مخاطبانِ پیام رهبری چه کسانی بودند؟

به گزارش تابناک به نقل از روزنامه خراسان؛ از آن گروه‌هایی که در برخی تجمعات خیابانی با ادبیات تند به مسئولان کشور حمله می‌کنند، تا رسانه‌ها و فعالانی که ناخواسته یا عامدانه به بی‌اعتمادی عمومی دامن می‌زنند؛ از چهره‌های سیاسی تا کانال‌ها و تریبون‌هایی که هر روز بخشی از ارکان نظام را هدف طعنه و تخریب قرار می‌دهند؛ همه باید بدانند که عبور از اختلاف سلیقه به سمت تخریب و اتهام‌زنی، هزینه‌ای است که نهایتاً متوجه کلیت کشور خواهد شد.

این هم امر صریح ولی امر 

۱- در ماه‌های اخیر، شاید پرتکرارترین توصیه‌ای که از سوی رهبر شهید مطرح شده بود، ضرورت حفظ همبستگی ملی و پرهیز از دوقطبی‌سازی در جامعه بود. تأکید اصلی نیز بر این نکته قرار داشت که حتی اختلاف‌نظرهای طبیعی، نباید به شکاف اجتماعی و نزاع داخلی منجر شود.

۲- پیام اخیر حضرت آیت ا... سیدمجتبی خامنه‌ای نیز در همین چارچوب قابل فهم است؛ پیامی که صریح و روشن، همه جریان‌ها و سلایق را به مراقبت از وحدت عمومی فرامی‌خواند. مخاطب این هشدار تنها یک طیف خاص نیست. از آن گروه‌هایی که در برخی تجمعات خیابانی با ادبیات تند به مسئولان کشور حمله می‌کنند، تا رسانه‌ها و فعالانی که ناخواسته یا عامدانه به بی‌اعتمادی عمومی دامن می‌زنند؛ از چهره‌های سیاسی که همچنان در فضای رقابت‌های انتخاباتی گذشته متوقف مانده‌اند، تا کانال‌ها و تریبون‌هایی که هر روز بخشی از ارکان نظام را هدف طعنه و تخریب قرار می‌دهند؛ همه باید بدانند که عبور از اختلاف سلیقه به سمت تخریب و اتهام‌زنی، هزینه‌ای است که نهایتاً متوجه کلیت کشور خواهد شد.

۳- در چنین فضایی، مسئولیت رسانه‌ها، فعالان سیاسی و صاحبان تریبون دوچندان است. روزهایی که مردم همزمان با نگرانی‌های امنیتی، فشار اقتصادی و دشواری‌های معیشتی دست‌وپنجه نرم می‌کنند، زمان مناسبی برای تسویه‌حساب‌های جناحی و رقابت‌های فرسایشی نیست. استفاده ابزاری از افکار عمومی برای تخریبگری، حتی اگر در کوتاه‌مدت بازتاب رسانه‌ای ایجاد کند، در بلندمدت به کاهش اعتماد عمومی و آسیب به سرمایه اجتماعی کشور منجر خواهد شد.

۴امروز بیش از هر چیز، کشور نیازمند درک مشترک از اولویت‌هاست؛ این‌که همه جریان‌های سیاسی و رسانه‌ای بدانند کدام مسائل در شرایط فعلی اولویت ملی محسوب می‌شود و کدام اختلافات را هرچند موجه باید کنار گذاشت. شاید مهم‌ترین پشتوانه ایران برای عبور از این مقطع حساس، نه صرفاً توان اقتصادی و نظامی، بلکه حفظ سرمایه ارزشمند «انسجام اجتماعی» باشد؛ سرمایه‌ای که صیانت از آن، مسئولیتی همگانی است.