نگاه شما: 8 مقدس فوتبال بدرود...

پویان اصغریان در مطلب ارسالی برای «نگاه شما» نوشت:

جادوگر آسیا نیز با مستطیل سبز وداع گفت تا آخرین فرد از نسل طلایی فوتبال را نیز نداشته باشیم. تا دوباره داغمان تازه شود کسی را از دست دادیم که از فوتبال بود و با فوتبال زیست. کسی که فوتبال را پاک آغاز نمود و هیچگاه جز حق نگفت. علی کریمی برای همیشه از میادین رفت. کسی که با رفتنش حرفای بسیاری را زد همانگونه که ماندنش نیز برایمان درس های بزرگی به همراه داشت. جوان خوش آتیه و مغرور فوتبال که در سالهای اولیه جوانی طعم محرومیت یکساله را چشید. با او زندگی کردیم ٬ با گام ها و تکنیک بی نظیرش روزهای فوتبالیمان را گذراندیم. خاطرات تلخ و شیرین بسیاری را با او س\ری کردیم و چه زود دیر می شود...

از گل های خاطره انگیز در بازی های آسیایی 2004 به کره جنوبی تا شوت کردن بطری آب در جام جهانی 2006. از اختلافات با آجورلو و دایی و رویانیان و.. تا مردانگی و رفاقت بی نظر با معصومی. معرفت و عطوفتش بی نظیر بود.

در ذهن مرور میکنیم که هیچ گاه گذشته خود را فراموش نکرد . همیشه خود را مدیون مربیان پایه و شمس می دانست. از خاطر نبرده ایم که بابک معصومی او را برادر خود نامید و او بود که بر فدراسیون فوتبال سایه انداخت و مخارج درمان بابک را پردات. از فوتبال با توپ پلاستیکی با کودکان بی سرپرست و تا برآوردن آرزوهای بلندقدترین مرد ایران که در برنامه ماه عسل ٬ یکی از آرزوهای خود را دیدار با اسطوره می دانست. آری تنها یک انسان با افکار یزرگ قادر به این کارهاست. علی کریمی مانند ما زیست . جدای از مردم نبود . هیچگاه نه کسی را مدیون خود دید و نه زیر بار ناحق رفت.

ناراحتی های خود را ابراز کرد و دوستی های کاذب نداشت.

به مانند مهدوی کیا و فرهاد مجیدی ها او نیز ناگهان و بی سر و صدا رفت و با رفتنش افکار بسیاری را به بازی گرفت. جادوگر آسیا لقبی بود که عرب ها به او دادند و الحق به جا بود.

شاید اگر او هم سخت کوشی و جاه طلبی برخی را داشت ٬ اکنون قطار افتخاراتش پربارتر بود و سال ها در اروپا دوام می آورد. هرگاه اراده کرد بهترین بازیکن زمین بود. او یک پرسپولیسی واقعی بود اما فارغ از رنگ ها نمیتوان او را دوست نداشت. چشم نوازنرین فوتبالیست تاریخ ایران. کریمی به ما یاد آور شد که در دنیای شلوغ و فوتبال ناپاک این روزها میتوان سالم و در عین حال بهترین بود.

مهم نیست تعداد گل های ملی و بازی هایت بیشترین نیست و شاید در افتخارات هم طراز خود می بینی اما همیشه در قلب فوتبال ایران جای داری و نسل ها تو را فراموش نخواهند کرد. فوتبال

گوارایت باد و خسته نباشی مرد...