شاید روزی هم آرزوی بازگشت احمدی‌نژاد مطرح شود!

محمود احمدی‌نژاد در همه سال‌هایی که در سطوح بالای سیاسی ایران بود، بازیگری فرض شده‌ که پیش‌بینی رفتار وی سخت است. شاید ریشه همه گمانه‌زنی‌ها و هشدار و تهدید‌ها در هفته‌های اخیر در مورد رفتار آینده رئیس دولت‌های نهم و دهم، گمانه‌زنی در مورد شیوه این بازیگر غیرقابل پیش‌بینی در شرایطی است که همه در حال آماده شدن برای انتخابات مجلس دهم و مجلس خبرگان هستند.

به گزارش «تابناک»، ترکیب مجلس دهم از نظر بخش بزرگی از فضای سیاسی ایران دارای چنان اهمیتی است که از هم‌اکنون باید بسیاری از رفتار‌ها و کنش‌های آن‌ها در مطبوعات و صحنه سیاست را ‌با در نظر داشتن آن تحلیل کرد.

اصولگرایان حتی اگر احمدی‌نژاد خود را جدا از آن‌ها بداند، اکنون خود را رانده از دولت می‌دانند و همه تلاش خود را خواهند کرد تا سنگر مجلس را نگه دارند. هرچند دولت یازدهم، هنوز رسما تشکیل فراکسیون حامی دولت در مجلس را به صلاح نمی‌داند، هم برخی از مقامات ارشد دولتی مشغول آماده شدن برای انتخابات آتی هستند و هم نمی‌توان باور کرد که دولت برای داشتن مجلسی همراه و همدل تلاش نکند. برای اصلاح‌طلبان نیز انتخابات سال آینده حکم پلی برای بازگشت جدی‌تر به صحنه رسمی سیاست را دارد.

برای هر سه گروه، پیش‌بینی رفتار احمدی‌نژاد مهم است. آیا او همچنان ساکت می‌ماند، یا با اصولگرایان همراه شده و یا اینکه به تنهایی وارد میدان انتخابات خواهد شد؟

بخشی از اصولگرایان برای پذیرفتن احمدی‌نژاد در جمع خود، شروطی گذاشته‌‌اند. برخی از آن‌ها از احمدی‌نژاد انتظار دارند از مشایی جدا شود و از او تبری جوید، برخی دیگر همراه شدن احمدی‌نژاد با الهام به جای مشایی را طرح فریبی برای اصولگرایان می‌دانند.

افزون بر این‌ها حتی بخشی از اصولگرایان با این پرسش روبه‌رو شده‌اند که آیا در غیاب رهبرانی کارآمد، احمدی‌نژاد می‌تواند محور اجماع آن‌ها باشد یا خیر؟

احتمالا جدی شدن همین پرسش بوده ‌که نایب رئیس «جبهه پیروان خط امام و رهبری» را به این نتیجه رسانده که بگوید: «اگر کسی مدعی باشد آقای احمدى‌نژاد می‌تواند محور اتحاد و اتفاق اصولگرایان باشد، این دیدگاه هیچ مبنایى ندارد و قابل قبول هم نخواهد بود. از سوی دیگر، از آنجایى که مشاورین آقاى احمدى‌نژاد در دوران ریاست جمهورى ایشان تأکید مى‌کردند آقاى احمدى‌نژاد اصولگرا نیست؛ لذا نباید انتظار داشته باشند مجموعه اصولگرایان از ایشان حمایت کنند».

اصلاح‌طلبان، حامیان دولت یازدهم و حتی طیف نزدیک به راست سنتی و نیز اطرافیان هاشمی رفسنجانی اکنون تا حدی با معمای محمود احمدی‌نژاد مواجه شده‌اند و به طور مشخص دو خط فکری در میان آن‌ها دیده می‌شود. آنهایی که احمدی‌نژاد و دولت او را اتفاقی گذشته و نتیجه اشتباهات خود دانسته و عقلانیت و پرهیز از افراط را مانع تکرار پدیده احمدی‌نژاد می‌دانند در یک سو هستند و گروه دوم آنهایی هستند که تلاش برای وارونه کردن همه روندهای دوره احمدی‌نژاد را برای پیشگیری از بازگشت وی ضروری می‌دانند. آن‌ها اصرار دارند ‌هر چیزی و هر ‌که رابطه‌ای با احمدی‌نژاد دارد، باید کنار گذاشته شود.

هرچند در حالت افراطی این فکر ‌در رسانه‌ها، تغییر نکردن حتی یک رئیس دانشگاه، یک مسئول استانی یا یک مسئول در وزارت بهداشت نشانه کوتاه آمدن دولت روحانی در مبارزه با میراث احمدی‌نژاد دانسته می‌شود، حتی برخی سیاسیون قدیمی هم اصرار دارند، ‌«هر که سرنوشتش را با احمدی‌نژاد گره بزند، بیچاره است».

این سخن چه برای توصیف صحنه سیاست در ایران باشد و چه تهدیدی علیه رقبای سیاسی برای دور کردن آن‌ها از رئیس دولت‌های نهم و دهم، با احتمال خطایی بزرگ همراه است.

هم دوره ریاست جمهوری سید محمد خاتمی و هم دوره ریاست جمهوری محمود احمدی‌نژاد شاهد روزهایی بوده است که طرفداران دولت گمان می‌کردند، جناح رقیب را از صحنه خارج کرده و تا آستانه حذف پیش برده‌اند. از دل سرخوشی‌های شدید پس از دوم خرداد که تا برخورد شدید حتی با هاشمی رفسنجانی هم پیش رفت، دولت محمود احمدی‌نژاد سر برآورد تا بخش‌هایی از اصلاح‌طلبان ضمن پشیمانی از رفتار گذشته خود، برای بازگشت به قدرت باز به هاشمی رفسنجانی پناه آورند.

روزهایی که پیروزی احمدی‌نژاد در انتخابات صد‌ها پدر داشت، سرانجام به روزهای مسابقه برای دوری جستن و مخالفت با وی رسید. اگر کسی همه این روز‌ها را به یاد داشته باشد، آن قدر تند نخواهد رفت که روزی برای بازگشت احمدی‌نژاد دعا کند؛ کاری که تندروهای بعد از دوم خرداد مجبور شدند برای هاشمی رفسنجانی انجام دهند.