7بازدید
۷۲
يادي از امير آزاده، شهيد حسين لشكري؛
خداحافظ امير دلاور لشکر عشق...
آنانکه خود اسير و زنداني بوده اند، به خوبي شدت اين فشارها و فضاي سنگين رواني چنين محيطي را به ویژه توسط عوامل ديكتاتوري چون صدام درك مي كنند؛ اما فشار اين فضا در اردوگاه بين 2000 نفر تقسيم مي شد و حسين بايد به تنهايي آن را تحمل مي كرد.
سرویس دفاع مقدس «تابناک» ـ امروز نوزدهم مرداد، نخستين سالروز عروج طائر آسماني دفاع مقدس و سيد الاسراي ايران امير سرلشکر خلبان حسين لشکري است و چند روز ديگر بيستمين سالروز ورود آزادگان در 26 مرداد 1369 است.
آخرين گروه از آزادگان در مهر ماه همان سال وارد خاك ميهن اسلامي شدند، در حالي كه هنوز خبري از او نبود. در دوران اسارت آزادگان هم جز در ماه هاي پاياني اسارت، كسي او را نديده بود تا اینکه تقريبا هشت سال بعد در فروردين سال 1377 حسين لشكري از چنگال رژيم بعث آزاد شد.
آزادگان ايراني، تقريبا به دو صورت در عراق نگهداري مي شدند؛ يا در اردوگاه و يا در زندان ها و سلول هايي كه در بغداد بود؛ اما حتي جز در موارد استثنايي تقريبا هيچ كس تنها نبود و در سلول ها هم آزادگان به صورت گروهي با هم بودند.
دو نفر از اين قاعده مستثني بودند، آزاده شهيد محمد جواد تندگويان، وزير نفت دولت جمهوري اسلامي كه سخت ترين و وحشيانه ترين شكنجه ها را تحمل كرد و در همان سلول توسط بعثيان پليد به شهادت رسيد و پيكر مطهر او در سال 1371 به آغوش ميهن اسلامي بازگشت و شهيد حسين لشكري كه 18 سال تمام به تنهايي و به دور از همه مظاهر زندگي اجتماعي و كاملا به صورت ايزوله نگهداري مي شد.
رژيم بعث به او به عنوان يك سند نگاه مي كرد، چرا كه يك روز پیش از آغاز جنگ و در يك مأموريت شناسايي تحركات دشمن توسط آتشبار ضد هوايي عراق مورد هدف قرار مي گيرد و با پريدن از هواپيما به اسارت درمي آيد.
عراقي ها پس از زمينگير شدن و مقاومت جانانه ملت ايران و نقش بر آب شدن نقشه هاي اربابانشان براي فرار از مسئوليت جنگ مي گفتند، اگر از نظر ايران ما آغازگر جنگ در سیزدهم شهريور بوديم، پس خلبان آنان در 30 شهريور بر فراز كشور ما چه كار مي كرد؟
بنابراين، هرچند زنده ماندن حسين براي آنان اهميت بسیاري داشت و برخي از امكانات در اختيار او مانند آب و غذا نسبت به دیگر اسرا بيشتر بود، تلاش مي كردند او را با اهداف خود همراه كرده و از او ضد ملت ايران بهره برداري كنند.
آنانکه خود اسير و زنداني بوده اند، به خوبي شدت اين فشارها و فضاي سنگين رواني چنين محيطي را به ویژه توسط عوامل ديكتاتوري چون صدام درك مي كنند، اما فشار اين فضا در اردوگاه بين 2000 نفر تقسيم مي شد و حسين بايد به تنهايي آن را تحمل مي كرد.
وقتي حسين در فروردين 77 آزاد شد و آن روحيه مثال زدني اش را دیدم، بسيار متعجب شدم و دريافتم حتما بايد آدم ويژه اي باشد. چند ماهي طول نكشيد كه خداوند افتخار همكاري با ايشان را نصيب من كرد و در ستاد آزادگان با او مأنوس و همكار شدم.
من در دوران اسارت با انسان هاي متواضع و معنوي زيادي مانوس بودم، اما حسين چيز ديگري بود. راز اين تواضع و معنويت او در خلصت كار خلباني و پرواز و 18 سال تنهايي بود. او در اين تنهايي با قرآن كريم مأنوس شد، به گونه اي كه در پايان اسارت حافظ كل قرآن كريم شد. در سال آخر، اسارت خود توسط صليب سرخ ثبت نام شد و چند نامه براي همسر و فرزندش نوشت.
پاي ثابت متن همه اين نامه ها، يادآوري و سفارش به انجام واجبات و مستحبات به ویژه نوافل و قرائت قرآن است. دشمن با خيال باطل مي خواست با ايزوله كردن او به اهداف خود برسد؛ اما حسين با پناه بردن به مالك يوم الدين و قرآن كريم هرچه غير خدا بود را در وجود خود کشت و سند افتخاري شد براي ملت و ميهن خود.
