وقتی جعبه جادو غمخانه میشود!
تصور کنید یک روز جمعه همراه خانواده پای تلویزیون نشستهاید. در واقع بعد از گذراندن یک هفته پرکار قصد دارید همراه خانواده ساعاتی را در آرامش و لبخند سپری کنید، ساعاتی که فرصتی برای تمدد اعصاب شما فراهم شود. مسلماً اولین کاری که میکنید تلویزیون را روشن میکنید و این جعبه جادویی مثل همیشه مهمان ناخوانده خانههایتان میشوید. بیتردید انتظار دارید در روز جمعه شاهد فیلمها و مجموعههای مفرح باشید، اما باید چه چیز را تماشا کرد؟ چون با تغییر هر کانال شاهد آثار نمایشی تلخ تلویزیون میشوید.
با وجود آنکه علی دارابی، معاون سیمای سازمان صدا و سیما تولید و پخش فیلم و مجموعههای تلخ را در تلویزیون ممنوع کرده است، همچنان شاهد پخش چنین آثاری از تلویزیون هستیم.
به گزارش خبرنگار مهر، در سالهای اخیر پرمخاطبترین ساختار تلویزیونی ملودرامهای اجتماعی بوده و سریالهای متنوعی در این باره ساخته و پخش شده است، اما گاهی نگاه تلخ در این سریالها به حدی پررنگ است که محتوا رها میشود.
تصور کنید یک روز جمعه همراه خانواده پای تلویزیون نشستهاید. در واقع بعد از گذراندن یک هفته پرکار قصد دارید همراه خانواده ساعاتی را در آرامش و لبخند سپری کنید، ساعاتی که فرصتی برای تمدد اعصاب شما فراهم شود. مسلماً اولین کاری که میکنید تلویزیون را روشن میکنید و این جعبه جادویی مثل همیشه مهمان ناخوانده خانههایتان میشوید. بیتردید انتظار دارید در روز جمعه شاهد فیلمها و مجموعههای مفرح باشید، اما باید چه چیز را تماشا کرد؟ چون با تغییر هر کانال شاهد آثار نمایشی تلخ تلویزیون میشوید.
راه دوری نمیرویم. همین روز جمعه سوم تیرماه فیلم تلویزیونی "گل برار" از شبکه یک پخش شد. این فیلم تصویرگر پسری بود که اسب خودش را با نام (رخش) در اثر تصادف رانندگی از دست میدهد و بعد از آن کره اسبش فرار میکند و او در جنگلها گم میشود. ناراحتی او برای از دست دادن اسباش و بعد از آن دل نگرانیهای خانواده برای پیدا کردن فرزندشان حسابی روی اعصاب بینندگان میرود.
بعد از پخش این فیلم در شبکه یک، ساعت 21 پخش مجموعه غمانگیز "ستایش" شروع میشود. همه چیز این سریال تلخ است. انگار که از زمین و آسمان برای قهرمان قصه که ستایش است تلخی و ناکامی میبارد. او که همسرش را به تازگی از دست داده است با مشکلات بزرگی رو به رو میشود. پدر ستایش (محمود عزیزی) بعد از مرگ همسر و پسرش وقتی با مرگ دامادش رو به رو میشود کم کم مبتلا به بیماری آلزایمر میشود. از سوی دیگر حشمت فردوس - پدر شوهر ستایش- به دنبال گرفتن نوهاش از ستایش است.
البته همزمان با این مجموعه هم یک سریال خارجی هم از شبکه دو پخش میشود که آن هم کمی موضوعاش غمانگیز است. حال در آخر شب هم مجموعه تلویزیونی "مختارنامه" به کارگردانی داود میرباقری پخش میشود. گرچه این مجموعه امتیازات فراوانی دارد و به لحاظ ساختار و کارگردانی قابل مقایسه با دیگر آثار تلویزیون نیست، اما باید تصور کرد دیگر برای مخاطب تلویزیون که در طول روز آثار نمایشی تلخ دیده است، آیا باز هم توانی مانده یک مجموعه که مملو از جنگ، توطئه و ... است را ببیند؟
معلوم نیست چرا برخی کارگردانان و تهیهکنندگان علاقه عجیبی به نگاه تلخ و غمناک دارند. شاید نایابترین مضمون در سریالهای خانوادگی تلویزیون ما یک خانواده متعادل و آرام ایرانی باشد و از آن سو تکراریترین مضمون، درگیریهای خانوادگی، طلاق و شکستهای عاطفی است.
میتوان با ساخت یک ملودرام خوب خستگی را از تن مردم در آورد بدون آنکه اغتشاشی در ذهن او به وجود بیاوریم. ضمن اینکه مجموعه هم سرگرمکننده و هم آموزشی باشد. در این صورت است که میتوان تاثیر لازم را به لحاظ محتوا روی تماشاگر بگذاریم تا بعد از دیدن یک اثر نمایشی درباره موضوع سریال فکر کند.
