0بازدید
گرانی خودرو بخاطر 40 درصد سهم دولت
در واقع با یک حساب سرانگشتی می‌توان این گونه نتیجه گرفت که 40درصد هزینه‌های تولید یک خودرو در ایران را دولت روی دست خودروسازان می‌گذارد.
روزنامه دنیای اقتصاد نوشت:
در حال حاضر آنچه که در ذهن غالب ایرانی‌ها در این مورد وجود دارد، گران‌فروشی خودروسازان داخلی است، به نحوی که آنها معتقدند پولی که بابت خرید خودروهای ساخت داخل می‌پردازند، بسیار بالاتر از هزینه تولید این خودروها است.
به عنوان مثال ایرانی‌ها گمان می‌کنند خودرویی مانند پراید، با این درجه پایین کیفی، بیش از چهار میلیون تومان نمی‌ارزد.
در نگاهی کلی، قیمت یک خودرو داخلی از سه آیتم «مواد اولیه»، «دستمزد» و «هزینه‌های سربار» تاثیر می‌پذیرد که اولی 87 درصد هزینه‌ها را شامل می‌شود و دومی و سومی نیز به ترتیب سه و 10 درصد هزینه روی دست خودروسازان می‌گذارند.
اما آن طور که خودروسازان می‌گویند، علاوه بر «مواد اولیه»، «دستمزد» و «هزینه‌های سربار» به عنوان هزینه‌های رسمی تولید یک خودرو، آنها باید هزینه‌هایی دیگر را نیز پرداخت کنند.
به عنوان نمونه، خودروسازان بابت وام‌های سنگینی که از بانک‌ها می‌گیرند، باید بهره‌ای بالا بپردازند.
مثلا ایران‌خودرو باید سود 28 درصدی بابت وام‌هایش بپردازد و این موضوع جدای از جرایم دیرکرد بانک است.
اما حال تمام هزینه‌های رسمی و غیررسمی را با یکدیگر جمع بزنیم تا مشخص شود تولید یک واحد خودرو چه هزینه‌ای را روی دست خودروسازان داخلی می‌گذارد.برای این کار قیمت مواد خارجی بابت یک خودرو فرضی را 10هزار یورو در نظر میگیریم.
خودروسازان باید در همان ابتدای کار 64درصد این مبلغ را به عنوان تعرفه واردات قطعات به دولت بپردازند (البته با توجه به میزان داخلی‌سازی قطعات، این تعرفه بین 25 تا 64 درصد متغیر است).
اگر نرخ یورو را که این روزها اوضاع پایدار و مناسبی ندارد، یک هزار و 400 تومان در نظر بگیریم،(نرخ روز یورو=1308تومان)خودروسازان باید در ازای 14 میلیون تومان مواد اولیه، حدود 9 میلیون تومان نیز تعرفه به دولت بدهند، که سر جمع آنها 23 میلیون و 500 هزار تومان می‌شود.
از سوی دیگر اگر خرید داخل خودروسازان را هم حدود سه میلیون تومان در نظر بگیریم، کل نرخ مواد اولیه برای یک واحد خودرو فرضی به 26 میلیون تومان می‌رسد.
به این رقم باید یک و نیم میلیون تومان هم بابت هزینه دستمزد و سربار و همچنین حدود نیم میلیون تومان بابت هزینه‌های توزیع و فروش (شامل حقوق پرسنل، گارانتی، کمیسیون فروش و حمل‌و‌نقل) افزود که با در نظر گرفتن سود چهار تا هفت درصدی معمول در خودروسازی ایران، نرخ تولید یک واحد خودرو فرضی با هزینه‌های رسمی و فنی آن به مبلغی حدود 32 میلیون تومان بالغ می‌شود.
با توجه به بررسی انجام شده، اگر قرار بود تولید خودرو در ایران فقط از این هزینه‌های رسمی تاثیر بپذیرد، یک واحد خودرو فرضی تنها 32 میلیون تومان خرج روی دست خودروساز می‌گذاشت، این در حالی است که دو میلیون تومان دیگر را که سهم «دولتی‌ها» از ساخت یک خودرو فرضی در ایران است، باید به این 32 میلیون تومان اضافه کرد.
آن طور که خودروسازان عنوان می‌کنند، آنها باید حدود یک میلیون تومان بابت 3درصد عوارض کالا به سازمان‌های دولتی بدهند و در کنار آن، 3 درصد دیگر نیز بابت شماره‌گذاری به نیروی انتظامی بپردازند.
