فخر فروشی با منوی رستوران !
این قیمتها در غذاهای فرنگی با اسامی عجیب و غریب خود سر به فلک می گذارد و در برخی غذاها به 120 هزار تومان هم می رسد. جالب اینجاست که محتویات همان غذاهای گران قیمت فرنگی از چند عدد سیب زمینی و قارچ و میگو و سبزیجات مختلف به همراه سس و چاشنی های مخصوص تجاوز نمی کند. رستوران داران بر این باورند علت قیمت بالای این غذاها مخفی بودن طرز پخت و فوت و فن های آشپزی آن است!
در سال های اخیر، شاهد رشد قارچ گونه انواع و اقسام رستورانها و فست فودها در محله های تهران هستیم که در رقابت با یکدیگر در جلب مشتری بیشتر، تلاش دارند هم مکانشان را لوکس و اعیانی تزیین کنند و هم انواع و اقسام غذاهای عجیب و غریب ایرانی و فرنگی را در منوی خود جای دهند.
جهان نوشت:
چندی پیش در خبرها آمده بود که سرمایه داران بزرگ تهرانی بر سر تصاحب یک رستوران بزرگ در آسمان خراش تهران با یکدیگر دست و پنجه نرم می کنند و هر یک با دادن رقم پیشنهادی بالاتر و برقراری لابی، سعی در به دست آوردن آن دارد.
مدتی پیش نیز در بیلبوردهای تبلیغاتی اتوبان همت و صدر و چند اتوبان دیگر برای نخستین بار، شاهد تبلیغ افتتاح یک رستوران بزرگ در یکی از مراکز خرید و شلوغ تهران بودیم.
رستوران دیگری نیز با سر و صدای زیاد و تیزرهای تلویزیونی فراوان در یکی از مناطق اعیان نشین تهران افتتاح شد تا بتواند اوقات خوشی را به مشتریانش هدیه کند.
اما به راستی، چرا در سال های اخیر، شاهد رشد قارچ گونه انواع و اقسام رستوران ها و فست فودها در محله های تهران هستیم که در رقابت با یکدیگر در جلب مشتری بیشتر، می کوشند هم مکانشان را لوکس و اعیانی تزیین کنند و هم انواع و اقسام غذاهای عجیب و غریب ایرانی و فرنگی را در منوی خود جای دهند.
نکته جالب توجه اینجاست که دسته ای از این رستوران ها که بسیار شیک هستند و برای خود نامی در کرده اند، به هیچ وجه در قید قیمت مناسب به مشتری نیستند و بر این باورند چون برای رستوران خود خرج کرده اند و غذاهای خوبی را نیز به مردم می دهند، باید در ازای این خدمات، قیمت گزافی نیز از مشتری بخواهند.
جالبتر اینجاست که در بسیاری از مواقع، می بینیم که مردم برای ورود به این رستوران ها، ساعت ها در صف انتظار می ایستند و در پایان، با طیب خاطر، تراول های ریز و درشت را تحویل صندوقدار می دهند.
در برخی از این رستوران ها هزینه خوردن غذا با کشورهای حاشیه خلیج فارس برابری می کند. برای نمونه، یک پرس فیله تک کبابی مخصوص در یکی از این رستوران های تهران به قیمتی بالاتر از پنجاه هزار تومان عرضه می شود و یا در رستوران دیگری یک پرس ماهی قزل آلای وحشی همراه با مقدار کمی خاویار به قیمت هشتاد هزار تومان به فروش می رسد.
غذاهایی در رنج قیمتی بیست هزار تومان به بالا در منوی اینگونه رستوران ها به وفور یافت می شود. قیمت ماهیچه، میگو، شیشلیگ و ... نیز به زیر 25 تا 30 هزار تومان نزول نمی کند.
این قیمت ها در غذاهای فرنگی با نام های عجیب و غریب خود سر به فلک می گذارد و در برخی غذاها به 120 هزار تومان هم می رسد. جالب اینجاست که محتویات همان غذاهای گرانقیمت فرنگی از چند عدد سیب زمینی و قارچ و میگو و سبزیجات به همراه سس و چاشنی های مخصوص تجاوز نمی کند.
رستوران داران بر این باورند، علت قیمت بالای این غذاها مخفی بودن طرز پخت و فوت و فن های آشپزی آن است!
