ماجراي تلخ جانبازي که شناخته نشد

درخواست صورت سانحه از جانبازي كه دچار مصدوميت ومجرحيت و صدمات فراواني جسمي وروحي شده آنهم از منطقه عملياتي فاو!!!! و عليرغم تائيد مجروحيت ايشان توسط پزشكان بيمارستان بقيه ا.. و تائيد فرماندهان وقت ايشان بازهم ميگويند نمي شود صورت سانحه بايستي باشد

فقط خدا ميداند كه دردهاي ناگفتني امثال اين عزيزان ، چقدر زياد است.
و فقط خدا ميداند كه امثال اين عزيز ، چقدر زياد هستند.

بنده نيز يكي از همانها هستم ، با دردها و آسيبهاي مختلف. و چون براي ثبت در تاريخ به جنگ نرفته بودم و از 33 ماه از حضورم در جنگ فقط 14 ماه آن ثبت شده (بدليل اشتباه تعاون لشگر ما در آن زمان). بنياد هم مرا به عنوان جانباز نميشناسد و برگه سانحه ميخواهد. و ده‌ها كاغذبازي ديگر.
باز جاي شكرش باقيست كه هنوز سربار و مزاحم كسي نشده‌ام.

ماجرای علی دو باره ما را به مکان نوروهدایت دلیری پاکی شجاعت وشهادت مردان بی ادعا برد.توصیه من به بسیجیان مسجد امیرالمومنین این است که خود آستین بالا زده از مرد میدان نگهداری کنند.اگر حسابی جهت کمک باز کردید اعلام کنید تا همگی کمک کنیم.

من خود و تك تك سلولهايم را مديون اين ملت و ولي نعمتان خود نظير ايشان ميدانم و بدهكار اين مملكت بوده و هستم، آما اين حق اداي اين گلايه و شكوه از مسئولين مربوطه را براي خود محفوظ ميدارم كه چرا بايد با اين سربازان جان بر كف وطن كه تنها مايملك با ارزش خود ،جانشان،را در طبق اخلاص گذاشته اندچنين رفتار شود.اگر اطلاع نداشته باشند كه عذر بدتر ازگناه خواهند بود .اطمينان دارم اگر نيازي هم باشد في الواقع ما نيازمند اين عزيزان هستيم اما با كمال ميل و پذيرش منت، من آماده ام تا به قدر وسعم(تمام دارائي موجودم )در خدمت اين عزيز باشم.موجب سعادت است به نحو مقتضي منعكس و به بنده اطلاع داده شود.

کجا هستند آنهایی که از صدقه سر این بزرگواران به نام و نانی رسیدند و هم اکنون هم برای مال و جاه رگهای گردنشان برمی خیزد. تابناکی های عزیز، بانی خیر بشین و یک شماره حساب اعلام کنین. فکر نمی کنم انسانیت و مسلمونی توی این مملکت مرده باشه. ما در خدمتیم.

در واقع امثال علي اعلمي هنوز هم به ما نيازي ندارند (يا لااقل چنين احساسي ندارند) بلكه اين ما هستيم كه به آنها، روحياتشان، سرگذشتشان، ايثار و مردانگيشان، و از همه مهمتر به غرور همزمان با فروتنيشان نيازمنديم.

من فرزند يك سرتيپ شهيد اين مملكتم. خدا توفيق داد تا در 14 سالگي و در اواخر جنگ روزگاري اندك را در جمع ملائك خاكي باشم. روزي به يكي از دوستان با سابقه و از رزمندگان اهل علم صحبتي داشتم. او گفت ممكن است روزي بيايد كه من و تو را به عدد روزهاي حضور در جنگ شلاق بزنند. علي و امثال علي شلاق من و امثال من را الان مي خورد.

این رزمنده عزیز از دسته ای است که در تقسیم بندی شهید باکری باید خون دل بخورد رزمنده ای را سراغ دارم 40 ماه جبهه داوطلبانه دارد 28 ماه هم خدمت کرده و در گوشه از شهر قم یک کلبه ی آرایشگری دارد و یک بار هم به بسیج مراجعه نکرده که گواهی جبهه بگیرد.

