مشت جباری رای اعتماد گرفت !

سرانجام روزی که خیلی‌ها منتظرش بودند فرا رسید و مجتبی جباری با پیراهن تیم جدیدش رو در روی استقلال قرار گرفت. آنچه در این میان غافلگیر کننده از کار درآمد اما، نوع برخورد اغلب هواداران استقلال با جباری بود. شماره هشت سابق آبی‌پوشان پنجشنبه شب در ورزشگاه آزادی به شدت تشویق شد و کار به جایی رسید که حتی عده‌ای از تماشاگران این تیم با تعقیب اتوبوس سپاهان در اتوبان خواستار بازگشت او به استقلال شدند! پرسش مهم این است؛ آیا واقعا جباری باید تشویق می‌شد؟

ستاره پیشین آبی‌ها در شرایطی با لباس زرد سپاهان به استادیوم آزادی برگشت که تنها سه روز قبل از این مسابقه با سخنان حیرت‌انگیزش همه شهر را به هم ریخته بود. جباری در مصاحبه استثنایی‌اش فاش کرد پیش از آغاز مسابقات فصل قبل، با قدرت هرچه تمام‌تر به صورت مدیرعامل استقلال مشت زده و او را به خاطر لحن بد حرف زدنش تنبیه بدنی کرده است! اینکه علی فتح‌الله‌زاده چقدر برای «شخصیت» خودش احترام قائل بوده که حتی با وقوع این اتفاق ترجیح داده جباری را نگه دارد، خودش یک مرثیه مفصل جداگانه است. اینجا اما باید سراغ هوادار محترمی رفت که این گفتگو و چیزهایی شبیه آن را می‌شنود و می‌خواند، اما باز به احترام ستاره یا‌غی‌اش سر پا می‌ایستد و مفتخرانه کف می‌زند؛ هم‌او که در تمرینات استقلال از سر و کول شوالیه بالا می‌رود، اما به ورزشگاه که می‌رسد، تمام احترام قلبی‌اش را نثار ضارب آقای مدیرعامل می‌کند. آیا چنین رفتاری برازنده یک تماشاگر متعصب و حرفه‌ای دنیای فوتبال است؟

بهانه تجلیل کنندگان از مقام شامخ جناب زیدان، این است که او ۹ سال برای استقلال زحمت کشیده و باید قدردانش بود؛ اما آیا جباری حق داشته در ازای حضور نه چندان ارزان قیمتش در لباس آبی بارها از کوره در برود، علیه همه ارکان باشگاه مصاحبه کند، به دلخواهش بازیکنی را از تیم بیرون بیندازد و دست آخر مدیر عامل مجموعه را کتک بزند؟ خنده‌دار نیست که چنین فوتبالیستی در بازگشت به زمین خانگی تیم سابقش با تعظیم هزاران هوادار تیم حریف مواجه شود؟ نقش جباری در استقلال، هرگز حتی به اندازه یک دهم نقشی که رونالدو برای رئال بازی می‌کند هم مهم نبوده و نیست. با این حال اگر به فرض محال روزی کریس چنین رفتاری را علیه فلورنتینو پرس تکرار کند، برنابئو چگونه با او برخورد خواهد کرد؟ آیا کسی قادر است چنین جهنمی را تصور کند؟

سال‌هاست که از لزوم مبارزه با بازیکن‌سالاری در فوتبال ایران سخن گفته می‌شود؛ اما حقیقتا جایگاه هواداران در چنین پروژه‌ای کجاست؟ جماعت فوتبالدوستی که شماره هفت‌شان را بدون بازخواست در مورد جدایی نابه‌هنگامش دوباره به آغوش می‌کشند و مشت کوبنده شماره هشت‌شان را به قد و بالای رعنای او می‌بخشند، چه کمکی می‌توانند به رفع عارضه بازیکن‌سالاری از پیکر فوتبال ایران بکنند؟ وقتی هواداران این حوزه چنین طرز تفکری دارند، چرا نباید مدیرانش حتی تو سری و پس‌گردنی ستاره را به جان بخرند و او را به هر قیمتی برای کسب موفقیت حفظ کنند؟ بی‌گمان کسی نمی‌تواند موافق فحاشی به جباری باشد، اما می‌شد با هزار و یک راه مودبانه از او به خاطر رفتار نامتعارفش گله کرد یا حداقل در برابرش بی‌تفاوت ماند. می‌شد دست کم سکوت کرد و رای اعتماد نداد به مشت محکمی که نه علی فتح‌الله‌زاده، بلکه جایگاه حقوقی مدیرعامل استقلال را هدف گرفته بود.

بخش آزاردهنده‌تر ماجرا اما، به تناقضات رفتاری بی‌پایان آقای یاغی برمی‌گردد؛ هم‌او که پیتزا دادن باشگاه به بازیکنانش را ننگین و غیرحرفه‌ای می‌خواند، اما وقتی نوبت به خودش می‌رسد، نه از دور زدن تمرینات بدنساری واهمه‌ای دارد، نه از فحاشی به مربی حریف در تونل ورزشگاه و نه حتی از ضرب و شتم مدیرعامل! زیدان روشنفکر فوتبال ایران، پنجشنبه‌شب سرمست از تشویقش توسط هواداران رقیب مدعی شد «اگر تماشاگران امروز به من بی‌احترامی می‌کردند فوتبال را کنار می‌گذاشتم. حتی با مدیرعامل باشگاه هم حرف زدم و قرار بود اگر این اتفاق افتاد از سپاهان بروم.» قطعا حرفه‌ای یعنی همین؛ اینکه صید میلیاردی یک تیم مدعی باشی، اما هفته دوم وسایلت را جمع کنی و بروی!

جباری البته توضیح نمی‌دهد که اگر خط قرمزش این بود، پس چرا در بازی نمادین تیم ملی و ستاره‌های ۹۸ آنجا که به شدت از سوی استقلالی‌های حاضر در ورزشگاه مورد توهین قرار گرفت چنین ایده‌ای را عملی نکرد؟ همانطور که توضیح نمی‌دهد چطور سال گذشته در دفاع از پدرش فتح‌الله‌زاده را به باد کتک گرفت، اما همچنان به همکاری با این مدیرعامل هتاک ادامه داد و در هیات فوتبال با لبخندی ملیح اعلام کرد بهترین قرارداد عمرش را بسته است؟ شماره هشت البته خیلی بیشتر از این حرف‌ها به مخاطبانش «توضیح» بدهکار است؛ مشروط بر اینکه احساسات اجازه بدهند، اگر حجاب هیجان از مقابل چشم‌ها کنار برود.