پیروز مجتهدزاده در گفتوگو با «تابناک» پاسخ داد؛ (بخش نخست)
چرا آمریکا به جای متحدان عرب به ایران روی آورده است؟
مشاور پژوهشی دانشگاه سازمان ملل متحد و مدیر عامل بنیاد پژوهشی یوروسویک لندن، در گفتوگو با تابناک ضمن تشریح سیاستهای امریکا در قبال ایران در مدت اخیر، دلایلی را که امریکا به جای متحدان عربی به ایران روی آورده است، توضیح میدهد و بر این باور است که به هیچ وجه مسأله نفت و سوخت در این تغییر رویکرد تأثیر ندارد.

مذاکرات اولیه گام نهایی جمهوری اسلامی ایران و گروه ۱ +۵ در مقر اروپایی سازمان ملل متحد در شهر وین اتریش با حضور محمدجواد ظریف و کاترین اشتون برگزار شد. این مذاکرات سه روز طول کشید و سرانجام پنجشنبه صبح، ساعت ۹ صبح به وقت وین به پایان رسید. هدف از این دور مذاکرات، تعیین دستور کار مذاکرات آتی و چهارچوببندی آن در گام نهایی برای رسیدن به توافق نهایی بود، تا همه موضوعات جمعبندی و احصا شده و در دستور کار مذاکرات جامع قرار گیرد.
نکتهای که در مدت مذاکرات زیاد در مطبوعات داخلی و بینالمللی به چشم میخورد؛ تناقضهای رفتاری و کلامی امریکاییها در مواجه با ابتکار دیپلماتیک ایران بود و از سوی دیگر زمزمههایی از تغییر نگرش امریکا به روابط با ایران نیز بسیار افزایش پیدا کرده است.
در همین رابطه «تابناک» در گفتوگو با دکتر پیروز مجتهدزاده مشاور پژوهشی دانشگاه سازمان ملل متحد و مدیر عامل بنیاد پژوهشی یوروسویک (Urosevic Research Foundation) لنـدن سیاست امریکا در قبال ایران و آینده پرونده هستهای ایران را بررسی کرده است.
* آقای دکتر به نظر شما سیاست امریکا در قبال ایران در دوران اخیر چیست؟
ــ در چند ماه اخیر دیدیم که سیاست اعلام شده و رسمی دولت اوباما در موضوع هستهای ایران، ادامه گفتوگو و اجرای درست تعهدات متقابل، از جمله عدم تصویب تحریمهای جدید یا اجرا نشدن تعهدهایی که از قبل پیشبینی شده بوده است، ولی ما دیدیم وزارت خزانهداری امریکا به رغم سیاست اعلام شده دولت مربوطه، خود تحریمهای جدید را اجرا کرد. این موضوع نشان میدهد که وضعیت دولت اوباما در این زمینه تا چه اندازه شکننده و تأثیرپذیر از تأثیرات کمرشکن لابیهای یهودی به ویژه در کنگره و سناست. به این ترتیب کاملا آشکار است، در حالی که سیاست رسمی و اعلام شده دولت اوباما، حل مسالمت آمیز مسأله هستهای ایران و نیز همه مشکلات و مسائل موجود بین دو کشور تا سرحد عادی شدن وضعیت در روابط دو کشور است، میبینیم همین دولت حتی در درون خودش مشکل دارد و لطمه میبیند و ناچار است این گونه در کلام خود به تناقضگویی روی بیاورد.
* چرا امریکاییها از شیوه دیگری به غیر از تناقضگویی استفاده نمیکنند؟
ــ امریکاییها از تناقضگویی برای کم کردن فشار استفاده میکنند. به هر حال اینکه آیا امریکا موفق میشود یا نمیشود، یک بحث داخلی است. من با آشناییهای گستردهای که دارم، میتوانم به شما بگویم که بسیاری از اساتید دانشگاههای امریکا از این وضعیت و این حقیقت تلخ در ساختار سیاسی کشور خود، دلتنگ و ناراضی هستند. البته این مسأله داخلی امریکاست و به ما ربطی ندارد. من وقتی با همکارانم در میان اساتید دانشگاههای ایالات متحده بحث میکنم، خود را ناچار به همدردی با آنها در این زمینه مییابم که گستره و ژرفای نفوذ لابی یهودی و لابی اسرائیلی در ایالات متحده در حقیقت حتی استقلال هویتی این کشور را نیز زیر سؤال برده است.
