چرا به جای بحث‌های سیاسی، مستندات ارائه نمی‌دهید؟

هر چه سال‌های سال معنای مترادف تابستان در ذهن ساکنان پایتخت، خفگی ناشی از افزایش آلودگی هوا بود، امسال شرایط متفاوتی رقم خورد؛ اما با گذشت بهترین تابستان تهران در سال‌های اخیر، آنچه ‌ماند، مشتی ادعا بود که همه چیز را زیر سؤال برد!

به گزارش «تابناک»، اگر قرار باشد بارز‌ترین آفات‌‌ همراه با امور مختلف در کشورمان را شناسایی کنیم، بی‌شک «سیاست‌زدگی» از جمله شاخص‌ترین آن‌ها خواهد بود؛ آفتی مخرب که می‌تواند کارهای خوب را به ذلت پیوند زده و امور ناصواب و مخرب را آنقدر موجه جلوه دهد که برخی در قامت دفاع از آن بر‌آیند؛ از جمله آن‌ها بحث بنزین پتروشیمی، سلامت بنزین وارداتی و در ‌‌نهایت مقوله بسیار مهم آلودگی هواست.

کافی است، آلودگی هوای چند سال اخیر در بسیاری از نقاط کشور را به یاد آوریم و بعد بحث‌هایی که بر سر آلاینده بودن/نبودن بنزین تولیدی در پتروشیمی‌ها و و یورو چهار بودن/نبودن بنزین‌های وارداتی جایگزین شده را مرور کنیم تا دریابیم آلودگی هوا در پروسه چند ساله از انکار به ادعا رسیده و در نتیجه همه اتفاقات خوب رقم خورده را باید مقطعی دانست و به تداومشان امید نداشت.

آلودگی هوا که روزگاری بسیاری از مسئولان ترجیح می‌دادند درباره تأثیرات مخربش بر سلامتی سکوت کرده و به نوعی درمان پذیر بودن آن را منکر می‌شدند، حالا آنقدر بهبود یافته که هشتمین ماه سال ۹۳ هم بدون عبور شاخص آلودگی از مرز هشدار سپری شد؛ اما دو دسته‌ای که درباره آن با یکدیگر مناقشه دارند، یا بهبود حاصل شده را ناشی از آب و هوا تفسیر می‌کنند یا معتقدند که تصمیمات عاجل ایشان، همه چیز را به وضع گل و بلبل پیوند زده است.

از یک سو امثال وزیر نفت سابق و آنهایی که با دولتمردان جدید زاویه سیاسی دارند، بهبود آلودگی هوا را ناشی از وزش باد در تابستان و بارش باران‌های فصلی در پاییز می‌خوانند و آلودگی‌های روزهای اخیر را بهترین شاهد و مثال برای اثبات بی‌اثر بودن اقدام دولتمردان فعلی می‌خوانند. از سوی دیگر، امثال معصومه ابتکار، رئیس سازمان محیط زیست بهبود آلودگی هوا را ناشی از توقف تولید بنزین در پتروشیمی‌ها و واردات بنزین یورو چهار می‌دانند.

این در حالی است که هر دو گروه به وضوح بخشی از واقعیت را ندید می‌گیرند و دوست ندارند به جای ادعاهای فراوان، مستنداتشان را ارائه دهند؛ گروه اول هیچ پاسخی برای اینکه چرا وقتی آلودگی هوا در سال‌های گذشته موجب می‌شد، روزهای متمادی شهر به حالت نیمه تعطیل در‌آمده، طرح زوج و فرد از در منازل به اجرا درآید و به تبع این اقدامات اضطراری، ضرر و زیان هنگفت مالی و جانی به مردم وارد آید ندارند و گروه دوم نمی‌گویند مستندشان برای اثبات یورو ۴ بودن بنزین وارداتی چیست و آیا همه آلودگی هوا ناشی از احتراق بنزین بوده که با بهبود کیفیت بنزین مشکل حل شود؟

اگر منصفانه به ماجرا بنگریم، استفاده نکردن از شیوه تولید بنزین در پتروشیمی در کشورهای ‌دنیا، بهترین پاسخ برای مردود دانستن تئوری بنزین پاک با این فرایند خواهد بود و به همین نسبت، بی‌توجهی به آلاینده‌های دیگر هوا، غیر از احتراق بنزین، بهترین شاهد و مثال برای اثبات بی‌برنامگی مسئولان فعلی در کنترل آلودگی هواست.

بدین ترتیب به نظر می‌رسد ‌اگر نهاد ثالثی به ماجرا ورود کند، خواهد توانست مستندات طرفین را بررسی کرده و در ‌‌نهایت با رأیی که در نتیجه قیاس آن‌ها صادر خواهد کرد، برای افکار عمومی ثابت کند که آیا بنزین وارداتی از استاندارد لازم برخوردار است یا خیر؟‌ آیا از نوع یورو چهار است یا خیر؟‌ آیا بنزین تولیدی در پتروشیمی‌ها پاک بوده یا خیر؟ آیا تشدید آلودگی هوا در سال‌های گذشته، ناشی از تولید و مصرف این نوع بنزین بوده یا خیر و پرسش‌های متعدد دیگری از این دست.

اینجاست که می‌توان امید داشت در سایه آشکار شدن پاسخ این سؤالات، بتوان قصور‌کنندگان در دولت قبل و مقصران دولت فعلی در زمینه مقابله با آلودگی هوا را شناسایی کرد و در ‌‌نهایت به جمع‌بندی منطقی‌ دست یافت که نه در آن انکار واقعیات جایی دارد و نه ادعایی بدون بررسی و حساب و کتاب خواهد ماند.

با این حساب، تنها می‌ماند انتخاب نهادی بی‌طرف برای حکمیت در این غائله که تا شناسایی آن، «تابناک» آمادگی کامل دارد، موارد ادعایی و مستندات هر دو طرف را بدون قضاوت در این باره منتشر نماید؛ مگر آنکه دو طرف به اشکالات استدلالات خود واقف بوده و ترجیح دهند، بحث سیاسیِ خود را ادامه داده و عملکرد جناح مقابل را کوبیده و از خوب بودن عملکرد خود سخن بگویند!