در برخی از رستوران های سنتی، قیمت ها موج سرسام آوری به خود گرفته است و به بهانه پخش موسیقی زنده، دیزی سنگی با قیمت سی هزار تومان عرضه می شود. در این رستوران ها، یک قوری چای به همراه یک ظرف کوچک خرما، هشت هزار تومان به مشتری داده می شود!
فست فودها نیز در این عرصه رقابت بیکار ننشسته اند و آنهایی که کمی نام و نشان در کرده اند، پیتزاها و ساندویچ هایی با نرخ های بالای بیست هزار تومان عرضه می کنند. پیتزایی که تنها تفاوتش با دیگر پیتزاها داشتن مقدار بیشتری گوشت و قارچ و یک خروار پنیر پیتزاست.
در برخی از رستورانها که منوی باز دارند و یا ورودیه دریافت می کنند، قیمت غذاها سر به فلک می کشد. به طور متوسط، این ورودیه به پنجاه هزار تومان می رسد؛ اما در یکی از این دست رستوران ها، مشتریها باید برای ورودیه تا نفری 150 هزار تومان هم پرداخت کنند. البته در عوض مشتری هم می تواند تا هر میزان غذا که خواست میل کند.
جای بسی تأسف است که چند عدد از این رستوران ها با قیمت های گزافشان پاتوق ملاقات های بیرون از چهارچوب اداری مسئولان و دیپلماتها با یکدیگر شده است.
به هر روی، به نظر می رسد علاوه بر نظارت ضعیف دستگاه های مربوط بر امر رستوران داری و قیمت های عرضه شده در آنها، افزایش مصرف گرایی و گرایش مردم به سمت استفاده از کالاهای لوکس و مدرن مانند صرف غذا در یک مکان آنتیک و البته برگزاری مهمانی های خود در چنین رستوران هایی برای خودنمایی بیشتر، منجر به رشد قارچ گونه اینگونه رستوران ها شده است.
جهان نوشت:
چندی پیش در خبرها آمده بود که سرمایه داران بزرگ تهرانی بر سر تصاحب یک رستوران بزرگ در آسمان خراش تهران با یکدیگر دست و پنجه نرم می کنند و هر یک با دادن رقم پیشنهادی بالاتر و برقراری لابی، سعی در به دست آوردن آن دارد.
مدتی پیش نیز در بیلبوردهای تبلیغاتی اتوبان همت و صدر و چند اتوبان دیگر برای نخستین بار، شاهد تبلیغ افتتاح یک رستوران بزرگ در یکی از مراکز خرید و شلوغ تهران بودیم.
رستوران دیگری نیز با سر و صدای زیاد و تیزرهای تلویزیونی فراوان در یکی از مناطق اعیان نشین تهران افتتاح شد تا بتواند اوقات خوشی را به مشتریانش هدیه کند.
اما به راستی، چرا در سال های اخیر، شاهد رشد قارچ گونه انواع و اقسام رستوران ها و فست فودها در محله های تهران هستیم که در رقابت با یکدیگر در جلب مشتری بیشتر، می کوشند هم مکانشان را لوکس و اعیانی تزیین کنند و هم انواع و اقسام غذاهای عجیب و غریب ایرانی و فرنگی را در منوی خود جای دهند.
نکته جالب توجه اینجاست که دسته ای از این رستوران ها که بسیار شیک هستند و برای خود نامی در کرده اند، به هیچ وجه در قید قیمت مناسب به مشتری نیستند و بر این باورند چون برای رستوران خود خرج کرده اند و غذاهای خوبی را نیز به مردم می دهند، باید در ازای این خدمات، قیمت گزافی نیز از مشتری بخواهند.
جالبتر اینجاست که در بسیاری از مواقع، می بینیم که مردم برای ورود به این رستوران ها، ساعت ها در صف انتظار می ایستند و در پایان، با طیب خاطر، تراول های ریز و درشت را تحویل صندوقدار می دهند.
در برخی از این رستوران ها هزینه خوردن غذا با کشورهای حاشیه خلیج فارس برابری می کند. برای نمونه، یک پرس فیله تک کبابی مخصوص در یکی از این رستوران های تهران به قیمتی بالاتر از پنجاه هزار تومان عرضه می شود و یا در رستوران دیگری یک پرس ماهی قزل آلای وحشی همراه با مقدار کمی خاویار به قیمت هشتاد هزار تومان به فروش می رسد.
غذاهایی در رنج قیمتی بیست هزار تومان به بالا در منوی اینگونه رستوران ها به وفور یافت می شود. قیمت ماهیچه، میگو، شیشلیگ و ... نیز به زیر 25 تا 30 هزار تومان نزول نمی کند.