در واقع با یک محتوای فرهنگی خوب میتوانیم شاهد چنین اتفاقی باشیم. میتوان معضلات را با بیان خوب به تصویر کشید نه با یک نگاه تلخ. هنرمند واقعی کسی است که هنرمندانه و خیلی ظریف یک معضل را مطرح کند بدون آنکه مخاطب آسیب روحی ببیند، اما برایش هشدار دهنده باشد. در واقع میتوان در بستر اجتماعی موضوعهای متنوعی را که امروزه معضل بزرگی هستند مطرح کرد، اما نگاه امیدوارکننده باشد نه اینکه مخاطبان را مایوس کنیم؛ بلکه آرامش را به او هدیه بدهیم.
گرچه علی دارابی، معاون سیمای سازمان صدا و سیما اخیراً دستورالعملی مبنی بر ساخته نشدن و پخش آثار نمایشی تلخ صادر کرده است، اما هنوز اتفاقی نیفتاده است و تهیه و پخش چنین مجموعههایی ادامه پیدا کرده است. امید است در آینده این روند با برنامهریزی صحیح درست شود.
به گزارش خبرنگار مهر، در سالهای اخیر پرمخاطبترین ساختار تلویزیونی ملودرامهای اجتماعی بوده و سریالهای متنوعی در این باره ساخته و پخش شده است، اما گاهی نگاه تلخ در این سریالها به حدی پررنگ است که محتوا رها میشود.
تصور کنید یک روز جمعه همراه خانواده پای تلویزیون نشستهاید. در واقع بعد از گذراندن یک هفته پرکار قصد دارید همراه خانواده ساعاتی را در آرامش و لبخند سپری کنید، ساعاتی که فرصتی برای تمدد اعصاب شما فراهم شود. مسلماً اولین کاری که میکنید تلویزیون را روشن میکنید و این جعبه جادویی مثل همیشه مهمان ناخوانده خانههایتان میشوید. بیتردید انتظار دارید در روز جمعه شاهد فیلمها و مجموعههای مفرح باشید، اما باید چه چیز را تماشا کرد؟ چون با تغییر هر کانال شاهد آثار نمایشی تلخ تلویزیون میشوید.
راه دوری نمیرویم. همین روز جمعه سوم تیرماه فیلم تلویزیونی "گل برار" از شبکه یک پخش شد. این فیلم تصویرگر پسری بود که اسب خودش را با نام (رخش) در اثر تصادف رانندگی از دست میدهد و بعد از آن کره اسبش فرار میکند و او در جنگلها گم میشود. ناراحتی او برای از دست دادن اسباش و بعد از آن دل نگرانیهای خانواده برای پیدا کردن فرزندشان حسابی روی اعصاب بینندگان میرود.
بعد از پخش این فیلم در شبکه یک، ساعت 21 پخش مجموعه غمانگیز "ستایش" شروع میشود. همه چیز این سریال تلخ است. انگار که از زمین و آسمان برای قهرمان قصه که ستایش است تلخی و ناکامی میبارد. او که همسرش را به تازگی از دست داده است با مشکلات بزرگی رو به رو میشود. پدر ستایش (محمود عزیزی) بعد از مرگ همسر و پسرش وقتی با مرگ دامادش رو به رو میشود کم کم مبتلا به بیماری آلزایمر میشود. از سوی دیگر حشمت فردوس - پدر شوهر ستایش- به دنبال گرفتن نوهاش از ستایش است.
البته همزمان با این مجموعه هم یک سریال خارجی هم از شبکه دو پخش میشود که آن هم کمی موضوعاش غمانگیز است. حال در آخر شب هم مجموعه تلویزیونی "مختارنامه" به کارگردانی داود میرباقری پخش میشود. گرچه این مجموعه امتیازات فراوانی دارد و به لحاظ ساختار و کارگردانی قابل مقایسه با دیگر آثار تلویزیون نیست، اما باید تصور کرد دیگر برای مخاطب تلویزیون که در طول روز آثار نمایشی تلخ دیده است، آیا باز هم توانی مانده یک مجموعه که مملو از جنگ، توطئه و ... است را ببیند؟
معلوم نیست چرا برخی کارگردانان و تهیهکنندگان علاقه عجیبی به نگاه تلخ و غمناک دارند. شاید نایابترین مضمون در سریالهای خانوادگی تلویزیون ما یک خانواده متعادل و آرام ایرانی باشد و از آن سو تکراریترین مضمون، درگیریهای خانوادگی، طلاق و شکستهای عاطفی است.
