روستای "کت آباد"؛ روستایی از اینجا رانده و از آن جا مانده

 روستای «کت آباد»، روستایی است کویری در جنوب شرقی استان فارس که فاصله ای 125 و 100 کیلومتری با شهرستان های نیریز (استان فارس) و سیرجان (استان کرمان) دارد.

به گزارش خبرنگار «تابناک اجتماعی» کار اصلی مردمان این روستا، کشاورزی و کاشت درختان پسته است، حال آن که پیش از این، کمتر کسی حتی چشم دیدن این روستا را داشت، چون دارای آب و هوایی خشک و بعضاً همراه با گرد و غبار و فاقد آب آشامیدنی بود؛ بنابراین، ساکنان این روستا، با مشقت فراوان تلاش کردند با همه سختی از کار دست نکشند و با کاشت درختان پسته، زمینه رشد اقتصادی خود و منطقه را فراهم آورند و همین باعث شد، عده ای که چشم طمع به آنجا دوخته بودند، به این منطقه روان شده و چاه های غیرقانونی حفر کردند.

حال نکته ای که در این میان، مهم است، اینکه این منطقه در خط مرزی استان فارس و کرمان واقع شده و هر یک از استان ها، این منطقه را متعلق به خود می داند و طبعاً نظارت را به دیگری وامی گذارد و این خلأ قانونی باعث شده که هر مسئولی، به نوعی از خود سلب مسئولیت کند. گویی این منطقه بیرون از مرزهای ایران اسلامی است ... .

ماجرا از آنجایی آغاز شد (سال 1375) که شرکتی به بهانه ایجاد امنیت و راه اندازی پایگاه و همچنین ایجاد اشتغال جوانان این روستا، وارد منطقه شد و با توجه به این که مردم تاکنون ارگانی رسمی را که بخواهد به منطقه توجهی نماید، ندیده بودند، با روی گشاده از آن و حتی قربانی کردن گوسفند به استقبال آنان شتافتند.

اما دیری نپایید که این شرکت، اقدام به حفر هشت حلقه چاه در محل اسکان خود کرد و در این میان نیز عده ای از افراد دست اندرکار در ادارات مربوطه را نیز با خود همراه ساخت؛ اما پس از آن بود که مشخص شد، این شرکت می خواهد با تکیه بر خلأ قانونی در این منطقه، به ثروتی هنگفت دست یابد.

هرچند در این باره باید این را افزود که مراجعه پی در پی مردم به ادارات مربوطه نیز تأثیری نداشت و همین، اعتراض های گسترده مردمی را سبب شد.

و البته متأسفانه در این میان، با توجه به اینکه مردم از راه و چاه قانونی و روال اداری و مراجعه به ارگان های بالاتر آگاهی کافی نداشتند، اقدام به برخورد فیزیکی با متخلفان کردند و به این وسیله، کار به مقامات بالاتر کشیده شد و به دنبال آن شرکت نامبرده موقت، دست از ادامه فعالیت خود کشید.

خلاصه این موضوع ادامه داشت تا جایی که در سال 1379، عده ای دیگر، اقدام به حفر یک حلقه چاه متروکه در فاصله 500 متری چاه اهالی این روستا کردند. مردم نیز با توجه به اینکه در ماجرای گذشته از راه قانونی، به جایی نرسیده نبودند، این بار نیز خود تصمیم گرفته و اقدام به درگیری فیزیکی و بعضاً مسلحانه کردند.

بنابراین، در این زد و خورد، متأسفانه فردی به نام محمد فتحی، ناخواسته از سوی فرد دیگری با شلیک گلوله به قتل رسید و همین باعث شد ساکنان این روستا ـ چه بی گناه و چه با گناه ـ همگی فرار کنند که مبادا به دام قانون گرفتار شوند؛ این رها شدن، آغازی شد بر سوءاستفاده کسانی که در کمین بودند.

پس از آن، این شرکت، نه تنها هر هشت حلقه چاه خود را حفر کرد، بلکه پس از آن نیز حتی به فاصله کمتر از 500 متر نیز اقدام به حفر چاه کرد و البته در این کارزار، با همکاری برخی کارمندان ارگان های مربوطه، حتی مجوز هم دریافت کرد.

حال این روند تا بدانجا ادامه پیدا کرده است که چاه های قدیمی و ساکنان این منطقه، یکی پس از دیگری خشک شده و اگر هم آبی دارند، تلخ و شور و قابل استفاده نیست؛ نکته جالب توجه اینجاست که ادارات شهرستان های نیریز و سیرجان، هر یک این منطقه را چون گوشت قربانی به سمت و سوی خود می کشند و وظیفه نظارتی را به دیگری موکول می کنند.

در سال 1388 با توجه به نامه نگاری ها و شکواییه های مردمی، گروهی از دفتر ریاست جمهوری به منطقه آمده و با بررسی مشکلات مردم و در پاسخ به اعتراض آنان، نسبت به چاه های شرکت مذکور، چنین اعلام نمودند که مگر این چاه ها تا کنون تخریب نشده است؟

و در پاسخ منفی مردم اعلام کرده اند، به زودی این امر محقق خواهد شد و نامه این کار نیز به امور آب شهرستان نیریز فرستاده شده است؛ اما متأسفانه، تا کنون نه تنها این امر محقق نشده، بلکه برای آنان سند نیز صادر شده است!

حتی چندی پیش نیز خواستار انتقال آب این چاه ها به نقطه ای دیگر شدند که در برابر اعتراض مردم، تا کنون موفق به این کار نشده اند.

جالب اینجاست که از یک فاصله نزدیک به 7 کیلومتری تا کنون نزدیک به 46 حلقه چاه حفر شده که از این تعداد، نزدیک به سی حلقه چاه به صورت غیر مجاز و صرفاً با تبانی و تطمیع برخی کارکنان مربوطه حفر شده و توانسته اند برای بیشتر آنها سند نیز دریافت دارند!

و جالبتر این که حتی برخی از چاهها به فاصله کمتر از 500 متر حفر شده اند.
شایان ذکر است، یکی از حلقه های چاه های قدیم و بومی، با وجود زیر کشت داشتن دهها هکتار پسته ثمری، تا کنون نتوانسته اند با صرف هزینه های گزاف و حفر چاه، به آب زراعی مورد نظر دست یابند، در صورتی که متأسفانه چاه هایی که غیر قانونی حفر شده اند، با برداشت بی رویه آب، موقعیت چاه های قدیمی را نیز با خطر رو به رو ساخته اند.

نبود آب و بعضاً خشک شدن درختان و جلوگیری نکردن قاطع از چاه های متخلف، باعث شده که مردم به اجبار اقدام به خرید چاه های مورد اشاره کنند و عده ای هم که وضعیت زندگی مناسبی ندارند، دست به کارهای خلاف دست بزنند.

آینده هزاران هکتار از درختان پسته که می تواند ضمن ایجاد اشتغالزایی، ارزآوری خوبی را نیز سبب شود، به دلیل خلأ قانون در معرض خطر است و هیچ کس پاسخگوی این ظلم دوچندان در سال همت مضاعف و کار مضاعف بر مردم نیست.

گفتنی است، مطالب بالا در نامه ای که از طرف ساکنان روستای «کت آباد» ارسال شده نیز تائید شده است.