این قیمت ها در غذاهای فرنگی با نام های عجیب و غریب خود سر به فلک می گذارد و در برخی غذاها به 120 هزار تومان هم می رسد. جالب اینجاست که محتویات همان غذاهای گرانقیمت فرنگی از چند عدد سیب زمینی و قارچ و میگو و سبزیجات به همراه سس و چاشنی های مخصوص تجاوز نمی کند.
رستوران داران بر این باورند، علت قیمت بالای این غذاها مخفی بودن طرز پخت و فوت و فن های آشپزی آن است!
در برخی از رستوران های سنتی، قیمت ها موج سرسام آوری به خود گرفته است و به بهانه پخش موسیقی زنده، دیزی سنگی با قیمت سی هزار تومان عرضه می شود. در این رستوران ها، یک قوری چای به همراه یک ظرف کوچک خرما، هشت هزار تومان به مشتری داده می شود!
فست فودها نیز در این عرصه رقابت بیکار ننشسته اند و آنهایی که کمی نام و نشان در کرده اند، پیتزاها و ساندویچ هایی با نرخ های بالای بیست هزار تومان عرضه می کنند. پیتزایی که تنها تفاوتش با دیگر پیتزاها داشتن مقدار بیشتری گوشت و قارچ و یک خروار پنیر پیتزاست.
در برخی از رستورانها که منوی باز دارند و یا ورودیه دریافت می کنند، قیمت غذاها سر به فلک می کشد. به طور متوسط، این ورودیه به پنجاه هزار تومان می رسد؛ اما در یکی از این دست رستوران ها، مشتریها باید برای ورودیه تا نفری 150 هزار تومان هم پرداخت کنند. البته در عوض مشتری هم می تواند تا هر میزان غذا که خواست میل کند.
جای بسی تأسف است که چند عدد از این رستوران ها با قیمت های گزافشان پاتوق ملاقات های بیرون از چهارچوب اداری مسئولان و دیپلماتها با یکدیگر شده است.
به هر روی، به نظر می رسد علاوه بر نظارت ضعیف دستگاه های مربوط بر امر رستوران داری و قیمت های عرضه شده در آنها، افزایش مصرف گرایی و گرایش مردم به سمت استفاده از کالاهای لوکس و مدرن مانند صرف غذا در یک مکان آنتیک و البته برگزاری مهمانی های خود در چنین رستوران هایی برای خودنمایی بیشتر، منجر به رشد قارچ گونه اینگونه رستوران ها شده است.
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
يادش بخير ديزى با نان سنگگ ۲۵ ريال پولش بود اگر هم قصدچلوکباب مى کردى ۳۵ ريال مى شد
چه اشکالی داره این موضوع؟ نکنه اینم باید ممنوع شه
آزادی یعنی همین
مردم باید آزاد انتخاب کنن
من در سنفرانسیسکو بهترین غذا را با 12 دلار می خرم و غذاهای معمولی بیشتر از 8 دلار نیست. الیته جاهای لوکس و خیلی گران هم وجود دارد که غذاهایش بیشتر از پرسی چهل دلار نیست. من نمی دانم چطور مردم این همه پول برای غذا می پردازند و گمان کنم که قیمت غذا در ایران هم مثل قیمت بازیکنان فوتبال بی رویه بالا رفته است و تناسبی با درآمد سرانه مردم ندارد.
شما نرین اونجاها عزیز،بزارین اسراف کارها برن.خدا خودش سزاشونو میده.ما که نمیتونیم به پولدارا بگیم پولتونو بدین به فقرا.پول خودشونه ،هر کاری دوست دارن می کنن.من که اسم 1 دونه از این رستورانها رو هم نمیدونم واسم مهم هم نیست که کی اونجا غذا می خوره.شما هم مثل من برین رستوران ارزون اونم سالی یکی دو بار.
توصیه بنده حقیر به شما دوستان این است که تا آنجا که امکان دارد از غذاهای رستورانها به خصوص فست فود ها استفاده نکنید
نان سنگک و پنیر و سبزی یا نیمرو شرف دارد به غذاهای بیرون
کشور اسلامی و مردمی که نمی خواهند پول خود را در راهش خرج کنند با این همه آبرو دار که با سیلی گونه خود را سرخ نگه میدارند باورش خیلی سخت است
بسمه تعالي
فارغ از تمام نظراتي كه شده و قابل احترام است ميتوان ايتگونه هم به جريان نو ظهور با سرعت رشد نجومي پرداخت كه همان بلايي كه را كه استعمار بر سر كشورهاي عربي اطرافمان آورد ،به صورت كاملا مخفي و بي صدا بر سر ما مي آورد .چرا كه يكي از راههاي نفوذ و استعكار ملتها در طول تاريخ همين جريان جذاب استعمار غذايي است .