میتوان با ساخت یک ملودرام خوب خستگی را از تن مردم در آورد بدون آنکه اغتشاشی در ذهن او به وجود بیاوریم. ضمن اینکه مجموعه هم سرگرمکننده و هم آموزشی باشد. در این صورت است که میتوان تاثیر لازم را به لحاظ محتوا روی تماشاگر بگذاریم تا بعد از دیدن یک اثر نمایشی درباره موضوع سریال فکر کند.
در واقع با یک محتوای فرهنگی خوب میتوانیم شاهد چنین اتفاقی باشیم. میتوان معضلات را با بیان خوب به تصویر کشید نه با یک نگاه تلخ. هنرمند واقعی کسی است که هنرمندانه و خیلی ظریف یک معضل را مطرح کند بدون آنکه مخاطب آسیب روحی ببیند، اما برایش هشدار دهنده باشد. در واقع میتوان در بستر اجتماعی موضوعهای متنوعی را که امروزه معضل بزرگی هستند مطرح کرد، اما نگاه امیدوارکننده باشد نه اینکه مخاطبان را مایوس کنیم؛ بلکه آرامش را به او هدیه بدهیم.
گرچه علی دارابی، معاون سیمای سازمان صدا و سیما اخیراً دستورالعملی مبنی بر ساخته نشدن و پخش آثار نمایشی تلخ صادر کرده است، اما هنوز اتفاقی نیفتاده است و تهیه و پخش چنین مجموعههایی ادامه پیدا کرده است. امید است در آینده این روند با برنامهریزی صحیح درست شود.
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
واقعاً سریال ستایش غم بارو آزار دهنده است توی یک این سریال چند بار قبرستان و مراسم دفن و عزا نمایش داده اند!! .این فیلمنامه دلگیری غروب های جمعه را دو برابر می کند ، کسانی که نمی خواهند سریال های مستهجن فارسی 1 و من و تو ببینند باید چه کار کنند ؟ باید مسئولینی که باعث عدم پخش سریال قهوه تلخ از سیما شدند توبیخ ، کارهای آقای مدیری هرچند الکی خوشی است ، اما شادی آفرین است و ملال و خستگی روزانه را می زداید ،متاسفانه ایشان نیز متضرر شدند شاید پول بیشتری به دست آوردند اما به نظرم احترام و محبوبیت عمیق مردم را از دست خواهند داد .
با سلام
بنده هم کاملاً موافقم و ديشب اصلاً سيم آنتن تلويزيون خانه را جمع کردم و خيال خود را راحت کردم .
فیلم شبکه اول رو فراموش کردین . نمی دونم اسمش چی بود اما همش غم و بدبختی و دنبال دو زار پول دویدن و تهمت و .... من دیروز عصر تنها خونه بودم حالت تهوع گرفتم از اینهمه تنوع .
به خدا بعد از پايان ستايش ديشب من همينو به خانوادم گفتم آخه اين چه وضعشه با اين همه سريال هاي غمگين كه اعصاب براي ملت نميزارن
ملت كم غم و غصه دارن اينا هم هي افزونش ميكنن
واقعا جای خالی آثاری مثل همسایه ها و همسران به خوبی احساس میشه
یاد سریالهای خوب مثل ترانه مادر، دلنوازان، فاصله ها .... وسریالهای خارجی سالهای نه چندان دور مثل دربرابر آینده به خیر
خیلی جالب بود اما کلا سریال های ایرانی همین طوری هستن دیگه یعنی اول هر فیلم یا سریال ایرانی اگر نشون بدن یه خانواده خوشبخت هستن باید سریع حدس بزنی یا پدر می میره یا مادر یا بچه شون یا مریضی صعب العلاج می گیرن یا زن به مرد خیانت می کنه یا مرد به زن یا بچه به پدر و مادر و نتیجه این میشه هیچ خانواده ای نیست که خوشبخت باشه کسی از اعضا با فوت زودهنگام از جمع نره و کسی به کسی خیانت نکنه این همه سال سریال هایی مثل پزشک دهکده پخش شد کجا توش این موارد رو نشون می دادن؟ یه کم به خودمون بیایم ایجاد امید توی ذهن بیننده باید سرلوحه کار باشه
باسلام
گذشته از غم و اندوه فراروان كه از صدا و سيما لبريز است اهانت به باورها و اعتقادات مذهبي مردم هم مزيد بر آن است. در همان سريال ستايش وقتي پزشكان ازشوهر ستايش قطع اميد كردنددوربين روي چهره اشك آلود ستايش زوم كرده و به آرامي برروي تصوير آيه ام يجيب ...قرار گرفت وباذكر و دعاي ستايش بيمارش به بيمارستان خصوصي منتقل شد .نتيجه اول مستضعفان بدون پول ايراني بيمار شمادراين مرحله بايد بميرد چون پول بيمارستان خصوصي را نداريد.نتيجه دوم آيه ام اليجيب و اذكار دروغ است و.... يا در اين هفته پدر ستايش به پزشك ميگويدشلمچه،فكه ،فتح المبين،خيبر و... تعداد اسراي فلان عمليات يادم مي ايد اما مرگ همسرم ، مرگ فرزندم و ...يادم نيست . جامعه اي كه ميخواهد جهشي پيشرفت داشته باشد روحيه و شادابي مي خواهد.مخاطبين شما مخالفين كشور و انقلاب نيستند مردمي هستند كه بار انقلاب را بر دوش داشته و پايبند ارزشها هستند اگه از صدا و سيماي شما به ماهواره روي آوردند تعجب نكنيد
واقعا جامعه روان پریشی داریم.