حدود 30هزار تومان نیز هزینه پلاک و کارت سوخت به این مبالغ اضافه می‌شود. با این حساب اگر جمع مبالغ پرداختی مذکور را جمع بزنیم، نزدیک به دو میلیون تومان دیگر نیز به هزینه‌های تولید خودرو اضافه می‌شود و چون ظاهرا این مبلغ باید در همان 32 میلیون تومان فرضی حل شود، کل سودی که گیر خودروساز می‌آید، یک میلیون و 700 هزار تومان بابت یک واحد خودرو فرضی است.
از این رقم نیز البته چون خودروسازان شرکت‌هایی بورسی به حساب می‌آیند، حدود 500 هزار تومان مالیات کم خواهد شد.
بنابراین در حالت کلی با در نظر گرفتن تعرفه‌ها و عوارض و مالیات، مجموع پرداختی خودروسازان به دولت برای یک واحد خودرو فرضی، به رقمی حدود 11 میلیون و 300 هزار تومان می‌رسد.
در واقع با یک حساب سرانگشتی می‌توان این گونه نتیجه گرفت که 40درصد هزینه‌های تولید یک خودرو در ایران را دولت روی دست خودروسازان می‌گذارد.
به عبارت بهتر اگر خودرویی ساخت داخل، 10 میلیون تومان قیمت داشته باشد، شش میلیون آن به جیب خودروساز می‌رود و چهار میلیون آن نیز نصیب دولت می‌شود.
این موضوع البته نسبی است و در مورد خودروهایی مانند پراید و پژو 405، که به دلیل ساخت داخل بالا، هزینه تعرفه کمتری به دولت می‌پردازند، فرق دارد.
در حال حاضر آنچه که در ذهن غالب ایرانی‌ها در این مورد وجود دارد، گران‌فروشی خودروسازان داخلی است، به نحوی که آنها معتقدند پولی که بابت خرید خودروهای ساخت داخل می‌پردازند، بسیار بالاتر از هزینه تولید این خودروها است.
به عنوان مثال ایرانی‌ها گمان می‌کنند خودرویی مانند پراید، با این درجه پایین کیفی، بیش از چهار میلیون تومان نمی‌ارزد.
در نگاهی کلی، قیمت یک خودرو داخلی از سه آیتم «مواد اولیه»، «دستمزد» و «هزینه‌های سربار» تاثیر می‌پذیرد که اولی 87 درصد هزینه‌ها را شامل می‌شود و دومی و سومی نیز به ترتیب سه و 10 درصد هزینه روی دست خودروسازان می‌گذارند.
اما آن طور که خودروسازان می‌گویند، علاوه بر «مواد اولیه»، «دستمزد» و «هزینه‌های سربار» به عنوان هزینه‌های رسمی تولید یک خودرو، آنها باید هزینه‌هایی دیگر را نیز پرداخت کنند.
به عنوان نمونه، خودروسازان بابت وام‌های سنگینی که از بانک‌ها می‌گیرند، باید بهره‌ای بالا بپردازند.
مثلا ایران‌خودرو باید سود 28 درصدی بابت وام‌هایش بپردازد و این موضوع جدای از جرایم دیرکرد بانک است.
اما حال تمام هزینه‌های رسمی و غیررسمی را با یکدیگر جمع بزنیم تا مشخص شود تولید یک واحد خودرو چه هزینه‌ای را روی دست خودروسازان داخلی می‌گذارد.برای این کار قیمت مواد خارجی بابت یک خودرو فرضی را 10هزار یورو در نظر میگیریم.
خودروسازان باید در همان ابتدای کار 64درصد این مبلغ را به عنوان تعرفه واردات قطعات به دولت بپردازند (البته با توجه به میزان داخلی‌سازی قطعات، این تعرفه بین 25 تا 64 درصد متغیر است).
اگر نرخ یورو را که این روزها اوضاع پایدار و مناسبی ندارد، یک هزار و 400 تومان در نظر بگیریم،(نرخ روز یورو=1308تومان)خودروسازان باید در ازای 14 میلیون تومان مواد اولیه، حدود 9 میلیون تومان نیز تعرفه به دولت بدهند، که سر جمع آنها 23 میلیون و 500 هزار تومان می‌شود.
از سوی دیگر اگر خرید داخل خودروسازان را هم حدود سه میلیون تومان در نظر بگیریم، کل نرخ مواد اولیه برای یک واحد خودرو فرضی به 26 میلیون تومان می‌رسد.
