دست‌نوشته عاشقانه شهید شکرپور، چند روز قبل از شهادت

با وجود اینکه نام محمدجعفر شکرپور در چندین استان و در بین روحانیون و مسئولین رده بالا بسیار آشنا بود، به اعتراف کسانی که بیش از همه با او محشور بودند، جعفر ناشناخته شهید شد و جز خدایش «الله» و مولایش «مهدی (عج)» کسی او را به درستی نشناخت. «محمدجعفر» به راستی از سربازان گمنام اسلام بود.

به گزارش «تابناک»، محمد جعفر شکر‌پور در سال ۱۳۳۸ در خانواده‌ای مذهبی در فسا متولد شد. رفت و آمد روحانیونی که به قصد تبلیغ به فسا می‌آمدند و در منزل پدرش که مسلمانی شریف و متهجّد بود پذیرایی می شدند، زمینه خوبی برای تماس او با افکار اسلامی و انقلابی بود به نحوی که از کودکی با حماسه عاشورا و واژه مقدس شهادت آشنا شد.


در فروردین ‌۶۵ ‌فرمانده‌ دسته راهی خطوط پدافندی فاو شد. جعفر عزیز در کنکور سراسری (خرداد۶۵) شرکت کرد و در رشته عمران دانشگاه صنعتی شریف تهران پذیرفته شد، لیکن از حضور در کلاس خودداری کرد و همچنان در جبهه ‌ماند. حالا دیگر یک فرد نظامی تمام عیار شده بود و در این زمینه، دقت و باریک بینی خاص یافته و اهل نظر شده بود.

پس از خاتمه عملیات کربلای ۴، با شوقی عجیب عازم عملیات کربلای پنج شد. وی در مرحله اول مجروح شد و ترکشی به نزدیکی ستون مهره‌هایش اصابت کرد، به گونه‌ای که خوابیدن برایش دشوار بود، ولی با توجه به شرایط منطقه حاضر نشد جهت مداوا به عقب بازگردد.

یکی از هم‌رزمانش می‌گوید: شب مرحله سوم عملیات کربلای ۵ فرا رسید. گردان ما بنا بود در این عملیات به عنوان خط‌شکن عمل کند. از صبح آن روز مدام کنار هم بودیم. پی در پی به من سفارش‌هایی می‌کرد. نزدیکی‌های ظهر به او گفتم: جعفر مثل اینکه خبری داری! تو به نحوی صحبت می‌کنی که انگار در مورد خودت کار را تمام شده می‌بینی‌ و محمدجعفر در نیمه‌های شب ۲۹دی به فوز و فیض عظیم شهادت دست یافت.

گلچینی از وصیت‌نامه و دست‌نوشته شهید

افسوس که شیطان با به‌کارگیری مکاید خود ذهن ما انسان‌های ضعیف را دربند خور و خواب این جهان نگه می‌دارد تا جایی که در ذهن و قلب ما حک می‌نماید که هر چه هست فقط همین جهان است و جز این جهان چیزی وجود ندارد و این معنا را گر چه ممکن است به زبان بیان ننماییم، ولی در عمل قبول کرده و از آن تبعیت می‌نماییم. بدانید که حب دنیا چاه ویلی است که با هیچ چیز پر نخواهد شد، مگر با قناعت یا خاک گور.

آری بدون سختی دیدن و در کوره حوادث ذوب شدن مس وجود انسان صیقل دیده و خالص نخواهد شد. پس نترسید از اینکه تن به کارهای سخت و خطرناک بدهید، بلکه از آن استقبال نمایید و بدانید که راحت طلبی و آسایش بلایی است که چون خوره وجود آدمی را خواهد خورد و انسان را از انسان شدن دور خواهد کرد و در عوض رنج و سختی و کار، انسان را خواهد ساخت.

به همه آن‌هایی که با این خط و آن خط کردن، بین نیروهای مؤمن و معتقد خط کشی کردند و سعی دارند مؤمنین را رو در روی یکدیگر وا دارند توصیه می‌نمایم بیش از این آگاهانه یا ناآگاهانه آلت دست شیطان نشده دست از اعمال شیطانی خود بردارند.
 
به عزیزان حزب‌اللهی نیز متذکر می‌گردم که آلت دست این عده واقع نشده تنها ملاک عمل طرفداریشان از این و آن «تقوی» باشد. ببینید چه کسانی با فرمایشات حضرت امام صادقانه برخورد می‌کنند و چه کسانی با برخوردهای سیاسی می‌خواهند از پیام‌های امام برای خود کلاهی دست و پا کنند.

از دوستان عزیز حزبی و غیر حزبی‌ام خداحافظی می‌نمایم. همه شمارا به امید پیروزی‌تان بر شیطان درون و برون به خدا می‌سپارم. خدا را و خدا را در کار‌ها فراموش نکنید. تقوای الهی را پیش گیرید و بدانید که مرگ و قیامت و حساب و کتاب حق است و همه باید جوابگوی یکایک اعمالمان باشیم. عمر را به بطالت نگذرانید. روز‌ها را بیهوده به شب و شب را بی‌نتیجه به روز نرسانید که در دمادم مرگ چون این حقیر گناهکار و شرمنده، پشیمان شوید که دیگر کاری از دست کسی برنمی آید.

