ایتالیا سال ۲۰۰۸ را در حالی شروع کرد که هم عنوان قهرمانی جام جهانی فوتبال را از سال ۲۰۰۶ در جیب داشت و هم با میلان جام باشگاه های اروپا و جهان را به سال ۲۰۰۷ تصاحب کرده بود اما در فاصله چند روز تا شروع سال ۲۰۰۹ این کشور دوست دارد سال در آستانه پایان ۲۰۰۸ را هر چه سریع تر از یاد ببرد زیرا هم عناوین باشگاهی فوق را به منچستر یونایتد سپرد و هم در عرصه ملی ناکامی تلخی در جام ملت های اروپا در اتریش و سوئیس داشت که باعث شد عنوان جهانی اش زیر سؤال برود و به همین سبب است که بسیاری از ایتالیایی ها ۲۰۰۸ را سالی سزاوار فراموشی می دانند.
در گروه مرگ
به نوشته ایران، البته تیم ملی ایتالیا این دفاعیه را از خود دارد که در پیکارهای «یورو ۲۰۰۸» با فرانسه، هلند و رومانی در گروه موسوم به «مرگ» قرار گرفته بود و شروعی فاجعه بار هم داشت و در همان بازی نخست خود ۰ـ۳ به لاله های نارنجی (هلند) باخت. یک تساوی با رومانی، به ایتالیا امیدهایی را بخشید و سپس برد ۰ـ۲ در برابر «فرانسه»ای که از همیشه کم فروغ تر بود، آتزوری را به یکچهارم نهایی فرستاد. در این مرحله «پیراهن لاجوردی ها» با ضربات پنالتی به اسپانیایی که در نهایت فتح جام شد و به اولین جام خود در سطح ملی طی 44 سال اخیر دست یافت، بازنده و حذف شدند و در نتیجه نشانی از ایام طلایی ۲۰۰۶ از خود بروز ندادند.
در پی آن روبرتو دونادونی که بعد از جام جهانی ۲۰۰۶ به جانشینی مارچلو لیپی مربی ایتالیا شده بود، از این سمت کنار گذاشته و لیپی مجدداً جانشین او شد و وی می کوشد با فتح مجدد جام جهانی (۱/۵ سال دیگر در آفریقای جنوبی) سال بد ۲۰۰۸ را از اذهان بزداید.
فقط فیورنتینا
باشگاه های ایتالیایی نیز در سال ۲۰۰۸ ندرخشیدند. میلان بعد از درخشش اش در سال ۲۰۰۷ امید داشت که در فصل ۲۰۰۸ هم بر تارک اروپا بایستد، اما توسط آرسنال حذف شد و برای این که تیم های انگلیسی در منظر ایتالیایی ها کابوس وار جلوه کنند، لیورپول هم اینتر را کنار گذاشت و رم نیز برای دومین سال متوالی به دست منچستر یونایتد حذف شد.
حتی در جام یوفا هم ایتالیایی ها اسباب تأسف شدند. پالرمو، سمپدوریا و امپولی حتی به مرحله گروهی این پیکارها هم نرسیدند و به تیم هایی از اسلواکی، دانمارک و سوئیس باختند و حذف شدند و فقط فیورنتینا بود که به مرحله گروهی رسید و از آنجا هم بالا رفت و تا نیمه نهایی پیش تاخت و آنجا به رنجرز اسکاتلند باخت.
در صحنه های داخلی اینتر برای سومین سال متوالی فاتح «سری A» شد اما این بار برخلاف فصل پیش از آن، رقابت به هفته آخر و ساعت و دقایق واپسین کشیده شد. رم که تا ۳ ماه مانده به پایان رقابت ها ۱۱ امتیاز از نراتزوری عقب بود، این فاصله را ذره ذره کم کرد، تا جایی که اگر در هفته آخر اینتر در برابر پارما متوقف و رم در مقابل کاتانیا پیروز می شدند، قهرمانی به جالو روسی می رسید و سومین اسکودتوی متوالی اینتر حاصل نمی آمد.