به این رقم باید یک و نیم میلیون تومان هم بابت هزینه دستمزد و سربار و همچنین حدود نیم میلیون تومان بابت هزینه‌های توزیع و فروش (شامل حقوق پرسنل، گارانتی، کمیسیون فروش و حمل‌و‌نقل) افزود که با در نظر گرفتن سود چهار تا هفت درصدی معمول در خودروسازی ایران، نرخ تولید یک واحد خودرو فرضی با هزینه‌های رسمی و فنی آن به مبلغی حدود 32 میلیون تومان بالغ می‌شود.
با توجه به بررسی انجام شده، اگر قرار بود تولید خودرو در ایران فقط از این هزینه‌های رسمی تاثیر بپذیرد، یک واحد خودرو فرضی تنها 32 میلیون تومان خرج روی دست خودروساز می‌گذاشت، این در حالی است که دو میلیون تومان دیگر را که سهم «دولتی‌ها» از ساخت یک خودرو فرضی در ایران است، باید به این 32 میلیون تومان اضافه کرد.
آن طور که خودروسازان عنوان می‌کنند، آنها باید حدود یک میلیون تومان بابت 3درصد عوارض کالا به سازمان‌های دولتی بدهند و در کنار آن، 3 درصد دیگر نیز بابت شماره‌گذاری به نیروی انتظامی بپردازند.
حدود 30هزار تومان نیز هزینه پلاک و کارت سوخت به این مبالغ اضافه می‌شود. با این حساب اگر جمع مبالغ پرداختی مذکور را جمع بزنیم، نزدیک به دو میلیون تومان دیگر نیز به هزینه‌های تولید خودرو اضافه می‌شود و چون ظاهرا این مبلغ باید در همان 32 میلیون تومان فرضی حل شود، کل سودی که گیر خودروساز می‌آید، یک میلیون و 700 هزار تومان بابت یک واحد خودرو فرضی است.
از این رقم نیز البته چون خودروسازان شرکت‌هایی بورسی به حساب می‌آیند، حدود 500 هزار تومان مالیات کم خواهد شد.
بنابراین در حالت کلی با در نظر گرفتن تعرفه‌ها و عوارض و مالیات، مجموع پرداختی خودروسازان به دولت برای یک واحد خودرو فرضی، به رقمی حدود 11 میلیون و 300 هزار تومان می‌رسد.
در واقع با یک حساب سرانگشتی می‌توان این گونه نتیجه گرفت که 40درصد هزینه‌های تولید یک خودرو در ایران را دولت روی دست خودروسازان می‌گذارد.
به عبارت بهتر اگر خودرویی ساخت داخل، 10 میلیون تومان قیمت داشته باشد، شش میلیون آن به جیب خودروساز می‌رود و چهار میلیون آن نیز نصیب دولت می‌شود.
این موضوع البته نسبی است و در مورد خودروهایی مانند پراید و پژو 405، که به دلیل ساخت داخل بالا، هزینه تعرفه کمتری به دولت می‌پردازند، فرق دارد.
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
افزودن تابناک به منابع ترجیحی گوگل
نظرات بینندگان
عجب تحليل مزخرفي:
1- اگر قيمت خوردور فرضي 10 هزار يورو باشد؛ حداكثر 70 درصد آن واردات است پس 7 هزار يورو بابت قطعات يعني حدود 1/9 ميليون تومان
2- تعرفه واردات قطعات خودرو از 4 درصد تا 40 درصد متغير است كه متوسط آن را 25 درصد فرض مي كنيم پس عوارض پرداختي مي شود: 3/2 ميليون تومان
3- با فرض 5/1 ميليون بابت دستمزد؛ 5/0 ميليون هزينه سربار و 3 ميليون قطعات داخلي و با فرض 7 درصد سود خودرو ساز؛ قيمت تمام شده مي شود: 3/21 ميليون
4- 3 درصد ماليات ارزش افزوده را خريدار پرداخت مي كند پس به عنوان قيمت تمام شده منظور نمي شود.
5- با فرض 3 درصد كل قيمت تمام شده مي شود 22 ميليون.
6- ماليات شركتها از سود است و در صورت ضرر مالياتي پرداخت نخواهد شد لذا ماليات در سود 7 درصدي منظور شده است.
حال آيا خودرو 10 هزار يورويي در امارات را در ايران 22 ميليون مي فروشند؟ قيمت چنين خودرويي در ايران بالاي 28 ميليون است.
7- محاسبات فوق براي خودروهاي وارداتي است. براي خودرويي مثل سمند كه 100درصد ايراني است؛ قيمت تمام شده نبايد بيشتر از 9 ميليون باشد .
