صالحی از خیانت به ایران سخن می‌گوید یا از خدمت؟

علی اکبر صالحی وزیر خارجه‌ای که در حال رفتن از دولت و جایگزینی با وزیر جدید است، از سختی‌های دوران وزارت خود سخن گفته است؛ سخن گفتنی که بسیار قابل تأمل است!

آقای وزیر که سابقه طولانی کار در بخش‌های گوناگون کشور را دارد، در بخشی از آخرین سخنان خود که مطبوعاتی شده، درباره سختی‌های کار وزیر خارجه و سنگ‌اندازی‌ها در کار وی گفته است: «سه بار قطر رفتم و هر سه بار با موضع‌گیری عزیزان درباره قطر مواجه شدم. یک بار امیر قطر در حالی که بنده اطلاعی نداشتم مطلبی را به من نشان داد و گفت این موضع‌گیری صورت گرفته. البته ما همیشه اعلام کرده‌ایم که نظریات رسمی از طریق وزارت خارجه و سیاست‌های کلی از سوی مقام معظم رهبری ترسیم می‌شود‌».

وی ادامه داد‌: «چند بار می‌خواستم به عربستان بروم؛ اما نرفتم چون در سیاست خارجه این گونه نیست که وزیر شخصا تصمیم بگیرد، بلکه می‌بایست اجماع باشد و البته بعدا به کسانی که جلوی ما را گرفتند، نقد خود را منتقل کردم. درباره آمریکا هم همین طور است، مگر می‌شود کسی بدون نظر رهبری کاری بکند یا حرفی بزند؟».

این تنها مورد از اعتراض به دخالت افراد غیر مرتبط در کار سیاست خارجی کشور نیست. پیش از این محمود احمدی‌نژاد مجبور شد یک بار برای مقامات ترکیه توضیح دهد که مواضع چه کسانی را موضع رسمی ایران در نظر بگیرند. با ادامه این روند، کار به جایی رسید که اردوغان نخست وزیر ترکیه در مورد این پراکندگی‌ها و تناقضات گفت: وقتی با رئیس جمهور ایران در این باره سخن می‌گوییم، او می‌گوید که مواضع این افراد، موضع ایران نیست؛ اما بناگاه افرادی ظاهر می‌شوند و سخنانی بر زبان می‌رانند؛ اصولا مشخص نیست در ایران چه کسی از جانب چه کسی سخن می‌گوید! مشخص نیست، چه کسی در ایران موضع این کشور را اعلام می‌کند!

وزیر خارجه کسانی را که سه بار همزمان با سفر وی به قطر دست به انتشار مطالب و بیان سخنان مخالف زده‌اند، معرفی نکرده است، ولی با توجه به اینکه صالحی سه بار در آبان و اردیبهشت ۱۳۹۰و به تازگی در تیر ماه ۱۳۹۲ به قطر سفر کرده، بررسی دقیق رسانه‌های کشور در این مواقع احتمالا نشان خواهد داد که چه کسانی مورد نظر وی هستند.

البته شاید در روند اجرایی سیاست خارجی کشور، نوعی از تقسیم کار ‌شده باشد تا بخش‌های گوناگون، پیام‌های متفاوت ولی لازم را به طرف مقابل ‌بفرستند. این در حالی است که نوع گلایه وزیر خارجه، نشان‌دهنده نوعی از سنگ‌اندازی در کار وزارت خارجه است که صالحی حتی در آخرین روزهای کار خود هم از آن گله دارد. ظاهرا کسانی به دنبال منافع خود و یا به خاطر اختلاف فکری خود با وزیر خارجه، همیشه پا را ‌از گلیم خود بیرون گذاشته‌اند