* برخی از تحلیلگران بر این باورند که ایالات متحده با توجه به وابسته نبودن به نفت منطقه، به زودی از منطقه خاورمیانه به خصوص خلیج فارس خارج خواهند شد؛ بنابراین، به نظر شما آیا امریکا از این منطقه خارج میشود و اگر خارج شد، حاضر است نقش منطقهای ایران را افزایش دهد؟
ــ این سخنان جنبه پیش بینی دارد. ما میدانیم که در عالم علمی هیچ چیز قابل پیش بینی نیست. کسی که ادعای پیش بینی میکند، باید او را هدایت کرد که بیشتر توجه علمی به مسائل داشته باشد. اینکه امریکا به تازگی موفق شده که منابع عظیم و بیکرانی از نفت و گاز در سواحل غربی خود دست یابد، یک واقعیت است. این اتفاق هم امسال افتاد اما اینکه این منابع جدید کی به ثمر برسند و مورد استفاده قرار بگیرد، هنوز معلوم نیست و مدت زمانی وقت خواهد گرفت.
از سوی دیگر، اگر فرض را بر این بگذاریم که امکان بهره برداریهای گسترده از منابع انرژی جدید در دست ایالات متحده امریکا بیفتد و این سبب میشود که ژئوپلتیک جهانی نفت و گاز تغییر پیدا کند، خیال باطل است. اگر به تاریخ صد ساله اخیر خاورمیانه برگردیم، شاهد این هستیم که وابستگیهای امریکا به نفت خاورمیانه پس از جنگ جهانی دوم تقریبا حدود ۹۰ درصد بود. امریکا در مقاطعی از این تاریخ تا حد ۹۰ درصد سوخت خود و متحدانش در دنیای صنعتی وابسته منابع خاورمیانه به ویژه عربستان سعودی بود؛ اما میبینیم که به تدریج این وابستگی کاهش پیدا کرده است؛ یعنی درصد آن کم شده است. این اتفاق به دلایلی از جمله کشف منابع نفت و گاز در مناطق جدید بود که به صورت رقیب در مقابل خلیج فارس و خاورمیانه قد علم کرد. به هر حال میزان درصد وابستگی امریکا به نفت و منابع سوختی خاورمیانه کاهش پیدا کرده، ولی در همین مدت میزان درگیری امریکا در بازیهای ژئوپولتیکی در خاورمیانه بیشتر شد.
نوسان درگیری و نیازمندی امریکا به منابع سوختی خاورمیانه بر نوسان درگیریهای ژئوپولتیک و ژئواستراتژیکی نه تنها تابع یک معادله مستقیم نیست که گاه دچار معادله معکوس میشود. به گفته دیگر، وضع این گونه نیست که اگر ۱۰ درصد وابستگی سوختی امریکا به خاورمیانه کاهش پیدا کند، درگیریهای سیاسی و استراتژیک امریکا در خاورمیانه نیز ۱۰درصد کاهش پیدا میکند. برای اینکه درگیریهای ژئوپولتیکی و ژئواستراتژیکی در خاورمیانه تنها تابع وضعیت نفت و سوخت نیست. بلکه عوامل گوناگونی درگیرند که مهمترین این عوامل را میتوان اسرائیل و حمایت از خواستهای اغلب افزون خواهانه اسرائیلی دانست و پیوندهای عمیقی که اسرائیل از طریق لابی یهودی با جامعه امریکا دارد. لابی یهودی از این طریق امریکا را وادار میکند که بیش از آنکه از منابع سوختی خاورمیانه درآمد داشته باشد، بیش از آن در خاورمیانه خرج کند. به این ترتیب، اگر فرض بر این گذاشته شود که با کشف منابع جدید درگیری امریکا در این منطقه پایان میگیرد، این فرض ناشی از خیالی دور از مطالعه است و این جور بحثها قابل توجه نیستند. ما در عالم علم نمیتوانیم حتی تا فردا پیش بینی کنیم.
* پس علت تغییر رویکرد امریکا نسبت به روابط ایران چیست؟
ــ به هیچ وجه مسأله نفت و سوخت نیست. امریکا علاقهمند است روابطش را با ایران توسعه دهد که البته این علاقه چند دلیل دارد.
۱ ـ امریکا در خاورمیانه دچار اشتباهات استراتژیک بزرگی شد که آخرین اشتباه استراتژیک این کشور سوریه است. امریکاییها و غربیها، افسانه بهار عربی را ساز کردند و خواستند که بر این اساس سیاستهای جدیدشان را در خاورمیانه به گونهای تنظیم کنند که سوار بر موجهای مردمی جدید در این منطقه شوند و از این وضعیت به نفع اسرائیل استفاده کنند، ولی دیدیم که این سیاستها در تک تک کشورها شکست خورد؛ در مصر، لیبی، یمن، عربستان، بحرین و ... در تک تک موارد این سیاستها شکست خورد. همزمان ما شاهد این هستیم که در بسیاری از تحولات در خاورمیانه ایران هم درگیر بود؛ مثلا در قضیه سوریه و لبنان. همواره تهمتهایی به ایران میزنند، ولی میبینیم در تمام مواردی که ایران از دور و یا نزدیک بلافاصله یا با واسطه درگیر بود، شرایط به شکست سیاستهای غربی منجر و همزمان به سود ایران تمام شد. امریکا به این نتیجه رسید که ایران صاحب نقش بسیار عمدهای در این منطقه است. یعنی ثابت شد که ایران صاحب نفوذ عمده است، بیآنکه این نقش مهم را از طریق تحریک تروریزم به دست آورده باشد.