8- سئوال اصلي در مورد قيمت خودرو اين است كه چرا شركتي مثل تويوتا مي تواند خودرويي مثل كمري را حدود 25 ميليون تومان در بازار امارات بفروشد ولي ما نمي توانيم سمند را به 9 ميليون بفروشيم؟
9- همانگونه كه ميدانيد در كشورهاي اروپايي حقوق كارگران حداقل 5 برابر دستمزد در ايران است. اگر ما براي يك خودرو 5/1 ميليون تومان دستمزد در نظر ميگيريم؛ در اروپا بايد براي چنين خودرويي 7 ميليون دستمزد در نطر بگيرند!!!
10 مسئله اصلي اين است كه چرا بايد يم اروپايي با دستمزد متوسط 2500 يورو در ماه خودرويي مثل زانتيا را حدود 15000 يورو مي خرد (يعني 6 ماه حقوقش) ولي ما در ايران همان خودرو را حدود 18 ميليون ميخريم؟( با فرض حقوقو متوسط 700 هزار تومان ميشود حقوق 40 ماه)!!!!!
چرا مسئولين ما در تحليل هايشان كمترين ميزان تفكر و شعور را براي مردم قائل نيستند؟
اميد است همانگونه كه مطلب بالا را درج كرديد؛ نظر بنده را نيز درج كنيد تا خواندگان خود قضاوت كنند كه كي راست مي گويد.
وقتی از مصرف بنزین صحبت می شود ، دولت میگه سوبسید میدم . پژو 407 17 الی 19 هزار دلار در دبی است آقای فوب دوبی که هی فوب فوب میکنی این پژو را 47 الی 54 میلیون میدی . در حالی که با فوب دوبی به من یک دونه پرشیا میدی اینجا . فوب فوب جان
در ضمن مگر یک سوم بنزین مصرفی مگر وترداتی نیست پس چرا همه بنزین را میخوایند با فوب دوبی به مردم تحمیل کنند. فوب جان ما ایران زندگی میکنیم و ریال میگیریم نه درهم و نه دلار که با فوب دوبی پرداخت کنیم .
پس در نتیجه هر موقع خودرو را با فوب دوبی به مردم خودرو تحویل بدهی ما هم فوب جان با فوب دوبی به شما پول میدی . فوب فوب جان
حال چه بگوییم:دولت خدمتگذاز یا ملت خدمتگذار؟
از ذوستان شاغل در ایران خودرو:هزینه پزه دصورتیکه قطعات را خریدار نمائید سرهم نمائید 6 میلیونتمام می شود و 13 میلیون در حال حاضر فروش می رود.
با اين اوضاع واردات خودرو خيلي بهتر و به صرفه تر از توليد آن است هم كيفيت بالايي دارد هم 90درصد دولت گمرك ميگيرد و هم درصورت بروز هرگونه مشكل فني شركت سازنده ملزم به پرداخت غرامت عادلانه و يا تعويض خودرواست كه در ايران عكس اين قضيه حاكم است(مانند آتش سوزي پژو) . بهتر است بجاي بررسي قيمت خودرو كه بقول خودتان تمام ايرانيان از جزئيات آن باخبرند به تحليل واردات خودرو مي پرداختيد.
بازم انعكاس ندهيد..
منظور از مقاله فوق اطلاع رسانی است یا تبرئه خودروسازان؟
آیا بهتر نبود بجای محاسبه یک خودرو فرضی، اعداد و ارقام واقعی را برای یک خودرو واقعی (مثلاً همان پراید) می نوشتید و آنرا با یک خودرو خارجی در همان سطح (البته با کیفیت بسیار بالاتر وبدون بازار انحصاری) مقایسه می کردید تا موضوع روشن تر شود.
اگر خودروسازان ایرانی قادر به رقابت با کشورهای خارجی نمیباشند بهتر است دولت در سیاستهای وارادات خودرو از نظر دریافت گزاف حق گمرکی تجدید نظر نموده و بیش از این از این ازگروه مفت خور سرمایه داری حمایت نکند و پول فقیر فقرا را را به جیب گردن کلفتها نریزد
اگر راست مي گوييد همان پرايد يا پژو را محاسبه كنيد بعد ببينيد كه اين خودروسازان بيچاره چقدر دارند ايثار مي كنند .
