهای سیاسی نشدم، آخرش هم به شوخی گفتم، مگر مسلمان‌ها چه تخم دو زرده‌ای کرده‌اند که زرتشتی‌ها نمی‌کنند؟!»

ضرغامی که خود را عضو هیچ حزب و دسته اصولگرایی نمی داند و تأکید می کند هدفش احیای ارزش های سال 57 است به ساز و کار انتخاباتی اصولگرایان در انتخابات سال گذشته نیز انتقاد کرده و گفته است که «وقتی جمنا تشکیل شد گروهی از دوستان اعلام کردند ما جمعی از نیروهای انقلابی هستیم که ربطی به این جناح و آن جناح نداریم. حتی در بعضی مصاحبه‌ها، اعضای شورای مرکزی جمنا اعلام کردند حتی یک اصلاح‌طلب هم می‌تواند عضو جمنا باشد. در انتخابات 96، جبهه انقلاب بدون جایگاه اصولگرایی یا اصلاح‌طلبی بارها پیش من آمدند و دعوت کردند که در انتخابات شرکت کنم، احساس تکلیف کردم و بیانیه‌ای کوتاه دادم که با دعوت «جبهه انقلاب» وارد این عرصه شدم.»

چرا ضرغامی در جمنا رأی نیاورد؟

رئیس اسبق سازمان صدا و سیما در عین حال از دلایل رأی نیاوردنش در جمنا نیز سخن گفته و خاطر نشان کرده که «در سخنرانی‌ام در 17 فروردین هم اصولگرایان را نقد کردم و شاید یکی از دلایل رأی نیاوردنم در جمنا هم همین مسأله بود. بعدها هم این انتقاد را مطرح کردم که چرا جمنا بعد از انتخابات به‌طور کلی ساکت شد و در موضوعات مختلف موضع‌گیری نداشت. مگر یک تشکیلات سیاسی نباید همیشه فعال باشد؟ باز هم می‌گویم من عضو جمنا نبودم، ولی گفتم اگر کاندیدای انقلابی به میدان بیاید حمایت می‌کنم. اما الان معتقد هستم، جمنا در طول ماه‌های بعد از انتخابات نتوانست سیاست ورزی کند و برای جریان انقلابی خوراک فراهم آورد؛ بنابراین، به جمنا انتقادهایی وارد است؛ نه فقط از جانب من، بلکه دوستان عضو این تشکیلات هم انتقاد دارند.»

به نظر می رسد، اگر سیاسیون و مدیران عالی سابق راه و روش مشخصی در نقد ارکان مختلف قدرت را با توجه به اینکه نسبت به لایه ها و بخش های متعدد آن شناخت دارند، در پیش گیرند؛ فارغ از مباحث و نگاه های سیاسی یا اصولگرایی و اصلاح طلبی می توانند نسبت به «اصلاح گری» روش ها و شیوه ها در کشور اقدام کنند و در نهایت منفعت این مسأله را که «زکات دوران مدیریتی و تجربیاتشان» است را به کشور و جامعه پرداخت کنند.