بهترین آزمایشگاه این نمونه را در سوریه میبینیم. ما دیدیم همین چند روز پیش امریکا تحت تأثیر فشارهای اسرائیل، سرانجام با حضور و شرکت ایران در مذاکرات ژنو مخالفت کرد. ایران هیچ گونه واکنشی به این موضوع نشان نداد، برای اینکه میدانست و از قبل هم گفته شده بود که اگر ایران شرکت نکند کار به سرانجام مطلوب نخواهد رسید.
۲ ـ از سوی دیگر، پس از انقلاب اسلامی امریکا تلاش کرد عربستان سعودی را در حکم متحد قابل اعتماد جانشین ایران کند. این جانشینی برخوردها و تحولات استراتژیکی و ژئوپولتیکی را به صورتی درآورد که همه ما شاهد بودیم که عربستان سعودی به طرف استفاده از تروریسم اسلامی کشیده شد که در یک توطئه اسرائیلی اردنی در سالهای ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶ زیر عنوان «هلال شیعی» پیشبینی شده و سبب گمراهی عمیق عربستان سعودی شد؛ یعنی موضوعی که از آغاز ایران متهم به اختراع این وضعیت بود و در عمل ثابت شد که ایران هیچ وقت دخالتی در توطئه تروریزم اسلامی نداشته است. بلکه خودش هم یکی از قربانیان موج جدید تروریسم بوده است.
ما امروز میبینیم که امریکا از دست گروههای تروریستی در عراق و سوریه از تکفیریها و القاعده گرفته تا جهادیستها و دیگر برندهای تروریزم اسلامی که همه تحت حمایت عربستان سعودی و دو فرمانبردارش در خلیج فارس یعنی قطر و ابوظبی قرار دارند، میخواهد بگریزد چون به درستی دریافته است که پیروزی این تروریستها در سوریه امنیت اسرائیل و منافع امریکایی در منطقه را مورد تهدیدهای جدی قرار خواهد داد. الان این گروهها بازوهای اجرایی سیاستهای منطقهای عربستان سعودی شدهاند و این وضعیت به کلی اهمیت و اعتبار عربستان سعودی نزد امریکا را خدشهدار کرده است.
طبیعتا ما شاهد هستیم که ایالات متحده امریکا در موارد بسیار گستردهای نسبت به اقدامات و اعمال عربستان چشم اغماض دارد، ولی در عمل میدانیم که امریکا از رویکردهای استراتژیکی عربستان بسیار ناراحت و ناراضی است و سعی میکند به صورتهایی بتواند چارهای برای حل آن به وجود اورد.
۳ ـ در مقابل این وضعیت امریکا به این نتیجه رسیده است ایجاد نفوذ از طریق بهکارگیری گروهای تروریستی نفوذ واقعی نیست و نفوذ موقت و بیمعنی است. نفوذ واقعی را ایران به دست آورده است، نه از طریق حمایت از گروههای تروریستی بلکه از طریق حمایت از سازمانهای سیاسی ـ قومی رسمی مانند حماس و حزب اله در کشورهای منطقه. در این دوران طبیعی است که ایالات متحده امریکا مانند هر عاقلی که بخواهد مسائل را بسنجد و بررسی کند، به این نتیجه میرسد که وضعیت ژئوپولتیکی ایران بسیار مهمتر و اساسیتر از یک وضعیت منفی و موقت است که عربستان برای خود درست کرده است. نفوذ ایران بسیار بیشتر، دائمی و حقیقیتر است. با این نتایج، بدیهی است که ایالات متحده میکوشد به جای دشمنی با ایران که نتیجهاش این همه بدبختی در خاورمیانه بوده است، راه رسیدن به تفاهم برای ایجاد موازنههای مطلوب را با ایران پیش بگیرد.