حتی برای دقایقی این امر محتمل به نظر می رسید، زیرا اینتر کاری را در برابر پارما از پیش نبرده و رم از کاتانیا پیش بود، اما آبی و سیاه های میلان با گلزنی های زلاتان ابراهیموویچ که بعد از مصدومیتی طولانی به میدان برگشته بود، بازی را ۰-2 از پارما بردند و رم با کاتانیا مساوی کرد تا اینتر با ۳ امتیاز برتری بر پیراهن قرمزهای پایتخت برای سومین بار متوالی قهرمان کالچو شود.
در همان حال میلان هر چه در ۱۰ هفته آخر کوشید با پیشی جستن بر فیورنتینا حائز رتبه چهارم شود و با تصاحب چهارمین (و آخرین) سهمیه ایتالیا در جام قهرمانان باشگاه های اروپا از نو راهی این جام شود، نتوانست و این رتبه را به تیم فلورانسی سپرد و حائز رتبه پنجم و اجباراً راهی جام یوفا شد.
خریدهای کم اثر
روسونری کوشیده است با خریداری رونالدینیو، زمبروتا و فلامنی در تابستان امسال و پس گرفتن شوچنکو و به لطف دوری از دغدغه حضور در جام قهرمانان قاره، امسال در «سری A» بدرخشد، اما در حالی وارد تعطیلات دوهفته ای سال نو (میلادی) شده است که باز هم 9 امتیاز از «اینتر صدرنشین» کمتر دارد و کاتوزو را به دلیل مصدومیت شدید تا اسفندماه از دست داده و پیرلو را هم بعد از مصدومیت ۳ ماهه وی، تازه بازیافته است و از آخرین زمانی که نستا در میدان رؤیت شد، چنان زمان طولانی ای می گذرد که عده ای قیافه او را هم از یاد برده اند! به این ترتیب نراتزوری که حالا با مربیگری خوزه مورینیو به میدان می آید و این پرتغالی را جانشین روبرتو مانچینی کرده، یک بار دیگر امیددار اول کالچو نشان می دهد.
در عین حال برخورد مجدد ایتالیایی ها با ۳ تیم انگلیسی در مرحله یک هشتم نهایی جام قهرمانان باشگاه های اروپا در اسفندماه امسال، مسابقات تکراری اما جالبی را بین دو کشور در سطح باشگاهی نوید می دهد و ستیز اینتر با منچستر یونایتد سرآمد آنها خواهد بود.
با این که در فوتبال هرچیزی امکانپذیر است، اما بعید می نماید سال ۲۰۰۹ که در طلیعه آن هستیم، به اندازه ۲۰۰۸ که یک هفته بعد تمام می شود، برای ایتالیایی ها بد باشد.
در گروه مرگ
به نوشته ایران، البته تیم ملی ایتالیا این دفاعیه را از خود دارد که در پیکارهای «یورو ۲۰۰۸» با فرانسه، هلند و رومانی در گروه موسوم به «مرگ» قرار گرفته بود و شروعی فاجعه بار هم داشت و در همان بازی نخست خود ۰ـ۳ به لاله های نارنجی (هلند) باخت. یک تساوی با رومانی، به ایتالیا امیدهایی را بخشید و سپس برد ۰ـ۲ در برابر «فرانسه»ای که از همیشه کم فروغ تر بود، آتزوری را به یکچهارم نهایی فرستاد. در این مرحله «پیراهن لاجوردی ها» با ضربات پنالتی به اسپانیایی که در نهایت فتح جام شد و به اولین جام خود در سطح ملی طی 44 سال اخیر دست یافت، بازنده و حذف شدند و در نتیجه نشانی از ایام طلایی ۲۰۰۶ از خود بروز ندادند.
در پی آن روبرتو دونادونی که بعد از جام جهانی ۲۰۰۶ به جانشینی مارچلو لیپی مربی ایتالیا شده بود، از این سمت کنار گذاشته و لیپی مجدداً جانشین او شد و وی می کوشد با فتح مجدد جام جهانی (۱/۵ سال دیگر در آفریقای جنوبی) سال بد ۲۰۰۸ را از اذهان بزداید.