جوانان عزيز فراموش نكنند، او در اوج جواني و سن 27 سالگي اسير مي شود. دانش آموخته آمريكاست. در محيط ارتش آن روز خلبان بود و البته داراي قد و قامتي رشيد و بسيار خوش تيپ و 18 سال هم از صحنه زندگي اجتماعي دور بود و مي دانم كه دشمن با لطايف الحيل و با عرضه ظواهر زيباي دنيا تلاش مي كرد او را از آن خود كند اما نتوانست چون او راه خود را به خوبي شناخته بود.
در زمان محدود همكاري با او شيفته برخي از ويژگي هاي اخلاقي او شدم كه مهمترين آن حياي او بود. در واقع مصداق «الحياء الجميل» را در چهره حسين هنگام تبسم معصومانه همراه با حيا و دست به سينه گذاشتنش براي احترام به عينه ديدم. روحيه خدمتگزاري و نوع دوستي و شوق كمك به ديگران از ديگر خصلت هاي حسين بود، گويي اين ويژگي ها در مردم قزوين ارثي است. آيا تا کنون فكر كرده ايد كه در ميان شهدا، چه كساني شهره تواضع، خدمتگزاري و مردمداري هستند. در ميان رجال سياسي شهيد رجايي و در ميان روحانيون سيد آزادگان حجت الاسلام والمسلمين ابوترابي و نظاميان امير سرلشکر خلبان عباس بابايي، حسين هم مانند اين عزيزان بود. هر چهار نفر هم از اهالي قزوين هستند.
بارها به همراه او در مراسمي كه برای سخنراني دعوت مي شد، شركت مي كردم. در هنگام سخنراني اگر كسي او را نمي شناخت، گمان مي كرد دانش آموخته حوزه علميه است. به شدت عاشق دفاع از كشور بود. يادم مي آيد در مراسمي وقتي از عشق به ميهن و دفاع از آن سخن مي گفت، دچار هيجان شد و سخت گريست.
بسيار خوش برخورد و شوخ طبع بود. قلبي مهربان و چهره اي پر جذبه داشت. پس از آزادي به ديدار رهبر فرزانه انقلاب رفت. ايشان بسيار صميمانه او را به آغوش گرفت و بوسيد و او را سيد الاسراي ايران ناميد.
آنچه از حسين به يادگار مانده است، راه و منش و مقاومت و سربلندي او در دفاع از مرزهاي عقيدتي و ملي اين كشور عزيز است كه خداوند ما و جوانان ما را در اين راه ثابت قدم و موفق بدارد.
فریبرز خوب نژاد
آخرين گروه از آزادگان در مهر ماه همان سال وارد خاك ميهن اسلامي شدند، در حالي كه هنوز خبري از او نبود. در دوران اسارت آزادگان هم جز در ماه هاي پاياني اسارت، كسي او را نديده بود تا اینکه تقريبا هشت سال بعد در فروردين سال 1377 حسين لشكري از چنگال رژيم بعث آزاد شد.
آزادگان ايراني، تقريبا به دو صورت در عراق نگهداري مي شدند؛ يا در اردوگاه و يا در زندان ها و سلول هايي كه در بغداد بود؛ اما حتي جز در موارد استثنايي تقريبا هيچ كس تنها نبود و در سلول ها هم آزادگان به صورت گروهي با هم بودند.
دو نفر از اين قاعده مستثني بودند، آزاده شهيد محمد جواد تندگويان، وزير نفت دولت جمهوري اسلامي كه سخت ترين و وحشيانه ترين شكنجه ها را تحمل كرد و در همان سلول توسط بعثيان پليد به شهادت رسيد و پيكر مطهر او در سال 1371 به آغوش ميهن اسلامي بازگشت و شهيد حسين لشكري كه 18 سال تمام به تنهايي و به دور از همه مظاهر زندگي اجتماعي و كاملا به صورت ايزوله نگهداري مي شد.
رژيم بعث به او به عنوان يك سند نگاه مي كرد، چرا كه يك روز پیش از آغاز جنگ و در يك مأموريت شناسايي تحركات دشمن توسط آتشبار ضد هوايي عراق مورد هدف قرار مي گيرد و با پريدن از هواپيما به اسارت درمي آيد.
عراقي ها پس از زمينگير شدن و مقاومت جانانه ملت ايران و نقش بر آب شدن نقشه هاي اربابانشان براي فرار از مسئوليت جنگ مي گفتند، اگر از نظر ايران ما آغازگر جنگ در سیزدهم شهريور بوديم، پس خلبان آنان در 30 شهريور بر فراز كشور ما چه كار مي كرد؟
بنابراين، هرچند زنده ماندن حسين براي آنان اهميت بسیاري داشت و برخي از امكانات در اختيار او مانند آب و غذا نسبت به دیگر اسرا بيشتر بود، تلاش مي كردند او را با اهداف خود همراه كرده و از او ضد ملت ايران بهره برداري كنند.