شك نكنيدكه همه ما چه مردم وچه دولت اول به عنوان يك انسان وبعد به عنوان يك مسلمان مسئوليم وسعي نكنيم خودمان را گول بزنيم.يا علي بگوئيم واقدام موثري انجام دهيم.انشاا...

با سلام. خدمتتان عارضم که مثل علی اعلمی زیادند که نه تنها از یاد رفته اند بلکه برای جبهه و جنگ رفتنشان تمسخر هم میشوند و شاید اینگونه بهتر باشد که بگویم با گذشت این سالها مرده وزنده بودن رزمندگان آن برهه هیچ تفاوتی برای هیچکس ندارد و من خود از همان بسیجیانی هستم که پس از اتمام جنگ تا کنون یک نفر سراغ مرا که در سال 65 در منطقه اروند رود شیمیائی شده ام نگرفته است و با درد و رنج خودم مدارا میکنم و حدود 16سال است خودم با درامد ناچیزی که دارم مشغول مداوایم هستم و فقط یک بار در سال 70 به بنیاد مراجعه کردم که فقط آدرس یک پزشک را به من بدهند که متاسفانه با برخورد بدی که با من شد رفتم و دیگر پشت سرم را نگاه نکردم و خدا را شاکرم که از هیچ امتیاز جبهه و جانبازی استفاده نکرده ام و به مانند خیلی از همرزمانم به انتظار روزی هستم که ترک دنیا کنم و از این رنج و سختی نجات یابم. هیچ منتی هم بر سر کسی ندارم چرا که با نیت قلبی و به عشق امام حسین ع رفتم ولی دریغا که لیاقت زیارت قبرش را نیز پیدا نکردم. آری در مملکت ما امثال اعلمی ها فراوانند که اگر از درون دلشان بگویند کتابها نوشته میشود و فقط از خدا بخواهید که به من و امثال من صبر عنایت کند. انشاالله

درحالی که میلیاردها دلار پول نفت کشور بدون حساب وکتاب مشخص هدر میرود مدافعان بی تمنای ناموس این مردم اینچنین به فراموشی سپرده می شوند باید مسئول بود تا احساس مسئولیت داشت ولی متاسفانه هرگز نمی توانند افرادی مثل علی اعلمی رادرک کنند.

از سايت محترم تابناك خواهش ميكنم اين جريان را پيگيري كند و اگر مسوولان فكري به حال ايشان نكردند لطفا شماره حساب معرفي كنيد. با اينكه به همين سكه اي كه قرار است مثلا به عنوان عيدي به ما كارمندان بدهند نياز دارم ، اما بنده به نوبه خودم حاضرم اين سكه را تقديم كنم.

فقط ميتوانم بگويم افسوس افسوس از من وامانده از قافله عشق و افسوس از ....

بنام خدا
امید آن دارم مسئولین محترم وجدان بیداری برایشان مانده باشد که با مشکل این برادر بسیجی جا مانده از قافله شهدا رسیدگی کنن امید انکه در زرق و برق زندگی شهری و پست و مقام وظیفه اداری خود را فراموش نکرده باشند داشتن صورت سانحه جبهه شاید قانون باشد ولی راه کار برای آن هم وجود دارد آن کسانی که از جبهه و جانبازی خود پل ساختند تا به دنیا برسند تمام شده اند و اکنون در زندگی آلوده مادی خود غرقند بنیاد جانبازان باید به فکر اینگونه جانبازان که کم نیستند باشد تا خدای نکرده مشمول نفرین شهدا و خانواده ایثارگران قرار نگیرد. فردی بازمانده از قافله شهدا

