خرج راه‏های میلیونی که هیچ‏گاه هزینه نمی‏شود

برخی مسئولان فدراسیون‏های ورزشی همواره عنوان می‏کنند، مسئولیتی که در اختیار دارند، افتخاری است و حقوقی دریافت نمی‏کند اما در این گروه مدعیان هریک به نوعی صاحب درآمدهایی از قبل در اختیار داشتن این مسئولیت می‏شوند که در نوع خود جالب توجه است اما غالباً به دلیل آنکه تمامی تحصیل کنندگان این درآمد درگیر هستند، سخنی در خصوص آنچه اتفاق می‏افتد، به میان نمی‏آید و ترجیح داده می‏شود در این زمینه با سکوت، مصالح موجود را حفظ کرد.

به گزارش خبرنگار ورزشی تابناک؛ عضویت در نهادهای بین‏المللی علاوه بر آنکه برای هر کشور مزایایی دارد، برای دارنده کرسی نیز با امتیازاتی همراه است که هیچ گاه شکافته و باز نمی‏شود. برقراری ارتباطات گسترده و انجام برخی فعالیت‏ها که در آینده نزدیک مورد بررسی قرار خواهد گرفت، جزو خواص کرسی‏های بین المللی است که روئسا و سایر مسئولان فدراسیون‏های ورزشی بعضاً از آن بهره برداری می‏کنند.

در کنار این اقدامات سودآور، اعضاء مجامع بین‏المللی معمولاً سالیانه حداقل یک سفر و حداکثر تا چند ده سفر خارجی را به اقتضای موقعیت شان در نهادهای بین‏المللی انجام می‏دهند و این می‏تواند انگیزه مناسبی حتی برای فعالیت رایگان باشد و اگر این سفرها هریک به تنهایی چندین میلیون سودآور باشد، دل کندن از ورزش سخت می‏شود و در لوای فعالیت افتخاری در ورزش می‏توان به سفرهای برون مرزی رفت و در ازای هر سفر مبلغی نیز تحصیل کرد.


در ایران رسم است نمایندگان مجامع بین‏المللی و یا اشخاصی که تحت عنوان ناظر فنی، مدیر اجرایی، رئیس کمیته داوران و ... به اجلاس‏ قاره‏ای یا جهانی و مسابقات جهانی و آسیایی بین‎‏المللی اعزام می‏شوند، عمدتاً هزینه‏هایشان از سوی فدراسیون متبوع پرداخت می‏شود اما این رسم در دنیا وجود ندارد، چرا که براساس عرف بین‏الملل، بسیاری از انجمن‏ها، اتحادیه‏ها و فدراسیون‏های بین‏المللی ورزشی، راساً هزینه‏های سفر و اقامت مدعوین‏شان را پرداخت می‏کنند.

در این میان معدودی از مسئولان برخی رشته‏های ورزشی در حالی هزینه‏های سفر و اقامت در اجلاس‏های جهانی و آسیایی و مسابقات مختلف را که در آن مسئولیت دارند، دریافت می‏کنند که تمامی هزینه‏هایشان عیناً توسط مسئولان اجلاس یا مسابقات مربوط نیز پرداخت می‏شود که بعضاً نمایندگان ایران نیز به روی خود نیاورده و ضمن دریافت همزمان خرج سفر و اقامت از ایران و نهادهای بین‏المللی، عملاً در هر سفر میلیون‏ها تومان به جیب می‏زنند.

این اتفاق در حالی به وقوع می‏پیوندد که به دلیل متغیر بودن شرایط فدراسیون‏های بین‏المللی و اینکه برخی فدراسیون‏ها این رقم‏ها را پرداخت می‏کنند و گروهی دیگر پرداخت نمی‏کنند، در این رابطه کنترل چنین پرداخت‏هایی غیرممکن به نظر می‏رسد و تنها وجدان کاری و تعهدات اخلاقی برخی مدیران می‏تواند حریمی برای پاسداری از بیت المال در چنین مواردی باشد و از این حیث امید می‏رود، مدیران فدراسیون‏های ورزشی در هنگامه کسر هزینه‏هخای چنین سفرهایی که اعتبارات فدراسیون متبوع‏شان، تک تک قهرمانانی که این بودجه حق‏شان است را در نظر داشته باشند.