آنانکه خود اسير و زنداني بوده اند، به خوبي شدت اين فشارها و فضاي سنگين رواني چنين محيطي را به ویژه توسط عوامل ديكتاتوري چون صدام درك مي كنند، اما فشار اين فضا در اردوگاه بين 2000 نفر تقسيم مي شد و حسين بايد به تنهايي آن را تحمل مي كرد.
وقتي حسين در فروردين 77 آزاد شد و آن روحيه مثال زدني اش را دیدم، بسيار متعجب شدم و دريافتم حتما بايد آدم ويژه اي باشد. چند ماهي طول نكشيد كه خداوند افتخار همكاري با ايشان را نصيب من كرد و در ستاد آزادگان با او مأنوس و همكار شدم.
من در دوران اسارت با انسان هاي متواضع و معنوي زيادي مانوس بودم، اما حسين چيز ديگري بود. راز اين تواضع و معنويت او در خلصت كار خلباني و پرواز و 18 سال تنهايي بود. او در اين تنهايي با قرآن كريم مأنوس شد، به گونه اي كه در پايان اسارت حافظ كل قرآن كريم شد. در سال آخر، اسارت خود توسط صليب سرخ ثبت نام شد و چند نامه براي همسر و فرزندش نوشت.
پاي ثابت متن همه اين نامه ها، يادآوري و سفارش به انجام واجبات و مستحبات به ویژه نوافل و قرائت قرآن است. دشمن با خيال باطل مي خواست با ايزوله كردن او به اهداف خود برسد؛ اما حسين با پناه بردن به مالك يوم الدين و قرآن كريم هرچه غير خدا بود را در وجود خود کشت و سند افتخاري شد براي ملت و ميهن خود.
جوانان عزيز فراموش نكنند، او در اوج جواني و سن 27 سالگي اسير مي شود. دانش آموخته آمريكاست. در محيط ارتش آن روز خلبان بود و البته داراي قد و قامتي رشيد و بسيار خوش تيپ و 18 سال هم از صحنه زندگي اجتماعي دور بود و مي دانم كه دشمن با لطايف الحيل و با عرضه ظواهر زيباي دنيا تلاش مي كرد او را از آن خود كند اما نتوانست چون او راه خود را به خوبي شناخته بود.
در زمان محدود همكاري با او شيفته برخي از ويژگي هاي اخلاقي او شدم كه مهمترين آن حياي او بود. در واقع مصداق «الحياء الجميل» را در چهره حسين هنگام تبسم معصومانه همراه با حيا و دست به سينه گذاشتنش براي احترام به عينه ديدم. روحيه خدمتگزاري و نوع دوستي و شوق كمك به ديگران از ديگر خصلت هاي حسين بود، گويي اين ويژگي ها در مردم قزوين ارثي است. آيا تا کنون فكر كرده ايد كه در ميان شهدا، چه كساني شهره تواضع، خدمتگزاري و مردمداري هستند. در ميان رجال سياسي شهيد رجايي و در ميان روحانيون سيد آزادگان حجت الاسلام والمسلمين ابوترابي و نظاميان امير سرلشکر خلبان عباس بابايي، حسين هم مانند اين عزيزان بود. هر چهار نفر هم از اهالي قزوين هستند.
بارها به همراه او در مراسمي كه برای سخنراني دعوت مي شد، شركت مي كردم. در هنگام سخنراني اگر كسي او را نمي شناخت، گمان مي كرد دانش آموخته حوزه علميه است. به شدت عاشق دفاع از كشور بود. يادم مي آيد در مراسمي وقتي از عشق به ميهن و دفاع از آن سخن مي گفت، دچار هيجان شد و سخت گريست.
بسيار خوش برخورد و شوخ طبع بود. قلبي مهربان و چهره اي پر جذبه داشت. پس از آزادي به ديدار رهبر فرزانه انقلاب رفت. ايشان بسيار صميمانه او را به آغوش گرفت و بوسيد و او را سيد الاسراي ايران ناميد.
آنچه از حسين به يادگار مانده است، راه و منش و مقاومت و سربلندي او در دفاع از مرزهاي عقيدتي و ملي اين كشور عزيز است كه خداوند ما و جوانان ما را در اين راه ثابت قدم و موفق بدارد.