۴ ـ اگر کسانی هستند با این بحث من فکر کنند، منظور این است که امریکا روزی با قراردادهای سیاسی و استراتژیک مثل پیمان سنتو به صورتهایی با ایران متحد میشود، اشتباه میکنند، چراکه آن گونه معادلات مربوط به دوران جنگ سرد میشد و آن روزگار دیگر باز نخواهد گشت. شرایط سیاسی جهان امروز ایجاب نمیکند که کشورها وارد آن گونه پیمانها و توافقها شوند که هدف شکست و محو کردن رقیب بود و چه فاجعهها که در مسیر اعمال آن استرتژیها به بار نیامد. امروز ژئوپولتیک جهانی بیشتر به دنبال ایجاد موازنه میان قدرتهای رقیب متمایل میشود که حاصل کار طبیعتا شناخت هویت قدرتی رقباست و سلطه مساوات بهتر بر جهان سیاست. منظور از این بیان این است که صرف عدم دشمنی در روابط با ایران میتواند برای امریکا مفید باشد. صرف عدم تحریک کردن ایران از طرف امریکا میتواند برای امریکا مفید باشد و قطعا عرض میکنم صرف دشمنی نکردن امریکا با ایران میتواند برای ما نیز بسیار سودمند باشد.
ادامه دارد.....
نکتهای که در مدت مذاکرات زیاد در مطبوعات داخلی و بینالمللی به چشم میخورد؛ تناقضهای رفتاری و کلامی امریکاییها در مواجه با ابتکار دیپلماتیک ایران بود و از سوی دیگر زمزمههایی از تغییر نگرش امریکا به روابط با ایران نیز بسیار افزایش پیدا کرده است.
در همین رابطه «تابناک» در گفتوگو با دکتر پیروز مجتهدزاده مشاور پژوهشی دانشگاه سازمان ملل متحد و مدیر عامل بنیاد پژوهشی یوروسویک (Urosevic Research Foundation) لنـدن سیاست امریکا در قبال ایران و آینده پرونده هستهای ایران را بررسی کرده است.
* آقای دکتر به نظر شما سیاست امریکا در قبال ایران در دوران اخیر چیست؟
ــ در چند ماه اخیر دیدیم که سیاست اعلام شده و رسمی دولت اوباما در موضوع هستهای ایران، ادامه گفتوگو و اجرای درست تعهدات متقابل، از جمله عدم تصویب تحریمهای جدید یا اجرا نشدن تعهدهایی که از قبل پیشبینی شده بوده است، ولی ما دیدیم وزارت خزانهداری امریکا به رغم سیاست اعلام شده دولت مربوطه، خود تحریمهای جدید را اجرا کرد. این موضوع نشان میدهد که وضعیت دولت اوباما در این زمینه تا چه اندازه شکننده و تأثیرپذیر از تأثیرات کمرشکن لابیهای یهودی به ویژه در کنگره و سناست. به این ترتیب کاملا آشکار است، در حالی که سیاست رسمی و اعلام شده دولت اوباما، حل مسالمت آمیز مسأله هستهای ایران و نیز همه مشکلات و مسائل موجود بین دو کشور تا سرحد عادی شدن وضعیت در روابط دو کشور است، میبینیم همین دولت حتی در درون خودش مشکل دارد و لطمه میبیند و ناچار است این گونه در کلام خود به تناقضگویی روی بیاورد.
* چرا امریکاییها از شیوه دیگری به غیر از تناقضگویی استفاده نمیکنند؟
ــ امریکاییها از تناقضگویی برای کم کردن فشار استفاده میکنند. به هر حال اینکه آیا امریکا موفق میشود یا نمیشود، یک بحث داخلی است. من با آشناییهای گستردهای که دارم، میتوانم به شما بگویم که بسیاری از اساتید دانشگاههای امریکا از این وضعیت و این حقیقت تلخ در ساختار سیاسی کشور خود، دلتنگ و ناراضی هستند. البته این مسأله داخلی امریکاست و به ما ربطی ندارد. من وقتی با همکارانم در میان اساتید دانشگاههای ایالات متحده بحث میکنم، خود را ناچار به همدردی با آنها در این زمینه مییابم که گستره و ژرفای نفوذ لابی یهودی و لابی اسرائیلی در ایالات متحده در حقیقت حتی استقلال هویتی این کشور را نیز زیر سؤال برده است.
* برخی از تحلیلگران بر این باورند که ایالات متحده با توجه به وابسته نبودن به نفت منطقه، به زودی از منطقه خاورمیانه به خصوص خلیج فارس خارج خواهند شد؛ بنابراین، به نظر شما آیا امریکا از این منطقه خارج میشود و اگر خارج شد، حاضر است نقش منطقهای ایران را افزایش دهد؟
ــ این سخنان جنبه پیش بینی دارد. ما میدانیم که در عالم علمی هیچ چیز قابل پیش بینی نیست. کسی که ادعای پیش بینی میکند، باید او را هدایت کرد که بیشتر توجه علمی به مسائل داشته باشد. اینکه امریکا به تازگی موفق شده که منابع عظیم و بیکرانی از نفت و گاز در سواحل غربی خود دست یابد، یک واقعیت است. این اتفاق هم امسال افتاد اما اینکه این منابع جدید کی به ثمر برسند و مورد استفاده قرار بگیرد، هنوز معلوم نیست و مدت زمانی وقت خواهد گرفت.