خوش به حال دولت
کیفیت خودرو ساخت داخل آرام بخواب که خودرو سازان ایران بیدارند
قیمت بالا + کیفیت پایین + بنزین آزاد + خدمات پس از فورش الکی = معرکه خودروسازی در ایران
شما محاسبات را برای خودرو 30-40 میلیونی انجام میدهید و دفعتاً به خودرو 10 میلیونی (بدون دلیل) تعمیم میدهید و سپس خود اعتراف میکنید که این فرمول برای خوردوهای ارزان (که ساخت داخل بیشتری دارند) صدق نمیکند. لطفاً با اینگونه مطالب بی سرو ته وقت مردم را نگیرید!
اولا ایرانی‌ها گمان نمی‌کنند بلکه عین واقعیت است در ضمن خودروی پراید 4 میلیون!!؟ این خودرو بیشتر از 2 میلیون نمی ارزد. ثانیا این خودروها در کشورهای مختلف از جمله همسایه ایران نیز به فروش می رسد و قیمت فروش آنها در این کشورها مشخص است. پس بهتر از زیاد دنبال توجیه مسئله گرانی خودرو در ایران نگردیم. یک کلام کارخانه های سازنده خودرو را به مردم گران می فروشند یا به اصطلاح گران فروشند. تمام
بالاخره یکی حرف حق زد.
آهای مردم به من دولت فقیر و بدبخت کمک کنید. عاجزم ... درمانده ام ...... شما را به خدا کمک کنید در راه خدا ..... ماشینهای (....) ما را بخرید ....
خوب که چی من یکی که در مورد هزینه بالای خودرو متقاعد نشدم! ما مردم چه گناهی کردیم! دولت عزیز اگر دوست داره بنزین رو آزاد کنه باید بقیه موارد از جمله خودرو رو هم آزاد کنه. چرا یه نفر باید یه خودرو مثل کمری که 14 ملیون تو امارات هست رو 54 ملیون بخره!! و چرا کسی که یه خودرو اشغال مثل سمند میخره نباید بتونه با همون پول سوار کمری بشه! این ظلم به مردم هست تا کی میخواید دم از تولید داخلی بزنید خودروسازی ما با کره تو یه زمان شروع شده و ما کمی زودتز الان تفاوت های کیفی و قیمتی رو ببینید آقا جون تولید داخل نخواستیم اگر قراره اینجوری پوست ما رو به خاطر خودتون بکنید!!!!!!!!!!
این اجحاف سنگین تر از وقف دانشگاه آزاده...
لعنت به این کار دولت دیگر ازاین هم گرانتر از جان مردم چه می خواهد این دولت اخر چرا این همه وعده ارزانی می دهید
آفرين به دولت كه از آب كره مي گيرد
با سلام میشه از دولت محترم تقاضا کنیم به جای 40 درصد 50 درصد و خودروساز رانت خوار و زحمتکش وطنی هم به جای 60 درصد 70 در صد بردارند در عوض بگذارند خودرو با کیفیت و با فن آوری روز دنیا و با قید کم مصرف بودن و یا با قابلیت هیبردی-برق و بنزین-وارد شود(البته بدون تعرفه های وحشتناک فعلی) .آنوقت بنزین را هم با قیمت فوب خلیج فارس یا بیشتر عرضه کند . خودروساز محترم هم در صورت داشتن قابلیت و با رعایت اصل واگذاری به بخش خصوصی خود را در معرض رقابت با بازار جهانی-بدون هزینه کردن از جیب مصرف کننده و انحصار طلبی و رانت خواهی ناعادلانه-محک بزند...یا حق
اگر مردم ما همبستگی داشتند و یک سال هیچ خودرویی نمی خریدند آن وقت بود که همین خودرو سازان با التماس و قیمت نازل خودروهای تولیدی را به مردم هدیه می کردند البته با کیفیتی به مراتب بهتر از الان
فقط مردم بدبخت باید ضرر کنند. در اسلام و کتاب خدا به این امر چه می گویند؟؟؟
خودرویه وارداتی تکلیفش چیه؟ اون که دیگه مواد اولیه نداره
ماشینی 50 ملیون پولشه میاد ایران میشه 200 این بقیه پول کجا میره؟
40 درصد از 10 ميليون تومان مي شود 4 ميليون تومان . مصرف بنزين 2000 ليتر در سال معادل 1 ميليون تومان با نرخ 500 تومان كه تقريبا معادل سود بانكي همان پول مي شود يعني حتي با بنزين رايگان سر به سر ميشويم پيدا كنيد سوبسيد بنزين را
نتیجه میگیریم ساخت خودرو در ایران به صرفه نیست
چون این حودروها
1.استاندارد واقعی ندارند
2.قیمت واقعی ندارند
3.حیثیت صنعت ایران را زیر سوال می برد
4.توهین به شعور مصرف کننده است
با تشکر
نظر شما
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.