صاحب رستوران دوست داره يك نيمرو را ده هزار تومان بفروشه
به كسي چه !!!
مگه كسي را مجبور كرده بخره؟
مي گم راستي اين سبد كالاي ماه رمضان ما رو كي مي دن؟!
این یه تفریح رو هم از مردم بگیرید خیالتون راحت بشه. وقتی مردم کاری نمی تونن بکتن فقط شب پا میشن میرن رستوران!!!
مگه پولشو شما می دیدی؟؟؟؟؟ بابا بخیلی هم حدی داره از قدیم گفتن پول دار به کباب بی پول به دود کباب !!!! همینه دیگه زندگی اینطوریه
اخه اگه پول كرايه تاكسي نداري( كه در بدترين حالت 1000 تومن ميشه!) تابناك رو از كجا ميخوني؟
اما! اگه ادم ثروتمندترين نفر هم باشه، عقل حكم ميكنه كه پولي رو كه به زحمت در مي اره عاقلانه خرج كنه!
به خدا پول كرايه تاكسي بعضي موقع ندارم به خداوندي خدا به پسرم قول يك سفر دادم نميتونم ببرم
به خدا يه وام 3 مليوني نتونستم بگيرم
خیلی سادست ، وقتی مردم ما هیچ تفریح دیگری ندارند ، جز غذا خوردن در رستوران ها و پارک ها. این تمام تفریح قشر متوسط جامعه است. کلا تهران به این بزرگی یک پارک ارم دارد که سالهاست تغییر چندانی نکرده است و سایر شهرستانها این را هم ندارند. شما بگویید چه تفریح دیگری را می توان گفت برای عموم مردم ، حتما موزه ، کنسرت های موسیقی سالی یه بار . شاید باید قبول کنیم جز رستوران دنیایی مجازیی اینترنت اینترنت تنها سرگرمی جوانان ماست. کافیست یه سر به یکی از چت رومها بزنید تا ببینید که همین رستورانها برای تفریح بهترین چیز است.
گزارش جالبی بود.
پیکاسو هتل هما هم جزء رستونهای فرنگیه که میشه گفت تو این دسته رستوران هاست
واقعا باعث تاسف است كمي هم بايد به فكر فقرا بود پس اين بازرسان قيمتها كجا هستند و شايدم آنها مشغول صرف غذا در همين رستورانها باشند
تعزیرات حکومتی و کنترل قیمتها فقط و فقط برای کاسب های خرده پاست و صاحبان لابی و قدرت ککشان هم از این جهت نمی گزد!!!!
اشكال كار كجاست؟ به غذا خوردن مردم هم كار داريد؟؟ وقتي مشتري تمايل به پرداخت مبلغي را دارد كه نمي توانيد مانع او بشويد... دست از تحجر برداريد.....
با این هزینه های زیادی که دولتمردان برای تامین مخارج خود به عناوین مختلف از کسبه و شهروندان بی دفاع ایرانی از جمله مالیات، عوارض، حق عضویت صنوف و جرایم مختلف علاوه بر بالا بودن مخارج آب و برق و تلفن و گاز و خدماتی که از طرف دولت و شهرداری بر شهروندان تحمیل میشود، چاره ای جز بالا بردن قیمتها برای تامین این مبالغ وجود ندارد. ضمنا" هر شخصی مختار است بر حسب امکاناتی که به مشتری خود ارائه میدهد، قیمت ان را تعیین کند. مشتری مختار است که از آن امکانات استفاده کند یا نه. بروید و ببینید چه کسی آب را از سرچشمه گل الود میکند؟
مشکل شما با این رستورانها چیست؟ ماکه نمی رویم اما کسی به نظر خودش خدمتی می کند وکسی طالب آن خدمت است و بقول شما با طیب خاطر مبلغ آنرا می پردازد.چه مشکلی برای بقیه ایجاد می کند که برای حل آن سینه چاک می کنید؟
مطلب شما مصداق کامل "گم کردن سوراخ دعا"ست
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.