از سوی دیگر، اگر فرض را بر این بگذاریم که امکان بهره برداریهای گسترده از منابع انرژی جدید در دست ایالات متحده امریکا بیفتد و این سبب میشود که ژئوپلتیک جهانی نفت و گاز تغییر پیدا کند، خیال باطل است. اگر به تاریخ صد ساله اخیر خاورمیانه برگردیم، شاهد این هستیم که وابستگیهای امریکا به نفت خاورمیانه پس از جنگ جهانی دوم تقریبا حدود ۹۰ درصد بود. امریکا در مقاطعی از این تاریخ تا حد ۹۰ درصد سوخت خود و متحدانش در دنیای صنعتی وابسته منابع خاورمیانه به ویژه عربستان سعودی بود؛ اما میبینیم که به تدریج این وابستگی کاهش پیدا کرده است؛ یعنی درصد آن کم شده است. این اتفاق به دلایلی از جمله کشف منابع نفت و گاز در مناطق جدید بود که به صورت رقیب در مقابل خلیج فارس و خاورمیانه قد علم کرد. به هر حال میزان درصد وابستگی امریکا به نفت و منابع سوختی خاورمیانه کاهش پیدا کرده، ولی در همین مدت میزان درگیری امریکا در بازیهای ژئوپولتیکی در خاورمیانه بیشتر شد.
نوسان درگیری و نیازمندی امریکا به منابع سوختی خاورمیانه بر نوسان درگیریهای ژئوپولتیک و ژئواستراتژیکی نه تنها تابع یک معادله مستقیم نیست که گاه دچار معادله معکوس میشود. به گفته دیگر، وضع این گونه نیست که اگر ۱۰ درصد وابستگی سوختی امریکا به خاورمیانه کاهش پیدا کند، درگیریهای سیاسی و استراتژیک امریکا در خاورمیانه نیز ۱۰درصد کاهش پیدا میکند. برای اینکه درگیریهای ژئوپولتیکی و ژئواستراتژیکی در خاورمیانه تنها تابع وضعیت نفت و سوخت نیست. بلکه عوامل گوناگونی درگیرند که مهمترین این عوامل را میتوان اسرائیل و حمایت از خواستهای اغلب افزون خواهانه اسرائیلی دانست و پیوندهای عمیقی که اسرائیل از طریق لابی یهودی با جامعه امریکا دارد. لابی یهودی از این طریق امریکا را وادار میکند که بیش از آنکه از منابع سوختی خاورمیانه درآمد داشته باشد، بیش از آن در خاورمیانه خرج کند. به این ترتیب، اگر فرض بر این گذاشته شود که با کشف منابع جدید درگیری امریکا در این منطقه پایان میگیرد، این فرض ناشی از خیالی دور از مطالعه است و این جور بحثها قابل توجه نیستند. ما در عالم علم نمیتوانیم حتی تا فردا پیش بینی کنیم.
* پس علت تغییر رویکرد امریکا نسبت به روابط ایران چیست؟
ــ به هیچ وجه مسأله نفت و سوخت نیست. امریکا علاقهمند است روابطش را با ایران توسعه دهد که البته این علاقه چند دلیل دارد.
۱ ـ امریکا در خاورمیانه دچار اشتباهات استراتژیک بزرگی شد که آخرین اشتباه استراتژیک این کشور سوریه است. امریکاییها و غربیها، افسانه بهار عربی را ساز کردند و خواستند که بر این اساس سیاستهای جدیدشان را در خاورمیانه به گونهای تنظیم کنند که سوار بر موجهای مردمی جدید در این منطقه شوند و از این وضعیت به نفع اسرائیل استفاده کنند، ولی دیدیم که این سیاستها در تک تک کشورها شکست خورد؛ در مصر، لیبی، یمن، عربستان، بحرین و ... در تک تک موارد این سیاستها شکست خورد. همزمان ما شاهد این هستیم که در بسیاری از تحولات در خاورمیانه ایران هم درگیر بود؛ مثلا در قضیه سوریه و لبنان. همواره تهمتهایی به ایران میزنند، ولی میبینیم در تمام مواردی که ایران از دور و یا نزدیک بلافاصله یا با واسطه درگیر بود، شرایط به شکست سیاستهای غربی منجر و همزمان به سود ایران تمام شد. امریکا به این نتیجه رسید که ایران صاحب نقش بسیار عمدهای در این منطقه است. یعنی ثابت شد که ایران صاحب نفوذ عمده است، بیآنکه این نقش مهم را از طریق تحریک تروریزم به دست آورده باشد.