فریبرز خوب نژاد
افزودن تابناک به منابع ترجیحی گوگلتابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
ایکاش کسانی که بواسطه رشادتها و دلاوریهای شهدا ، آزادگان ، جانبازان و زرمندگان به مناصب قدرت تکیه زده و فقط دنبال جناح بندی های سیاسی و رقابتهای بی حاصل هستند ، این بزرگ مردان را الگو قرار دهند و از آنها درس بگیرند
ای شهر خرمشهر ای خاک گوهر خیز /ای سینه پر آذرت از غصه شد لبریز/خاکت ببوسم خاک تو بوسیدنی شد/گلهای خرمشهر من بوییدنی شد /خرمشهر سند مظلومیت ملت ایران , آزادگان سند مظلومیت رزمندگانند
شهيد لشگري زحمت زيادي براي اين مملكت كشيد .روحش شاد و يادش هميشه گرامي باد
روحش
شاد
ايشان نمونه اي از غيرت و مردانگي ايران زمينيان است از آرش كمانگير تا حسين لشكري، آن دم كه براي ايران از عزيزترين سرمايه زندگي گذشتند، نيك مي دانستند كه براي ايران از هرچه توان بايد گذشت
همیشه یاد ونامشان در دلمان جا دارد, چون مایه عزت و شرفمان هستند.
روحتان جاودانه وملکوتی باد.
شما متعلق به همه ملت ایران هستید.
کاش میتونستم خاک پاشو ببوسم
خاطره ورود پر افتخار اين عزيز ولحظات پر از احساس و شادي در ذهنم نقش بسته و اكنون جاي او ميان ما خالي است روحش شاد و راهش پر ره رو باد انشاءالله همنشين حسين (ع) باشند. بخدا غصه نرسيدن به اين عزيزان گلويم را مي فشرد و قلبم را مي سوزاند ، خذايا ما چه گناهي داشتيم كه اين گونه زمين گير شده و جا مانده ايم.همزمان با گفتن اين جمله مصداق آن حديث يادم ميآيد كه مي فرمايد هركس عاشقم شود عاشقش مي شوم و هركس عاشقش شوم او را مي كشم و خونبهايش بهشت است.
یادش گرامی و جاودانه بادا
بنده ازآزادگان هشت سال دفاع مقدس مي باشم .من مي دانم آن دلاور در زندانهاي عراق چه كشيد .خدا روحش را شاد كند .وقابل توجه مسئولين كه كارت درمان جانبازان وآزدگان شاغل را لغوكرد ندوبعضي از اداره جات هم از پرداخت حق بيمه مكمل خوداري مي كنند.بايد سوخت وساخت از خوانندگان محترم سايت تابناك خواهشمندم براي روح پرفتوح آن دلاور صلوات بفرستند.
فقط همین....
خصایص و ویژگی های این شهید خیلی خیلی خیلی بیشتر از این نوشته بود.من به دلیل نسبت خانوادگی او را می شناختم.و پدرم به عنوان یک دوست در دوران جوانی از گذشته های دور(قبل از پیروزی انقلاب اسلامی) خاطرات فراوان و شنیدی از اخلاق کردار و رفتار شهید لشگری این سرباز مومن و مخلص ولایت و جمهوری اسلامی دارد(شهید لشگری پسر عمه و دوستان صمیمی پدرم بود)
شهید عزیز همیشه در قلب من خواهی ماند...
همنشینی با ملکوتیان گوارای وجودش باد.
واقعآ اینها مرد به تمام معنا بودن
خوش به حال اينان كه رفتند
به التماس در نگاهم
پرستوی مهاجر من
صبر و قرار خانه من
مرو مرو که بی پناهم
پرستوی مهاجر من
آه آه آه سینه نیلوفران گشته غم تو
می روی و خون من بر گردن تو
خوشبختانه اینجانب نیز افتخارهمکاری باایشان درستاد آزادگان راداشتم وزبان این حقیر قاصر است از اینکه ازخوبیها ،مهربانیها ورفتار ومنش ایشان بگویم فقط میتوانم بگویم او یک مرد خدایی بود انشااله خداوند ایشان را قرین رحمت کند
خداوند روح این شهید بزرگوار را شاد نماید امروز در زادگاهش شهر ضیاآباد اولین سالگردش بر گذار شد
چه خوبه كه تابناك به جاي چاپ مقالات و به دنبال آن چاپ نظرات مردمي كه با فحش به جان همديگه مي افتن، اين مطالب را چاپ كنه تا هم جوانها اين بزرگان را بهتر بشناسن و هم اينكه با اينكار ذره اي از زحمات اونها تقدير بشه...
سلام و درود خداوند و فرشتگان بر روح شهید حسین لشگری استوره مقاومت و رشادت باد
بعنوان يك بچه خرمشهر واقعا روحش شاد و با امام حسين (ع) محشور گردند.
فسلام علیکم یوم ولدتم و یوم جاهدتم و یوم اسرتم و یوم استشهدتم و یوم تبعثون حیا
یک آزاده گمنام
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.