من یکی از رزمندگان تخریب هستم که از سال61 تا پایان جنگ در جبهه بودم (بطور مستمر)بعد آن هم مشغول پاکسازی مناطق آلوده ، در سال 81 بازنشسته شدم بگذریم ازاینکه چه بی مهریهایی را دیدم ولی بعد از بازنشستگی حدود پنج سال است که حتی یکنفر هم از تشکیلات تماس نگرفته تا ببیند ما زنده ایم یا مرده . در برنامه ایی از سیما دیدم که در یک کشور اروپایی از یک بازنشسته آتش نشانی بدلیل نجات دو نفر از مرگ چطور تجلیل شد و مدال شجاعت گرفت و در مقابل اولین روزی که بازنشست شدیم نامه دادند كه هرچه سريعتر منزل سازماني را خالي كنيم!! دیده اید که ورزشکار یا هنرمندی که در جایی درخششی داشته باهماهنگی سازمان مربوطه در جمعی خصوصی خدمت مقام رهبری میرسد ، تشکیلات بسیج و...حداقل کاری که میتوانستند انجام دهند هماهنگی حضور بود در جمع چند نفره تا ضمن دیدار حداقل دردلی گفته میشد که نشد .

آدمايي مثل اون هستن که ادعايي ندارن نه کسايي که داعيه بي ادعاييشون گوش فلک رو کر کرده.
جملات بعدي که ميگم بخاطر ادعا نيست چون خوشبختانه اينجا هيچکس کسيو نميشناسه، يادمه که 16 سال بيشتر نداشتم تو شلمچه مجروح شدم فقط اينو ميدونم که وقتي مادرم در حياط رو باز کرد ديد که پسر بچش با سرو صورت خونين و لباس کثيف و خاکي جلو در حياط ايستاده. الان که پدر شدم ميفهمم اصلا وضعيت خوبي واسه اون نبوده.
حالا موندم که کي يه بچه زخمي رو همينجوري بدون هيچ پرونده‌اي و پولي در جيب فرستاده خونش. خدا خيرش بده اون کسي که واسم بليت گرفت و راننده تاکسي که منو مفتکي رسوند در خونه.

...من به عنوان یک ایرانی که مدت 21 ماه د ر میدان های نبرد حضور داشته و دوبار مجروح شد ه ام واقعا از خواندن این مطلب به گریه افتادم . ببینید با علی چه می کنند . برخی این مسوولان غرق در سیاستند و علی ها رافراموش کرده اند . خدا از تقصیر شان نگذرد. خدا روح سردار حمید باکری را با مولایش محشور گرداند ، که این روز را برای ما رزمندگان پیش بینی کرده بود .

حکایت تلخ جانبازان بی نام ونشان بسیار است .هستند جانبازانی که در گمنامی گذران امور می کنند و با داشتن همسر و چند فرزند بدون داشتن سرپناه به سختی و با بدن رنجور و در فقر کامل زندگی می کنند.
البته ماجرای علی اعلمی دل هر انسان آزاده ای را بدرد می آورد . مسوولان محترم بایدبدانندکه در قبال این جانبازان مسوولیت بسی سنگین دارند وامور آنان به مراتب واجب تر از ورود به مناقشات سیاسی است . چگونگی تعامل مسوولان در قبال این افراد نشانه میزان پایبندی واقعی به اصولگرایی و پاسداری از سرمایه های انقلاب اسلامی است .برای من که خود از نزدیک رنجها و مشقتهای برخی از جانبازان جنگ تحمیلی را نظاره گر هستم باورنکردنی است که این سرمایه ها به ورطه فراموشی سپرده شده اند و این یکی از نقاط تاریک عملکرد مسوولان بشمار می آید . آیا واقعا کشورهای دیگر با قهرمانان کشور خود اینگونه برخورد می کنند؟ به اعتقاد من خود بچه های بسیج باید با ایجاد بنیاد های خیریه محلی به اینگونه مسایل رسیدگی کنند و اجازه دهند مسوولان محترم بیش از پیش به امورات سیاسی بپردازند!!

از اينكه شما هم به اين موضوع پرداختيد و به آن اهميت داديد از طرف بچه هاي مسجد اميرالمومنين(ع) تشكر ميكنم و نظر شما را به يادداشت سردبير محترم روزنامه خراسان هم در همين رابطه و در همين روز (29/11/86) جلب ميكنم.

پیش از این مردم دنیا دلشان درد نداشت
هیچ کس غصه این را که چه می کرد نداشت
چشمه سادگی از لطف زمین می جوشید
خودمانیم زمین این همه نامرد نداشت!