ثبت کتک خورترین دانش آموز در گینس!

عالی بود

من متولد دهه 60، معلم های نازنین زیادی داشتم که هنوزم دعاشون میکنم و امیدوارم هر جا هستند سالم و سعادتمند باشند اما در کنارش چندتایی هم بودند که واقعا هنوز بعد از این همه سال سخته که ببخشمشون نه فقط به خاطر کتک زدن بلکه مثلا معلم خانمی داشتم توی دوم دبستان که آزار کلامی میداد من رو و محاله ممکنه که فراموشش کنم این موجود بیمار رو. در کنارش هم ناظم های عقده گشایی داشتیم که از زدن تک تک بچه های مدرسه لذت میبردند و مشخص بود که دنبال بهانه هستند تا همه رو بزنند.

تو دوران دبستان همچین سیلی از ناظم خوردم که هنوز تو 50سالگی از یادم نرفته لا مصب

کتک زدن کودک کاری بسیار غیر انسانی ، نابخردانه ، زشت و بیرحمانه است و نتیجه ای جز ایجاد عقده های روانی در کودک و از دست رفتن اعتماد به نفس او و احساس حقارت ندارد . کتک زدن بچه ها از سوی والدین باشد یا معلم یا هر فرد دیگری ، مصداق بارز کودک آزاری است .

من هم دهه شصت دوران دبستان و راهنمایی بودم. به هیچ عنوان معلم هایی رو که تو اون دوران به دور از هر گونه انسانیتی کودکیم رو به فلک می کشیدند هرگز نمی بخشم. چون بودند معلم هایی که فهم و درک داشتند و می فهمیدند که حق تنبیه بدنی رو ندارند ولی عده ای دیگر دست شمر رو از پشت بسته بودند.

اول ابتدایی بودم ، یادم هست روز دوم مدرسه معلم منو با چند نفر دیگه با سیلی های محکم کتک زد هر چی گریه میکردیم با چوب به سرو پاهامون میزد ، رفتم با گریه به بابام گفتم ، فردا اول صبح بابام در حضور خودم جوری معلم رو له لورده کرد که افتاد وسط سالن و اون معلم را هیچوقت ندیدیم

با سلام
من الان مدرس دانشگاه هستم
ما یک ناظم داشتیم هر موقع هر اتفاقی در مدرسه می افتاد
سریع می اومد سراغ من و دو تا دیگر از دوستانم
هرموقع هم که ما رو می‌دید سریع با چوب تا میتوانست می زد با چوب آلبالو
به او میگفتیم چرا می‌زنی آقا ؟ میگفت شما شلوغ کاری هایی
انجام می‌دهید که من آنها را نمی بینم !!!!!

من در دوران ابتدایی در یکسال 65 دفعه کتک خوردم ........

متولد۱۳۴۱ حکایت من و دوستانم

منم از معلم هایی که کتکم زدن و عقد ه گشایی کردن نمیگذرم و بتونم براشون جبران میکنم

برو عامو
کتک اگر نبود خیلی از این مقامات و وزرای فعلی سر از زندان و نا کجا آباد در می آوردند.

انگار که ما دهه شصت از درون شکم مادرمان برایمان برنامه ریزی شده بود که در هر مقطعی باید عذابمان بدهد.
شاید دنیا می خواست یک نسلی را مورد آزمایش اجتماعی قرار بدهدو ببیند انسان تا کجا طاقت دارد رنج کشیدن و نرسیدن را.
بدنیا آمدیم در جنگ و نبود شیر خشک و بی سوادی و ندانم کاری پدر مادر . با کهنه ی این بسیار کهنه که در پایمان می پیچیدند و قنداقی که روی آن بود با پاهای همیشه زخمی و فقط وجود درمان پودر بچه که آن هم گیر نمیامد.
کودکی مان استرس هواپیما و آژیر بود و عصبی بودن والدین و معلمان و کتک خوردن ها بی جایی که الان بزرگ شده ایم شاید درک کنیم مثلا چرا زده اند. آن موقع نمی دانستیم چرا زده اند. خدا شاهد است 6 سالم بود پدر مرا زد فقط گریه کردم و نمی دانستم چرا.
بد از 15 سال فهمیدم که چون یک مرد غزیبه آمده لب ماشین و پدر مرا تنها گذاشته و رفته میوه بخرد. پدر دیده بود ان مرد از من سوال می کند. کتکش را به من زد. بعد از 15 سال دلیلش را فهمیدم.
راهنمایی و دبیرستان مواجه شدیم با بهبوبه ی بی پولی دولت پس از جنگ و نظام جدید و...
ولش کن حالم بد می شود با مرور دوباره اش.
حالا هم که زندگی نمی کنیم! فقط زنده ایم برای فرزند و همسر و مادر و پدر پیرمان که از غصه ی ما نشکنند...