بهترین آزمایشگاه این نمونه را در سوریه میبینیم. ما دیدیم همین چند روز پیش امریکا تحت تأثیر فشارهای اسرائیل، سرانجام با حضور و شرکت ایران در مذاکرات ژنو مخالفت کرد. ایران هیچ گونه واکنشی به این موضوع نشان نداد، برای اینکه میدانست و از قبل هم گفته شده بود که اگر ایران شرکت نکند کار به سرانجام مطلوب نخواهد رسید.
۲ ـ از سوی دیگر، پس از انقلاب اسلامی امریکا تلاش کرد عربستان سعودی را در حکم متحد قابل اعتماد جانشین ایران کند. این جانشینی برخوردها و تحولات استراتژیکی و ژئوپولتیکی را به صورتی درآورد که همه ما شاهد بودیم که عربستان سعودی به طرف استفاده از تروریسم اسلامی کشیده شد که در یک توطئه اسرائیلی اردنی در سالهای ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶ زیر عنوان «هلال شیعی» پیشبینی شده و سبب گمراهی عمیق عربستان سعودی شد؛ یعنی موضوعی که از آغاز ایران متهم به اختراع این وضعیت بود و در عمل ثابت شد که ایران هیچ وقت دخالتی در توطئه تروریزم اسلامی نداشته است. بلکه خودش هم یکی از قربانیان موج جدید تروریسم بوده است.
ما امروز میبینیم که امریکا از دست گروههای تروریستی در عراق و سوریه از تکفیریها و القاعده گرفته تا جهادیستها و دیگر برندهای تروریزم اسلامی که همه تحت حمایت عربستان سعودی و دو فرمانبردارش در خلیج فارس یعنی قطر و ابوظبی قرار دارند، میخواهد بگریزد چون به درستی دریافته است که پیروزی این تروریستها در سوریه امنیت اسرائیل و منافع امریکایی در منطقه را مورد تهدیدهای جدی قرار خواهد داد. الان این گروهها بازوهای اجرایی سیاستهای منطقهای عربستان سعودی شدهاند و این وضعیت به کلی اهمیت و اعتبار عربستان سعودی نزد امریکا را خدشهدار کرده است.
طبیعتا ما شاهد هستیم که ایالات متحده امریکا در موارد بسیار گستردهای نسبت به اقدامات و اعمال عربستان چشم اغماض دارد، ولی در عمل میدانیم که امریکا از رویکردهای استراتژیکی عربستان بسیار ناراحت و ناراضی است و سعی میکند به صورتهایی بتواند چارهای برای حل آن به وجود اورد.
۳ ـ در مقابل این وضعیت امریکا به این نتیجه رسیده است ایجاد نفوذ از طریق بهکارگیری گروهای تروریستی نفوذ واقعی نیست و نفوذ موقت و بیمعنی است. نفوذ واقعی را ایران به دست آورده است، نه از طریق حمایت از گروههای تروریستی بلکه از طریق حمایت از سازمانهای سیاسی ـ قومی رسمی مانند حماس و حزب اله در کشورهای منطقه. در این دوران طبیعی است که ایالات متحده امریکا مانند هر عاقلی که بخواهد مسائل را بسنجد و بررسی کند، به این نتیجه میرسد که وضعیت ژئوپولتیکی ایران بسیار مهمتر و اساسیتر از یک وضعیت منفی و موقت است که عربستان برای خود درست کرده است. نفوذ ایران بسیار بیشتر، دائمی و حقیقیتر است. با این نتایج، بدیهی است که ایالات متحده میکوشد به جای دشمنی با ایران که نتیجهاش این همه بدبختی در خاورمیانه بوده است، راه رسیدن به تفاهم برای ایجاد موازنههای مطلوب را با ایران پیش بگیرد.
۴ ـ اگر کسانی هستند با این بحث من فکر کنند، منظور این است که امریکا روزی با قراردادهای سیاسی و استراتژیک مثل پیمان سنتو به صورتهایی با ایران متحد میشود، اشتباه میکنند، چراکه آن گونه معادلات مربوط به دوران جنگ سرد میشد و آن روزگار دیگر باز نخواهد گشت. شرایط سیاسی جهان امروز ایجاب نمیکند که کشورها وارد آن گونه پیمانها و توافقها شوند که هدف شکست و محو کردن رقیب بود و چه فاجعهها که در مسیر اعمال آن استرتژیها به بار نیامد. امروز ژئوپولتیک جهانی بیشتر به دنبال ایجاد موازنه میان قدرتهای رقیب متمایل میشود که حاصل کار طبیعتا شناخت هویت قدرتی رقباست و سلطه مساوات بهتر بر جهان سیاست. منظور از این بیان این است که صرف عدم دشمنی در روابط با ایران میتواند برای امریکا مفید باشد. صرف عدم تحریک کردن ایران از طرف امریکا میتواند برای امریکا مفید باشد و قطعا عرض میکنم صرف دشمنی نکردن امریکا با ایران میتواند برای ما نیز بسیار سودمند باشد.