فقط فیورنتینا
باشگاه های ایتالیایی نیز در سال ۲۰۰۸ ندرخشیدند. میلان بعد از درخشش اش در سال ۲۰۰۷ امید داشت که در فصل ۲۰۰۸ هم بر تارک اروپا بایستد، اما توسط آرسنال حذف شد و برای این که تیم های انگلیسی در منظر ایتالیایی ها کابوس وار جلوه کنند، لیورپول هم اینتر را کنار گذاشت و رم نیز برای دومین سال متوالی به دست منچستر یونایتد حذف شد.
حتی در جام یوفا هم ایتالیایی ها اسباب تأسف شدند. پالرمو، سمپدوریا و امپولی حتی به مرحله گروهی این پیکارها هم نرسیدند و به تیم هایی از اسلواکی، دانمارک و سوئیس باختند و حذف شدند و فقط فیورنتینا بود که به مرحله گروهی رسید و از آنجا هم بالا رفت و تا نیمه نهایی پیش تاخت و آنجا به رنجرز اسکاتلند باخت.
در صحنه های داخلی اینتر برای سومین سال متوالی فاتح «سری A» شد اما این بار برخلاف فصل پیش از آن، رقابت به هفته آخر و ساعت و دقایق واپسین کشیده شد. رم که تا ۳ ماه مانده به پایان رقابت ها ۱۱ امتیاز از نراتزوری عقب بود، این فاصله را ذره ذره کم کرد، تا جایی که اگر در هفته آخر اینتر در برابر پارما متوقف و رم در مقابل کاتانیا پیروز می شدند، قهرمانی به جالو روسی می رسید و سومین اسکودتوی متوالی اینتر حاصل نمی آمد.
حتی برای دقایقی این امر محتمل به نظر می رسید، زیرا اینتر کاری را در برابر پارما از پیش نبرده و رم از کاتانیا پیش بود، اما آبی و سیاه های میلان با گلزنی های زلاتان ابراهیموویچ که بعد از مصدومیتی طولانی به میدان برگشته بود، بازی را ۰-2 از پارما بردند و رم با کاتانیا مساوی کرد تا اینتر با ۳ امتیاز برتری بر پیراهن قرمزهای پایتخت برای سومین بار متوالی قهرمان کالچو شود.
در همان حال میلان هر چه در ۱۰ هفته آخر کوشید با پیشی جستن بر فیورنتینا حائز رتبه چهارم شود و با تصاحب چهارمین (و آخرین) سهمیه ایتالیا در جام قهرمانان باشگاه های اروپا از نو راهی این جام شود، نتوانست و این رتبه را به تیم فلورانسی سپرد و حائز رتبه پنجم و اجباراً راهی جام یوفا شد.
خریدهای کم اثر
روسونری کوشیده است با خریداری رونالدینیو، زمبروتا و فلامنی در تابستان امسال و پس گرفتن شوچنکو و به لطف دوری از دغدغه حضور در جام قهرمانان قاره، امسال در «سری A» بدرخشد، اما در حالی وارد تعطیلات دوهفته ای سال نو (میلادی) شده است که باز هم 9 امتیاز از «اینتر صدرنشین» کمتر دارد و کاتوزو را به دلیل مصدومیت شدید تا اسفندماه از دست داده و پیرلو را هم بعد از مصدومیت ۳ ماهه وی، تازه بازیافته است و از آخرین زمانی که نستا در میدان رؤیت شد، چنان زمان طولانی ای می گذرد که عده ای قیافه او را هم از یاد برده اند! به این ترتیب نراتزوری که حالا با مربیگری خوزه مورینیو به میدان می آید و این پرتغالی را جانشین روبرتو مانچینی کرده، یک بار دیگر امیددار اول کالچو نشان می دهد.
در عین حال برخورد مجدد ایتالیایی ها با ۳ تیم انگلیسی در مرحله یک هشتم نهایی جام قهرمانان باشگاه های اروپا در اسفندماه امسال، مسابقات تکراری اما جالبی را بین دو کشور در سطح باشگاهی نوید می دهد و ستیز اینتر با منچستر یونایتد سرآمد آنها خواهد بود.
با این که در فوتبال هرچیزی امکانپذیر است، اما بعید می نماید سال ۲۰۰۹ که در طلیعه آن هستیم، به اندازه ۲۰۰۸ که یک هفته بعد تمام می شود، برای ایتالیایی ها بد باشد.