امت شهیدپرور، قهرمانان افتخار آفرین!

شما که موجبات سرافرازی اسلام و مسلمین را فراهم نمودید، عوامل پیروزی خود را حفظ کنید که آن همانا تبعیت از رهبری‌های پیامبرانه امام امت ارواحناله الفداء و تبعیت از فرامین حیات بخش اسلام و حفظ وحدت حفظ وحدت و حفظ وحدت است. امام را تنها نگذارید. اما را تنها نگذارید که فردا در پیشگاه جدش رسول الله الاعظم (ص) سخت شرمنده و پشیمان خواهید بود.


دست‌نوشته شهید در شب عملیات کربلای ۴
 
این فصل را با من بخوان باقی فسانه است؛ این فصل را بسیار خواندم عاشقانه است
امشب لیله القدر است که خیر من الف شهر است؛ یعنی امشب از همه عمر من با ارزش‌تر است‌ و اکنون با قلبی سرشار از عشق و غرور به یاد فرات و تشنگی فرزند زهرا بر تو می‌نگرم ‌ای اروند.

خداحافظ وطنم که رفتنم طَمَع اشغال تو را برای همیشه از دل دشمنان خارج خواهد نمود، خداحافظ رهبرم که رفتنم قلب تو را که قلب امام زمان است، راضی و خشنود خواهد ساخت، خداحافظ ملتم که رفتنم استقامت تو را که تصمیم گرفته‌ای زیر بار ظلم هیچ ظالمی نروی اثبات خواهد کرد، خداحافظ دوستانم که رفتنم به شما تذکر خواهد داد که ایستادن گندیدن است و حرکت حیات.

خداحافظ پدرم که رفتنم اشک صافت که به پاکی قلب رئوفت هست را از چشمان جاری خواهد ساخت، خداحافظ مادرم که رفتنم قلب پاک و بی‌آلایشت را خواهد شکست و آن را آزار خواهد داد. خدا پشت دشمنانت را بشکند. خداحافظ همسرم که با رفتنم تو نیز خود را رفته احساس می‌کنی. خداحافظ برادرم که رفتنم ت‌‌نهایت خواهد ساخت. خداحافظ فرزندانم که رفتنم برایتان سربلندی و افتخار را به همراه یتیمی به موهبت خواهد آورد. خداحافظ خواهرانم که سخت پریشان می‌شوید.

خداحافظ خانواده‌های شهدا که با رفتنم خواهید دانست که راه شهدایتان بی‌رهرو نمانده است. خداحافظ خانواده‌های بی‌سرپناه باشد که با رفتنم دریابید که مقلدین امام به فرمان او جان می‌دهند تا از شما رفع ظلم گردد.

و اما تو‌ای اسلام عزیز بدان که من می‌روم تا تو نروی، من می‌روم هم چون مولایم حسین بن علی (ع) تا تو چون همیشه بمانی، که من چیستم، پیامبر خدا می‌رود تا تو بمانی علی سکوت می‌کند و از حق خود می‌گذرد تا تو بمانی، حسن صلح می‌کند تا تو بمانی. حسین به شهادت می‌رسد تا تو بمانی و بر زهرا (ص) و اولادش آن همه ظلم برای این رفت تا تو نروی، آری مکتبم من می‌روم تا تو نروی، وطنم من می‌روم تا تو آزاد باشی رهبرم من می‌روم تا تو تنها نباشی، ملتم من می‌روم تا مقاوم بمانی و فرزندانم من می‌روم تا شما پس از من در مملکتی آزاد و سربلند با افتخار زندگی کنید. و تو‌ای خصم کافر، ‌ای دشمن، می‌آیم تا تو نباشی.

تو‌ ای کربلای معلا، نجف اشرف، کاظمین، سامرا و تو‌ ای عراق، سرزمین ائمه هدی،‌ ای بین‌النهرین، می‌آیم تا در آغوشتان گیرم. آری می‌آیم به یاد شما و با نام شما‌ ای حجج الهی و مظاهر خلیفه الهی و ‌ای شما که خدا خلقت را به واسطه وجود شما آفرید هر چند اوباشان رذل و خودفروختگان شیطان بر شما ظلم کردند و می‌کنند، ما می‌آییم تا غبار مظلومیت تاریخ را از فرق شما‌ ای فرزندان زهرای (س) مظلوم بزداییم.

و ما می‌رویم به روی مرگ لبخند بزنیم مرگ سرخ و شرافتمندانه در راه مکتب، وطن، رهبر، انقلاب و ناموسمان به پیروی از مظلوم والاتبار کربلا حسین ابن علی (علیه السلام) صلی الله علیک یا اباعبدالله.

والسلام
خرمشهر ۳ /۱۰/ ۱۳۶۵