بسيار موضوع مهمي رابيان كرديد ودرد دل خيلي ها نيز هست
گل گفتی
کار گردان سریال ستایش که با سمباده روی اعصاب بیننده خط می کشه0 البته تمام کارهای این کارگردان این گونه است
یکی از علل گرایش به ساخت مجموعه های تلخ شاید این باشد که ممیزی آنها آسان است، گریه کردن، مرده کشیدن، سیاه پوشیدن، معتاد شدن، ممیزی ندارد و ضمنا به راحتی نویسنده آن را می نویسد ولی طنز یا کمدی که هم نویسنده باید چیره دست تر باشد و هم نمی تواند به سیاست و اقتصاد و اجتماع بپردازد، باعث کم شدن تولید این برنامه ها می شود. دست مایه های طنز می شود روستایی که به شهر آمده، علاقه مندی پسر شهری یا دختر پولدار به پسری پایین شهری، حسادت های زنانه و...
غم انگيزتر و مزخرف تر از سريال ستايش من تا حالا نديدم. ديگه شورش رو درآوردن چقدر ديگه منفي آخه. خيلي ها رو ديدم كه اعصابشون با اين فيلم خراب شده تا اول هفته خوبي رو شروع كنن! واقعا چه نظارتي روي اين فيلم ها هست؟ خودمون كم بدبختي نداريم صبح تا شب كه شب هم بيايم اين غمنامه ها و مصيبت نامه ها رو ببينيم
دیشب بنا به حس کنجکاوی و البته از روی بیکاذی و بی حوصلگی مجبور به تماشای سزیال ستایش شدم انقدر اعصابم خرد شد که تا صبح خوابم نبرد جالبه تلوزیون در طول هفته برنامه های طنز پخش می کنه ولی روز جمعه و علی الخصوص عصر جمعه که به خودی خود دلگیر هست برنامه های بی خود و اعصاب خرد کن پخش می کنه
نوشته بسیار جالبی بود. بخدا با دیدن فیلم وسریال های تلویزیون نتیجه ای جز غم و اندوه نصیب انسان نمی شود. لااقل در 2سال گذشته درهمه فیلم ها و سریال ها افراد یا همسرشان را یا از قبل ازدست داده اند ویا در جریان فیلم از دست می دهند.همه یا دچار مریضی صعب العلاج شده اند ویادر تصادف می میرند.تصادف و بیماری هم جزئی از زندگی است ولی آیا زندگی همین جزء را دارد؟چرا به مردم روحیه و نشاط نمی دهند؟چراباعث می شوند مردم به ماهواره پناه برده واین همه معضل اجتماعی برای خود وخانواده اشان درست کنند؟
آخه تهیه کنندگان ما انگار قسم خوردند که یاسر فیلمهاشود به قبرستان و یا به بیمارستان و یا زندان ختم بشود فیلمهای خارجی هم که فقط یک مشت فیلم اکشن هستند که بجز بد آموزی در جامعه هیچ خاصیت دیگه ای ندارند بعد میگن چرا مردم ماهواره نگاه میکنند
باید واقعیتها دید معزل طلاق و طلاق عاطفی یک واقعیتتی است در جامعه و نمی توان چشم به روی آن بست .
ما هنوز متوجه نشديم چرا براي روز جمعه نوعا سريالها و فيلمهاي غمناك درنظر گرفته ميشود. حتي سريالهاي خنده دار شبانه نيز در روزهاي جمعه و به بهانه برنامه هاي ويژه پخش نميشود. اگر ميشود راجع به فلسفه اين كار كمي توضيح دهيد
شاید یکی از دلایل رو آوردن مردم به ماهواره با تمامی گرانی و مشکلاتش همین باشد! مخصوصا سریال ستایش که دقیقا روی اعصابه و هیچ نکته اموزشی و یا تاریخی ندارد. فقط اعصابت رو پهن می کنه و جفت پا می ره روش!
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.