ادامه دارد.....
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
ضمن عرض سلام وادب به نظر بنده با دنيايي كه ميتوان از اولش تا اخرش رابا هواپيما در چند ساعت طي كرد بايد با همه دنيا رابطه داشت بر اساس منافع ملي كه درست تعريف شده باشد واز مسيري برويم كه هم غرب وهم شرق برسر داشتنن رابطه باما رقابت كنند وما نبايد از داشتن رابطه با دنيا حراسي داشته باشيم وحرف ما اين باشد كه اونا براي غارت ما به ايران ميا يند هوش وزكاوت خود را بايد بالا ببريم به نحوي كه در كنار حفظ منافع خود به منافع ديگران صدمه نزنيم ودر دنياي امروز اين ىك اصل ميباشد واز تكنولژي جهان نهايت بحره راببريم درضمن بنده نه كار شناسم ونه دكتر يك شخص بازاري
آقاي عليرضا اينطوري هم نيست . شما بخش پاياني اين گزارش رو بخون حرف خيلي مهمي داره ميزنه ميگه حداقل خوبي داشتن رابطه با آمريكا اينه كه آمريكا دست از دشمني با ايران برداره .شما در روابط روزمره هم سعي ميكني تعداد دوستات رو بيشتر و تعداد دشمنات رو كم كني .
"نظامی که کل رسانه های دنیا رو در جهت تروج مفاسد اخلاقی مانند همجنسگرایی به کار گرفته....." اگه اين جمله صحيح هم باشد باز عقل حكم ميكنه با اين شيطان دشمني نكني . البته كه هيچ كشوري دلش برا كشور ديگه در حالت عادي نمي سوزه و بلكه بايد منافع متقابل و مشترك را در روي ميز قرار داد .ضمن اينكه از همه اينها مهمتر نوشته دوست ناشناس كه گفته " دوستان آمریکا شخص خاصی نیستا ! " . واقعا درست است در آمريكا گروهها و افراد و نيروهاي زيادي در حال فعاليت سياسي و لابي گري و ... هستند ما نبايد از اين قافله عقب بمانيم و زندگي همينه ديگه ميخواي همه چيز و همه جا آرام باشه و دشمن نداشته باشي تنها راهش مرگ است البته نه مرگ آمريكا .! چون آمريكا نباشد يكي ديگه و ...
عزیز دل برادر ،دل آمریکا هیچ وقت برای ملت
دراىنکه هم امرىکا وهم روسىه منافع خودرادنبال مىکنه درمناقشه اىران شکى نىىست.ولى اىنکه اىران وامرىکابه همدىگه نىاز داشته باش که چى بشه.اىران شعاراستکبارستىزى داردکه امرىکارومستکبرمىداندوهست.امرىکاهم داعىه مبارزه باترورىسم داره که اىران راحامى ترورىسم مىدونه.به نظرمىرسه نزدىکى به هم زىادمنطقى به نظرنمىرسد.
اگر مشناختی میدونستی که یک نفر مثل دکتر مجتهدزاده در ایران نداریم و در جهان هم جزو تک ستاره ها در جغرافیای سیاسی است.
چرا بعضی ها اینقدر یک طرفه فکر میکنند؟؟!
