حسین وفایی: با توجه به افتخاراتم در حقم اجحاف می‌شود

بازیکن تیم ملی بیلیارد گفت: با 2 بار قهرمانی در جهان و داشتن رکورد هیچ توجهی به من نمی‌شود.

حسین وفایی در گفتگو با باشگاه خبرنگاران افزود: قهرمانی جهان در سال 2011 و 2014  رکوردار هستم و از لحاظ سنی کوچکترین فردی هستم که مقام اولی جهانی را کسب کردم اما مورد بی‌مهری مسئولان قرار گرفتم.

وی افزود: هر کس با این میزان افتخارات که داشته باشد در سطح جهان و حتی برخی رشته‌ها در ایران می‌تواند مرکز توجه عموم و مسئولان قرار گیرد اما دریغ از یک توجه از کشور ما!

وی ادامه داد: از 6 یا 7 سالگی وارد این رشته ورزشی شدم و 12 یا 13 سال این ورزش را دنبال می‌کنم در حال حاضر با دو بار قهرمانی در جهان و به حرفه‌ای‌ها پیوستم و سه سال باید در حرفه‌ای‌ها کار کنم.

حسین وفایی تصریح کرد: اجازه بازی در سطح آماتور را در جهان و آسیا را ندارم مسابقات حرفه‌ای‌ها از قبل تعیین شده است و نفرات آن باید به تایید انگلستان برسد و این کشور است که میزبانی را به کشورهای متقاضی می‌دهد.

وی افزود: نزدیکی باشگاه بیلیارد به محل سکونتم یکی از دلایلی بود که به این رشته روی آوردم زمانی که 6 سال داشتم به همراه پدرم به صورت تفریحی بیلیارد بازی می‌کردم و در سن 16 سالگی مقاوم دومی آسیا را کسب کردم و برای مقام آوردن در سطح جهان فشار زیادی را متحمل شدم.

وی ادامه داد: کشورهای دیگر به بازیکنانشان بهای زیادی می‌دهند و شاید تصور نکند حتی کشورهای عربی توجه خاصی به این ورزش دارند اما در ایران هیچ توجهی به من نمی‌شود.

وفایی تصریح کرد: قبل از شروع کردن بیلیارد در فوتبال نونهالان صنعت نفت بازی می‌کردم اما بنا به دلایلی ادامه ندادم و به سمت بیلیارد رفتم و توانستم به چنان پیشرفتی برسم که آلان آرزوی هر بیلیارد بازی است و بعد از فوت پدرم تنها انگیزه و هدفم برآوردن آرزوی پدرم بود که دوست داشت قهرمان شود و 4 ماه بعد از فوت او این کار سخت را با توجه به فقدان پدرم به سرانجام رساندم.

وی ادامه داد: آرزوی هر بازیکنی است که رکورد بالا را کسب کند و ثبت رکورد به نام خود کار طاقت‌فرسایی است خوشحالم که با وارد شدن به حرفه‌ای‌ها و کسب بالاترین رکورد الگوی بقیه هستم و امیدوارم الگوی خوبی در ایران باشم در زمان شروع من هیچ الگویی در ایران نبود فقط خودم تمرین می‌کردم و آنان که قهرمان جهان بودند را شکست دادم.

وی افزود: من با رسانه‌ها تعامل خوبی دارم اما آنها هیچ کمکی نمی‌کنند 17 سالگی قهرمان جهان شدم خیلی ناراحت شدم که رسانه‌ای نشد و مسئولان فقط وعده وعید دادند نمی‌دانم با این استعدادی که دارم با توجه به مقام آوری در سنین پایین چرا توجهی نمی شَود اما خوشحالم که برای غرورم بازی کردم و غیرت و غرور ایران را به تمام مردم جهان ثابت کردم که ایران و ایرانیان از همه جهت برتر هستند.