نگاه شما: مردم را دوست داشته باشیم؟

هفته گذشته در جاده نکا به سمت دریا دو حادثه مرگبار تصادف به وقوع پیوست، که در پی این آن، نزدیک نفر کشته و زخمی شدند. در حادثه اول یک دستگاه مینی بوس با یک کامیون تصادف کرد، که در آن شماری از هم‌وطنان و همشهریان دچار حادثه و راهی بیمارستان شدند.

اما در حادثه دیگر، چهار نفر که همه اعضای یک خانواده بودند، در اثر این سانحه ناگوار جان باختند؛ پدر و مادر و دو فرزند خانواده. جا دارد به بازماندگان این عزیزان تسلیت عرض کرده و برای آن‌ها علو درجات را از خداوند خواهان باشیم.
 
اما در این میان، می‌توان عوامل بسیاری همچون رانندگی و ماشین و جاده و... را مؤثر دانست، ولی آن عاملی که من در پی بیان آن هستم، بیان مشکل جاده و راه مواصلاتی بین نکا و دریاست؛ جاده مرگباری که تا امروز جان بسیار از عزیزانمان را گرفته و البته بسیاری دیگر از عزیزانمان در این مسیر در خطر هستند؛ جاده‌ای که به آسانی سرمایه‌های انسانی را از ما می‌گیرد و همشهری‌های ما را به کام مرگ می‌کشاند.

این جاده در برهه‌ای از زمان در دست تعریض قرار گرفت و به سختی و شبانه روزی روی آن کار می‌شد. درست سال گذشته در همین ایام قبل از انتخابات مجلس، کار برای انجام و ساخت و تعریض این جاده سرعت گرفت و بناگاه همه کار‌ها خوابید و متأسفانه اینگونه جان مردم را گرفت.

الان هم که انتقاد می‌کنیم، می‌گویند بودجه نداریم، تعجب من در این است که چرا تخصیص خیلی از بودجه‌ها درست پیش از ایام خاص انجام می‌گیرد. آیا به راستی ما مردم را برای خودشان دوست داریم و یا آن که آن‌ها را نردبان برای بالا رفتن و رسیدن به امیال خود می‌دانیم؟!
 
به نظر من، مسئولینی که می‌توانستند کاری بکنند و به هر علتی کاری نکردند، در این حادثه دخیلند. آن‌ها اگر در دادگاه این دنیا تبرئه شوند، ولی معلوم نیست بتوانند از دادگاه عدل الهی که ذره‌های خیر و شر را محاسبه می‌کند، به راحتی تبرئه شوند؟!

آنچه به نظر من می‌آید، این است که اگر شما اعتبار ندارید، بیایید و از بندر امیرآباد، نیروگاه نکا، پایانه نفتی و صدرا استفاده کنید و از کمک‌های مالی آن‌ها برای ساخت این جاده مسأله دار کمک بگیرید تا به امید خدا دیگر شاهد این دست مرگ و میر‌ها در میان همشهری‌های عزیز نکایی در ای نجاده مرگبار نباشیم.