نگاه شما: ارادتی به پیشگاه شهیدان کربلا

آب، تشنه عباس ماند
او رهسپار شد
بي‌گمان کسي تاب رويارويي با آينده را نداشت
ذره‌هاي خاک صحرا با چنان شيوني از زير گام‌هاي او برمي‌خاستند و دست غم بر سر مي‌کوفتند که «جانا بمان»
او رهسپار شد، سوي آب
آب روان فرات چه نگران، نگاه به واپس داشت
چه خروشيد که «روانم به قربانت، جانم بمان»
افسوس که آب، ايستادن نتواند
ناآرامي چون بادي، نيزار کنار رود را فراگرفت که پوست از تن آويختند
که شايد بانگ جانشان سر به آسمان کشد!
آتش رو به آسمان هم، چشم بر زمين دوخته بود که «اي سوي چشمانم، بمان»
کسي را ياراي آن نبود که چشم از او برگيرد.
سنگي پاي درختي، زانوي غم در بر کشيده بود و خون مي‌گريست،
چه خاموش و جانکاه او را به ديدار نشسته بود
زمين! آه زمين!
گويا جان است کز کالبد خاک رهسپار مي‌شود
خاکيان را تاب همراه شدن با زمان نبود و زمان را ناي هم گامي با خاک
«ستايش خدايي را که آب را آفريد، خاک را آفريد، آتش را آفريد و باد را»
و چه اشکي مي‌ريخت آب و چه سرخ بود چشم خورشيد
هستي چونان نقشي بر بوم، به خامه‌ او چشم دوخته بود،
همچون سحرگاهي که علي(ع)، بوم هستي را با «فزت و رب الکعبه»اش بياراست
قلب مشک به هزار افتاده بود و
آب، آب، تشنه عباس ماند
ديري نپاييد که خورشيدي جاويدان فروغ، بر آسمان شد و زيبا نقشي که
«ما رايت الا جميلا».

محرم ١٣٩٠ ه.ش.

فرستنده: م. الف

---