عده‌ای رؤیای امنیتی‌ترین دولت تاریخ را در سر دارند!

اگر تا پیش از این در پاسخ به اینکه «کدام مسأله، مسأله‌ای امنیتی است و باید توسط وزارت اطلاعات مدیریت شود؟» ابهامی بود، افق‌های گشوده شده در یک سؤال جمعی از نمایندگان مجلس از وزیر اطلاعات، این ابهام را از بین برده است!

به گزارش «تابناک»، قانون تأسیس وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی که در مرداد ۱۳۶۲ به تصویب مجلس شورای اسلامی رسید، موارد مشخص زیر را به عنوان شرح وظایف وزارت اطلاعات بیان کرده است:

‌الف) کسب و جمع‌آوری اخبار و تولید، تجزیه، تحلیل و طبقه‌بندی اطلاعات مورد نیاز در ابعاد داخلی و خارجی.

ب) کشف توطئه‌ها و فعالیت‌های براندازی، جاسوسی، خرابکاری و اغتشاش علیه استقلال و امنیت و تمامیت ارضی کشور و نظام جمهوری‌اسلامی ایران.

ج) حراست اخبار، اطلاعات، اسناد، مدارک، تأسیسات و پرسنل وزارتخانه.

‌د) آموزش و کمک‌های لازم به ارگان‌ها و نهاد‌ها جهت حفاظت از مدارک، اسناد و اشیای مهم آن‌ها.

ه) ارائه خدمات اطلاعاتی ضروری به سازمان‌ها و ارگان‌ها و آگاه ساختن بموقع آن‌ها نسبت به توطئه‌ها.

‌و) همکاری و تبادل اطلاعات و تجارب اطلاعاتی با کشورهایی که حائز صلاحیت لازم باشند.

برخی نظریات در روابط بین‌الملل از بازیگرانی سخن می‌گویند که به دلایلی خاص به سمت امنیتی کردن مسائل ‌می‌‍‌روند. آن‌ها گاهی بنا به قدرتی که دارند، می‌توانند مسأله‌ای پیش پا افتاده را تهدیدی امنیتی جا بزنند و فضا را تحت تأثیر این اقدام بنا به دلخواه خود بچینند.

ظاهرا حق سؤال از وزرا چنین تصوری را در ذهن تعدادی از نمایندگان مجلس ایجاد کرده ‌که هر چه ‌از دید این ۴۱ نفر به رهبری کریمی قدوسی نماینده مشهد تهدید دانسته می‌شود را باید در حکم ‌‌یک تهدید امنیتی به چهارچوب وظایف و اختیارات وزیر اطلاعات وارد کرد تا احتمالا امنیتی‌ترین دولت تاریخ ایران شکل بگیرد!

این ۲۱ سؤال که در رسانه‌ها از آن به ‌۲۱ سؤال جالب یا بامزه نام برده شده، ‌به قرار زیر است تا وزیر اطلاعات در مورد آن‌ها به این نمایندگان پاسخ دهد:

۱ ـ دنبال کردن عادی‌سازی رابطه با آمریکا که مصداق نظام سلطه است، توسط وزارت امور خارجه و شخص رئیس‌جمهور

۲ ـ بیان اینکه آمریکا کدخدای جهان است توسط مسئولین کشور و پرداختن عملی به این دیدگاه اشتباه

۳ ـ پیشنهاد درخواست نظرسنجی برای برقراری رابطه با آمریکا توسط مسئولین دولتی

۴ ـ اجابت خواسته‌های آمریکایی‌ها در ممانعت از سفر هیأت‌های فرهنگی و نظامی دیگر کشور‌ها به ایران

۵ ـ ناتوان خواندن قدرت دفاعی کشور از سوی وزیر امور خارجه در سخنرانی دانشگاه تهران

۶ ـ ممانعت و عدم حمایت از برگزاری رزمایش‌های موشکی نیروهای مسلح

۷ ـ عدم شفافیت مواضع مسئولین دولتی در موضوع رژیم حرام‌زاده صهیونیستی

۸ ـ عدم جدیت در حمایت از تفکر مقاومت در منطقه

۹ ـ تعهدات فرا‌تر از قانون در موافقتنامه ژنو که باعث لطمه زدن به استقلال و امنیت کشور شده است