یعنی هرکی بگه مرگ بر آمریکا با جهل و فقر و گرونی و اعتیاد و.... موافقه؟؟
وقتی کسی میگه مرگ بر آمریکا منظورش مرگ بر نظام سلطه ست ،نظامی که میخواد حد اکثر بی نظمی و هرج و مرج و جنگ تو مناطق مختلف دنیا رواج داشته باشه و بازار اسلحه همیشه سکه باشه،نظامی که میخواد کشورهای دارای علم و تکنوتوژی از این که هستند بیشتر نشند بقیه کشورها ضعیف و مصرف کننده باقی بمونند
نظامی که کل رسانه های دنیا رو در جهت تروج مفاسد اخلاقی مانند همجنسگرایی به کار گرفته
عزیز دل برادر ،دل آمریکا هیچ وقت برای ملت ما نسوخته که هروقت میگن مرگ بر آمریکا ناراحت میشی،اگه میخوای با آمریکا دوست باشی باید مثل عربستان،جلو همه کولی بدی به آمریکا،اونم نه تا سر کوچه ،بلکه تا آخر دنیا، تا شاید جلوت یکم دولار بریزه ،مثل یه حیوون دست آموز
چون با ایران کار کرده میدونه ایران چیه
علت اصلی قدرت آمریکا و اروپا اتحاد و کار گروهی است که متاسفانه در ایران خیلی ضعیفه ما هرموقع تونستیم سر اهداف مشترک با هم متحد بشیم و خرد جمعی را جایگزین سلیقه ها کنیم موفق می شویم
بفرمایید چه کسانی متحد بشند و سیاست امریکا درخاورمیانه همان تفرقه انداز وحکومت کن نیست ؟به نظر بنده امریکابا هرکی روابط داشته باشه دلیل بردوست بودن بااونیست بلکه بادوستی بهتر میتواند بهش ضربه بزندو اگر میخواهید برایتان ثابت شود یک کمی به کشورهائیکه باامریکا روابط داشته اند ودارند نگاه کنید بعد از یه مدتی چه بلایی را سرش آورده است واین تحلیل ها همه اش الکی وفریب دهنده است وبا طناب پوسیده امریکا نباید به چاه رفت و تمام نظرات بالا فقط دریک مقطع زمانی خاص فریب دهنده اند واصل موضوع این است اسلام ازبین برود وفرقی نمیکند سبزش یا بنفش اش باشد این همان جنگ صلیبی است که بوش درجریان 11 سپتامبر شروع اش را اعلام کرد وبعد از آن چه شد جای تامل دارد . چرا برای یک بار که شده به همه کفار دنیا اعتماد میکنیم اما به مسلمانان صادقانه متحد نمیشویم
آقا برید قضییه صلح حدیبیه را بخونید خیلی چیزا روشن میشه
پیامبر (ص) و مسلمانان در مقابل کفار تحقیر شدند ولی همین صلح زمینه ی فتح مکه شد
نمی توان برای رابطه داشتن با غربی ها و شرقی ها نسخه نوشت بلکه با حفظ رویه تنش زدائی باید هوشیارانه عمل کرد و بی مورد نباید اعتماد کرد
جناب مو نه شرقی ونه غربی زیر پرچم امریکا!!!!
شیطون کجاها سیر میکنی!!!
آفرین سعید
کس نخوارد پشت من جز ناخن انگشت من
کشورهای مرتجع منطقه مخصوصن عربستان مانع به ثمر نشستن انقلاب مردمی مصر شده اند و دوباره دیکتاتورها را در مصر برسرکار اورده اند.پس معلوم می شود که انها همواره ضداسلام حرکت می کنند...باید هوشیار بود!!!!
رابطه با آمريكا هيچ خللي به خون شهدا وارد نمي كنه رابطه با دشمن هم هيچ ايرادي نداره بايد مواظب بود كه به ضرر منافع ملي نباشد در ضمن مي خوام بدونم رابطه با آمريكا چه جوري به اسلام ضربه مي زنه ؟؟؟اگه اينجوري بود بايد از صدر اسلام تا حالا كشورهاي اسلامي با هيچ كشوري رابطه نداشتن مبادا اينكه اسلامشون ازبين بره يا خون شهداي صدر اسلام از بين نره!!!
رابطه با کشور ها چه دوست چه دشمن اگر به نفع ایران باشه خوبه وبستگی به سیاست دولتمردان داره وبه نظر من دولت جدید این روند سیاست را پیش گرفته است ولی در دولت قبل لاوی های صهیونیست که در ان وجود داشت سیاست تند وغیر منطقی را اجرا میکرد
دوستان آمریکا شخص خاصی نیستا !
آفرین به همه اساتید با نظرات کارشناسانه؛آفرین؛ولی میان این بحث ها کی به فکر ایران و مردم بیچاره هست؛یک نگاه به پشت سرتون بندازید؛منم برا دل خودم نوشتم؛
چو دزدی با چراغ آید گزیده تر برد کالا.
هر دو دشمن ما هستند هم آمریکا و هم امثال عربستان (هرچند مردم کشورهای عربی ایران را تا حدی دوست دارند). اما دشمنی آمریکا بسیار بدتر است چون با اساس اسلام و قرآن مخالف اند. از آتش زدن قرآن و جسارت به پیامبر مکرم اسلام ص در نشریات و ساختن فیلم کاملا معلوم است. ژاپن پس از جنگ جهانی دوم فهمید با تکیه بر داخل خود میتواند موفق شود و با همین راهبرد موفق شد. آمریکا هیچ کمکی به ما نخواهد کرد و فقط ضربه میزند. باید دل از بیرون ببریم و به خود متکی باشیم.
ناشناس جان
ما به خدا دلبستیم
اما خدا به ما عقل داده
همه ی ما میگیم مرگ بر آمریکا اما مطمِن باش عربستان از آمریکا هم بدتره
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.