بخشش شاهراه سلامت روانی است

یک روانشناس گفت: بخشش شاهراه سلامت روانی است و فرد بخشنده باید به رفتار خود آگاه بوده، ذهن خود را رصد کند، آینده خود، طرف مقابل و اجتماع را در نظر بگیرد و بداند که با بخشش وارد معامله‌ای می‌شود که ایثارگونه است.

به گزارش فارس، شهرام ریاحی با بیان اینکه بخشش نقش مؤثری در سلامت روانی افراد دارد، اظهار داشت: یکی از عواملی که در بخشش به عنوان خودمراقبتی مطرح می‌شود آگاهی از خود و نیت‌های درونی است. فرد بخشنده باید به درون و رفتار خود آگاهی داشته باشد باید ذهن خود را رصد کند و دائم هوشیار باشد که در ذهنش چه می‌گذرد.

* فردی که می‌بخشد باید آینده خود، طرف مقابل و اجتماع ار در نظر بگیرد

وی افزود: فردی که بخشش می‌کند باید بداند با چه زمینه ذهنی می‌بخشد، چرا می‌بخشد، با چه هدفی می‌بخشد و آیا آینده خود، طرف مقابل و اجتماع را در نظر گرفته است؟ و این بخشش چه عواقبی دارد.

* فرد بخشنده باید آگاه باشد

ریاحی اظهار داشت: فرد بخشنده باید بداند چه چیزهایی را از دست می‌دهد و شاید چیزی هم به دست نیاورد او باید بداند که وارد معامله‌ای می‌شود که ایثارگونه است.

وی افزود: بخشش فداکاری و گذشت است اما اگر دائمی شد، به ضرر اجتماع باشد طرف مقابل را به رفتارهای بد عادت دهد یا با هدف دنیوی و بدون تعمق باشد دیگر بخشش نیست و چنین گذشتی را نمی‌توان متعالی و فداکاری آگاهانه دانست.

این متخصص حوزه بهداشت روان تأکید کرد: فرد باید بداند که بخشش او سبب تکرار اشتباه طرف مقابل یا دیگران نمی‌شود او باید بداند که رفتار غلط ادامه پیدا نمی‌کند.

وی افزود: فردی که می‌بخشد باید به این نکته واقف باشد که بخشش امری الهی است و فرد بخشنده با خدا معامله می‌کند. این معامله بار انسان را سبک می‌کند.

* بخشش شرایط دارد

این روانشناس گفت: اگر با بخشیدن طرف مقابل فکر کند که با انسان ساده و نادان روبه‌روست و این موضوع موجب شود تا بیشتر سوءاستفاده کند بنابراین فرد بخشنده نباید طوری رفتار کند که انگار بخشش از روی عجز و ناتوانی بوده است چرا که بخشش شرایطی دارد و هر گونه گذشتی بخشش متعالی نیست. بخشش اگر از روی ناتوانی و عجز باشد شکست است.

وی خاطرنشان کرد: امام حسن عسگری (ع) می‌فرمایند بخشندگی اندازه دارد و اگر از آن فراتر رود اسراف است.