تابناک در گزارشی بررسی کرد؛
از وعدهها تا واقعیت؛ آیا یادگار امام، خانه جدید تراکتور میشود؟
گروه استانها - وزارت ورزش و جوانان با اعلام آمادگی برای واگذاری چهار استادیوم بزرگ به باشگاههای لیگ برتری، دریچهای تازه به سوی حل گره چندساله ورزشگاه یادگار امام باز کرده است؛ اما آیا این بار، تراکتور از «اجارهداری» به «مالکیت» دست مییابد یا پروندهای که سالها در کشوقوسهای اداری و اختلافنظر میان باشگاه و دولت گرفتار بوده، دوباره به بایگانی بایگانی میرود؟

به گزارش خبرنگار تابناک در استان آذربایجانشرقی، ورزشگاه یادگار امام (ره)، فراتر از یک زیرساخت ورزشی، بخش جداییناپذیری از هویت فوتبالی آذربایجان شرقی و خانه پرجنبوجوش تیم تراکتور است. اما این ورزشگاه، با وجود استقبال پرشور هواداران، سالهاست که در میان چالشهای زیرساختی و چالشهای مدیریتی دستبهگریبان است.
اکنون، با اعلام آمادگی جدید وزارت ورزش و جوانان برای واگذاری چهار ورزشگاه بزرگ از جمله یادگار امام به باشگاههای لیگ برتری، پرسش اصلی این است: آیا این بار با یک «تصمیم عملیاتی» روبرو هستیم یا صرفاً یک «مذاکره جدید» ؟
ریشههای گره: تضاد میان اجاره و مالکیت
تاریخچه واگذاری این استادیوم، روایتگر یک بنبست قدیمی میان دو رویکرد است. از یک سو، پیشنهادهای پیشین بر پایه «اجاره بلندمدت» یا مدیریت توسط باشگاه بود؛ رویکردی که همواره با مخالفتهای مدیریت باشگاه تراکتور روبرو شده است.
محمدرضا زنوزی، مالک باشگاه، همواره بر این باور بوده که بدون «مالکیت» ، سرمایهگذاری بلندمدت در ورزشگاهی که تحت مالکیت دولت است، ریسکبزرگ و دشوار خواهد بود. شعار «در زمین استیجاری سرمایهگذاری نمیکنم» ، بازتابدهنده این استراتژی است که باشگاه را به دنبال تثبیت زیرساختهای خود میگرداند.

چالشهای ملموس؛ از چمن تا سقف
نیاز به واگذاری، تنها یک بحث مالی نیست؛ بلکه پاسخی به نیازهای ملموس فنی و رفاهی است. کیفیت چمن که بارها کادر فنی تراکتور را با چالش مواجه کرده، از یک سو و نبود سقف برای پوشش سکوها و تاسیسات که استادیوم را در معرض شرایط اقلیمی آذربایجان قرار میدهد، از سوی دیگر؛ همگی نشان میدهند که مدیریت فعلی با محدودیتهای بودجهای و اداری برای توسعهای که تراکتور در انتظار آن است، مواجه است.
فرصتی برای برندسازی و ثبات
در دنیای مدرن فوتبال، استادیوم تنها یک زمین مسابقه نیست، بلکه بخشی از «برند» باشگاه است. باشگاههای بزرگ جهان با برخورداری از استادیومهای اختصاصی، نه تنها از نظر فنی به ثبات میرسند، بلکه از طریق خدمات رفاهی، فروش محصولات و مدیریت هوشمندانه، جریان درآمدزایی ایجاد میکنند.
تراکتور در جستجوی همین بلوغ است؛ گذار از وضعیتی که در آن باشگاه باید برای کیفیت زمین مسابقه نگران باشد، به وضعیتی که در آن استادیوم، موتور محرک اقتصادی باشگاه باشد.
در انتظار پاسخ نهایی
اعلام آمادگی وزارت ورزش، فرصتی است که نباید به بازگشت به چرخه «وعدههای اداری» تبدیل شود. اگر قرار است یادگار امام از حالت یک زیرساخت دولتی صرف، به یک مرکز تجاری-ورزشی مدرن تبدیل شود، تعیین تکلیف دقیق میان «حق بهرهبرداری» و «مالکیت» تعیینکننده خواهد بود.
هواداران تراکتور اکنون بیش از هر زمان دیگری، منتظرند تا ببینند آیا یادگار امام، سرانجام به «خانه واقعی» تراکتور تبدیل میشود یا پرونده آن باز هم در کشوقوسهای میان وزارتخانه و استانی، به بایگانی میرود.
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
هنوز دیدگاهی منتشر نشده است.
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.