۱۰ ـ اقدامات و انتصابات در سازمان انرژی اتمی کشور که منجر به حذف نیروهای موثر و تبدیل تفکر و شعار «ما می‌توانیم» به «ما نمی‌توانیم» می‌شود

۱۱ ـ برخورد و ترور شخصیتی منتقدین به سیاست‌های دولت در حوزه‌های داخلی و خارجی توسط مسئولین دولتی

۱۲ ـ قضایی نمودن فضای رسانه‌های عمومی که به نقدهای منصفانه از سیاست‌های دولت می‌پردازند

۱۳ ـ بی‌توجهی به راهبرد اقتصاد مقاومتی و اثربخشی جملاتی چون خزانه خالی است بر امنیت ملی کشور

۱۴ ـ شهادت و گروگانگیری فرزندان رشید ملت در مرزهای شرقی در حالی انجام می‌شود که در مرز مورد توجه واقع می‌شوند

۱۵ ـ عبور از خط قرمزهای دین و ارزش‌های مذهبی در فضای فرهنگی که به دنبال آن اعتراض مراجع عظام را به همراه داشته است

۱۶ ـ عدم اعمال صلاحیت‌ها در پاسخ استعلام‌ها در واگذاری مسئولیت‌های کلیدی و عدم توجه برخی از وزرا به پاسخ استعلام‌ها در انتصابات

۱۷ ـ تهدیدات جدی در حوزه علم و فناوری با انتصاب افراد افراطی در دانشگاه‌ها و امنیتی کردن فضای دانشگاه‌ها

۱۸ ـ توزیع نامناسب سبد کالا که باعث هتک حرمت به مردم شریف ایران اسلامی و سوء استفاده رسانه‌های خارجی شد

۱۹ ـ بازگشت عناصری که در طرح براندازی نظام در فتنه ۸۸ مشارکت فعال داشتند به مسئولیت‌ها و پست‌های مهم و کلیدی کشور

۲۰ ـ تهدید و زیر سؤال بردن مجلس شورای اسلامی توسط مشاورین و معاونین رئیس جمهور که باعث اختلاف بین قوا می‌شود

۲۱ ـ بی‌توجهی به اساس وحدت و انسجام ملی که بر پایه اسلام و ایران عزیز می‌باشد و اتخاذ سیاست‌هایی مغایر با اصول توسط معاون اقوام رئیس جمهور محترم

برخی از این پرسش‌ها حوزه کار وزیر اطلاعات را چنان تغییر داده‌ که حتی با شکایت از رئیس‌جمهور به وزیر خودش، کار نظارت بر رئیس‌جمهور را هم به وزیر اطلاعات سپرده است. از سوی دیگر، هرچند شاید برخی از این پرسش‌ها، واقعا موضوعاتی در حیطه وظایف وزیر اطلاعات و محل سؤال از ایشان باشد، چند مورد آن‌ها را به سختی می‌توان موضوعی امنیتی دانست.

برای نمونه، آیا می‌توان پذیرفت که روزی وزیر اطلاعات، اتهاماتی چون تلاش برای عادی‌سازی روابط با آمریکا یا کدخدا دانستن این کشور در دهکده جهانی را علیه رئیس جمهور قانونی کشور بپذیرد و سپس (طبق شرح وظائف وزارتخانه) این اتهام را معادل دسیسه علیه کشور بداند تا به بررسی آن بپردازد؟

بخشی دیگر از این پرسش‌ها، پرداختن به ذهنیت‌های افراد و یا قرار دادن تصمیمات اقتصادی و غیر سیاسی در قالب مسائل امنیتی است. همه مردم ایران اشکالات ابتدایی توزیع سبد کالا را به چشم خود دیده‌اند، ولی امنیتی دانستن مسأله‌ای مانند «توزیع نامناسب سبد کالا» و لازم دانستن بررسی آن توسط وزارت اطلاعات نه یک کار پسندیده که گشودن راه بی‌پایان امنیتی دیدن همه چیز است که نظارت دستگاه‌های امنیتی کره شمالی بر ازدواج اتباع خود پایان طنزآمیز آن است.