مرگ یک رود

یک راه حل موقت:
هر چند نتوان به شکل طبیعی رودخانه را احیا کرد ولی بصورت مصنوعی و با پمپاژ آب، رودخانه را در یک طول و عرض محدود که شامل پل های معروف و تاریخی هست احیا کرد و اثرات روانی ناشی از خشک شدن را کاست. هزینه اینکار با بخش کوچکی از در آمد ناشی از صنعت توریسم قابل جبران است.

مرگ یک رود در شهر ی که زیاده خواه بودند صنایع اب بری رو در شهر ایجاد کردند که اصلا به خاطر شرایط ویژه این قسمت نباید ایجاد میشد و همین امر سبب این وضع هستش و ....

سلام .بحث زیبایی مطرح نیست حیات وممات یک استان به زاینده رود است.زیرا اب تمام شرق اصفهان از این رود میرفت ولی متاسفانه بدلیل برداشتهای غیر قانونی در بالا دست و انتقال به شهرهای مجاور خشکیده است.ضمنا الودگی اصفهان بسیار بالاست و بایستی با درختکاری و حقابه گاو خونی اطراف ان را سر سبز کرد وگر نه مانند دریلچه ارومیه میشود.

این همه دریا داریم نمیتونن اب شرین کنن انتقال بدن
هنوز توانایی بازگرداندن اب فاضلاب ها از طریق تصفیه خانه ها به رودها رو ندارن
کشاورزی بلای جان ایران شده

این رود تمام زندگی ماست. هرگز نمی میرد.

متاسفانه مسئولینی که تخصص کافی و لازم را نداشته باشند دلسوز مردم و کشور نبوده و آینده نگرهم نباشند اوضاع بهتر از این نمی شود..... نگران فرداییم

خداوندا ایران را از خشکسالی و دروغ و دشمن نجات بده

نگو ربابه که دلم کبابه

مردم کل ایران آب خوردن ندارند شما نگران زیبایی زاینده رود برای اصفهانی ها هستید؟
خانه از پای بست ویران است خواجه در بند نقش ایوان است

من که خجالت می کشم. دیگران را نمی دانم

فقط زاینده رود؟؟ کارون بزرگترین رود ایران چی؟ سایر روخانه های محلی چی؟ تالابها و دریاچه ها چی؟ مطمنم کار استکیار جهانیه و ربطی به مسولین نداره

الان عربستان بود بهترین دستگاههای اب شیرین کن جهان رو میاورد تمام شهرهای کشور رو پر از اب میکرد و احتیاجی به بارندگی و ابهای زیر زمینی و..... نبود.

هیچ اشکالی نداره ناراحتی هم نداره سالهای بعد بارندگی خوب میشه دوباره زاینده رود زنده میشه

بالا دست سد شهر چادگان ویلا ساختن همونجا اب رو صرف فضای سبز میکنن معلومه چیزی به شهر اصفهان نمیرسه

قابل توجه کسانی که فکر می کنند اصفهان آب استان آن ها را به سمت خود انتقال داده است.

گر چه صد رود است در چشمم مدام/ زنده رود باغ کاران یاد باد
حافظ

حدود 20 سال پیش مقطع کارشناسی دانشگاه اصفهان تحصیل می کردم. هر روز از روی این رودخانه پرشکوه رد می شدم و آنرا جزیی بدیهی و معمولی از اصفهان می دانستم مثل خیلی دیگر از مردم. در آن ایام یکی از نگرانی های حاشیه نشین های زاینده رود طغیان رودخانه در فصل بهار بود.... اما حالا که از جریان افتاده جای خالی آنرا با تمام وجود را درک می کنم. زاینده رود رودخانه ای بود که به اصفهان معنی می داد جزیی از المانهای شهری نبود منشا زندگی و نشاط بود. منت می گذاشت از وسط شهر رد می شد با آن همه عشوه و ناز در مارپیچ رودخانه و دهنه پلهای زیبایش .....
حاشیه نشین های زاینده رود اما باز هم نگرانند اما این بار نگرانی از جنس دلتنگی. کاش برگردی .....

بسیار غم انگیزه هم برای ما ایرانی ها و هم برای دوستداران تمدن ایرانی در سراسر جهان...

و غصه نخور اینطوری پیش بره همون میمیرم بجز اونای که پول و پلی تو انگلیس و کانادا ذخیره کردن

چقد دردناک مخصوصا زمانی که پر آب رو هم دیده باشی

زاینده رود نه فقط به ختطر کمبود بارش بلکه سوء مدیریت دهه های گذشته خشکاند بارگذاری بیش از توان زاینده رود در بخش های صنعت ، کشاورزی و شرب این رود را که نماد زندگی اصفهان بلکه ایران است را خشکاندند

ای صفاهان شرم کن از اینهمه دود و دمت / خشک کردی زنده رود ، اینهم ز لطف دیگرت!
چون ندانند قدر گوهرهای بی همتای تو / گشته ویران چارباغ و مسجد لطف اللهت

نتیجه بی لیاقتی و بی کفایتی مسئولین مرتبط در استان و کشور

با سلام
کلک مرغابی اصفهانی ها جهت بردن آّب خوزستان مظلوم.