پشت پرده ماجرای دست و پابوسی یک مدیر زیرمجموعه سعیدلو

در روزهای اخیر در تعدادی از رسانه‏ها خبری مبنی بر اعلام آمادگی سرپرست فدراسیون شنا که از سوی علی سعیدلو منصوب گردیده برای اعلام آمادگی جهت دست و پابوسی رئیس‏ش منتشر شد و همین خبر جالب سوژه طنزپردازی‏های گسترده‏ای بوده که توسط برخی رسانه‏ها با اهداف مدنظر این رسانه‏ها منتشر شود اما هیچ کدام از رسانه‏ها به روایت اصل ماجرا نپرداخته و تنها همان خبر نصفه و نیمه را خمیره مناسبی برای نقدها و تحلیل‏های کوتاه قرار داده‏اند.

به گزارش خبرنگار ورزشی تابناک؛ دست بوسی در سطح جهان عمدتاً نشانی از احترام است و در برخی کشورها به عنوان رسمی معمول است تا جایی که از باب مثال روئسای جمهور کشورهای غربی در ملاقات‏هایشان به همراه بانوی اول کشورشان، دست همسر هم‏تایشان را به نشانه احترام می‏بوسند اما در فرهنگ ایرانی به جز اندک مواردی که عمدتاً مربوط به مهر پدری و مادری باشد، چنین عملی وجهه خوبی ندارد.

در سطح مسئولان و کارگزاران مملکت از گذشته تا حال حاضر ایران، دستبوسی به جز مواردی که در نزد بزرگان دینی باشد، نشانی از تملق و چاپلوسی ارزیابی شده و به عنوان رفتاری نکوهیده با مرتکب به آن برخوردی از سر سرزنش صورت می‏پذیرد و با این تفاسیر باید بر همگان مشخص باشد که مراسم پابوسی تنها در گذشته برای شاهان و مدعیان خدایی همچون فرعون به وقوع می‏پیوسته و اصلاً در دنیای متمدن حتی در مقام رفتار چاپلوسانه نیز شمایل خوشی ندارد.

با این اوصاف چرا سرپرست فدراسیون شنا با صراحت از آمادگی‏اش برای چنین رفتارهایی در مواجهه با رئیس ورزش سخن به میان آورده است؟ پاسخ روشن این است که او قصد چنین رفتاری را نداشته و ندارد بلکه در مقام دفاع از علی سعیدلو تنها دست به بیان چنین مطالبی می‏زند که او را به یک سوژه ناب مبدل می‏سازد و باعث شده او زیر نگاه برخی همکارانش که از اصل ماجرا و پشت پرده چنین خبری بی‏اطلاع هستند، پله‏های دفتر امور مشترک نهادها و فدراسیون‏های ورزشی را بپیماید و وارد دفتر فدراسیون شنا شود.

واقعیت این است در پشت پرده این خبر تا حدودی یک شیطنت نهفته است و اصل ماجرا از این قرار است که در زمان پایان کار معدودی از کارمندان فدراسیون شنا، این عده از کارمندان ضمن توهین مکرر به رئیس سازمان ورزش، سعیدلو را فاقد فهم و درک لازم معرفی کرده و مصداق این موضوع را نیز انتصاب امیرحسین آیت اللهی به عنوان سرپرست فدراسیونی می‏خوانند که تا پیش از این توسط وحید مرادی به آن شکلی که نگفتنش بهتر از بیانش است، اداره می‏شده است.

در این میان آیت اللهی که در مواجه با این اتفاقات سکوت کرده بود، در آن واحد و در اظهاراتی شتابزده برای دفاع از رئیسش که او را منصوب کرده و همچنین دفاع از خودش، از درک وی می‏گوید و اینکه او برایش قابل احترام است تا جایی که حاضر است دستش را ببوسد و حتی اگر جورابش را دربیاورد، پایش و حتی دیگر نقاط بدنش را نیز ببوسد تا دست برخی برای مستمسک قرار دادن چنین سناریویی جهت تخریب او در سازمان ورزش و کاهش طول عمر حضور این مدیر جوان در چنین مجموعه‏ای تقریباً بسته شود.

اما این رفتار سرپرست فدراسیون حتی اگر به زعم برخی مستنکر باشد و نوع واکنش سرپرست فدراسیون به توهین‏ها تنها باعث شد برخی اشخاص که سوابق روشنی در رسانه‏ها نیز ندارند و در یک پرونده امنیتی نیز دستگیر شده و مورد بازجویی قرار گرفته بودند، درصدد رسانه‏ای کردن این ماجراها به شکلی دیگر برآیند و با شکل دادن یک کمپین رسانه‏ای، اظهارات مدیر زیرمجموعه سعیدلو را بدون بیان پیش و پس رسانه‏ای کنند که به لحاظ حرفه‎‏ای نیز قابل قبول نیست و در واقع با فرض مستنکر دانستن رفتار آیت اللهی، چنین عملی پاسخ دادن به آن با مستنکری دیگر بوده است.

با این وجود به نظر می‏رسد مدیران ورزشی نیز باید در بکارگیری الفاظ در ادبیاتشان دقت و تامل ویژه‏ای داشته باشند تا بسیای از مناقشاتی که در ورزش کشور به واسطه بیان یک یا چند جمله توسط یک کارگزار نظام در این حوزه به وقوع می‏پیوندد، اصلاً به مرحله شکل گیری نرسد و با بیان سنجیده تر پیشگیری وسیعی انجام داد که در ارتباط با سرپرست فدراسیون شنا و ادبیات حمایتی‏اش نیز این نظریه صادق است و تدبر بیشتر در این زمینه یک امر الزامی است.