تصاویر: تجربه تنهایی در زندگی و مرگ

اللهم ثبت قلوبنا علی دینک

متأسفانه «مرگ» تنها واقعيتي است كه مي بينيم ولي باور نمي كنيم!

متاسفم که فقط به این جور چیزها فکر میکنین ؛نمیدونم چرا ما ایرانیها همه افکارمان معطوف به این چیزهاست؛میتوانیم به جز مردن به چیزه دیگه ای فکر کرد

ولا یمکن الفرار من حکومتک !!!!!!!!!!!

خدا رحمتشان کند. این اسب آن ها است که مرده است. خودشان زنده اند و مرکبشان را می بینند.

ای کاش وقت در قبر گذاشتن ما کسی باشه بالای سرمون که تلقینمون کنه و بگه: اسمع افهم. ای کاش وقتی سنگ لحد رو روی سرمون گذاشتن با حسرت نخواهیم بلند بشیم و به دنیا برگردیم که سرمون به سنگ بخوره. ای کاش لایق باشیم که حتی اگه همه تنهامون گذاشتن و رفتن و کسی نبود که یک سوره تبارک بالای سرمون بخونه، آقا و اربابمون امام حسین در سرازیری قبر به فریادمون برسه. آمین

خداوند کریم رحمت کند همه ما را

فقط 2 متر كفن همرامون مي بريم ها؟ حواستون هست؟/؟

واقعا که شما نمیفهمید.
آخه اینا چه عکس هایی هستند که نشون میدید؟
اول صبح حال آدم رو میگیرید

نترسيد :مرگ سراغاز يك مرحله ديگر از سلسله جنبان خلقت است ،خوشابحال كساني كه اين مرحله را يقين كند، درك،كند پس زرنگ باشيد ،زرنگ ،زرنگ،..... نهايت خوب باشيد خير به ديگران برسانيد ،محبت ،عشق ،خلاصه همه واژه هاي كه مردان وزنان بزرگ سفارش مي كنند

اگر آرزوي رسيدن به معبود باشد لذتي بالاتراز وصل يار نيست واگر به فكر رفتن از اين دنيا باشي وترس از ازآن دنيا بدان كه بر لبه تيغ هستي وبكوش كه رستگار از اين دنيا هجرت كني واگر اصلا به ياد مرگ نباشي پس واي برآن لحظه كه وقت رفتن باشد

انا لله و انا الیه راجعون

دنیا مزرعه آخرت است. مرگ پایان کار نیست. خدا به همه ما توفیق کاشت محصول خوب بده.

ان شا الله

خدایا ما را از یاد خودت غافل نکن...آمیییننننن

خوش هوای سالمی دارد دیار نیستی
ساکنانش جمله یکتا پیرهن خوابیده اند

بعضي ها هم فقط غر ميزنند.عزيزم اگر از اين عكس ها چيزي نميفهمي مشكل شماست نه خبر.

کاش آنها که باید، باور کنند.تلخ اما واقعي!

هر وقت براي دفن كسي به بهشت زهرا رفتيم، ته دلمان خوشحال بوديم كه آن خاك و آن قبر را ترك مي كنيم و باز به خيابان و شهر و خانه بر مي‌گرديم و لب و زبانمان مزه آب و غذا را دوباره مي‌چشد و باز هم زندگي از سر گرفته مي‌شود. مي توان تلويزيون ديد، به گردش رفت، براي خود خريد كرد، شب خوابيد و صبح بيدار شد. اما از اين حقيقت نمي توان فرار كرد كه روزي مي‌آيد كه اين خاك را مي‌بينيم و لمس مي‌كنيم اما زماني كه ديگران آنجا را ترك مي‌كنند، براي ما ديگر برگشتي در كار نيست.

هر چند وقت در ميان كه براي درس از حرم حضرت معصومه عبور مي كنم عمدا مي روم سر قبر مرحومه پروين اعتصاميتا يك بار ديگر شعري را كه براي سنگ قبر خود سروده بخوانم ؛ خداي بيامرزدش با اين كلام حقي كه گفته :

اینکه خاک سیهش بالین است اختر چرخ ادب پروین است
گر چه جز تلخی از ایام ندید هر چه خواهی سخنش شیرین است
صاحب آنهمه گفتار امروز سائل فاتحه و یاسین است
دوستان به که ز وی یاد کنند دل بی دوست دلی غمگین است
خاک در دیده بسی جان فرساست سنگ بر سینه بسی سنگین است
بیند این بستر و عبرت گیرد هر که را چشم حقیقت بین است
هر که باشی و زهر جا برسی آخرین منزل هستی این است
آدمی هر چه توانگر باشد چو بدین نقطه رسد مسکین است
اندر آنجا که قضا حمله کند چاره تسلیم و ادب تمکین است
زادن و کشتن و پنهان کردن دهر را رسم و ره دیرین است
خرم آن کس که در این محنت‌گاه خاطری را سبب تسکین است

عاقبت جایگاه ما وادی خاموشان است

تصویر یکی مونده به آخر خیلی زیبا بود و البته روی من یکی که خیلی تاثیر گذاشت... امیدوارم این تصویر اندکی ما رو به خودمون و اعمالمون بیاره... تاریکی و سیاهی قبر... وای که چقدر درد آوره برای ما... خوش به حال اونایی که فشار قبر رو حس نمی کنن...