9بازدید
۹۵
چیزی شبیه طلاق، بدون ثبت و سند!
روزنامه ایران در گزارشی از یک پدیده جدید نوشت:
صندلی ماشین را تا آخر خوابانده و زیر کاپشنش مثل مسافری خسته و کلافه در هاله‌ای از بخار پشت شیشه‌ها، به خوابی عمیق فرو رفته است. سرمای صبحدم پاییز، استخوان آدم را هم درد می‌آورد. اما او مسافر نیست؛ او را همه عابران دم صبح می‌شناسند. پلاک ماشینش هم می‌گوید که او تهرانی است.اغلب این ساعت‌ها برای پیاده‌روی به پارک کوروش در خیابان شریعتی می‌روم. ضلع غربی پارک که به خیابان جلفا راه دارد، محوطه خوبی برای ورزش است. از زن و مرد گرفته تا پیر و جوان برای پیاده‌روی و ورزش به این پارک محلی می‌آیند؛ من هم جزو یکی از آنها. تا یادم نرفته بگویم پیاده‌روی صبحگاهی گذشته از هر چیز خوب، یک فایده خوب دیگرهم دارد؛ در این ساعت‌ها انگار آدم دور و برش را بهتر و شفاف‌تر می‌بیند و به قول نویسنده‌ای فکرهای خوبی هم به سرش می‌زند.
اپیزود اول
در چند روز گذشته، دست‌کم 3 - 2 راننده را دیده‌ام که پشت فرمان خوابیده‌اند. یکی از آنها پای ثابت خیابان کنار پارک است. پیکان سفید رنگی که ساعت 8 صبح، شیشه‌ها را با پارچه سفیدی پوشانده. هیچ چیزی معلوم نیست. پلاک ماشین مربوط به یکی از شهرهای حاشیه تهران است. چند روز اول فکر می‌کردم شاید مسافر باشد ولی دیروز فهمیدم اشتباه کرده‌ام. صاحبش داستانی دارد دراماتیک‌تر از رمان‌های روس؛ مردی 65 ساله با قد بلند و موهای پرپشت سفید. چهار ستون بدنش از من سالم‌تر است. وقتی همکلامش میشوم که از نانوایی برگشته و از صندوق عقب ماشینش سفره و استکان و پنیر بیرون می‌آورد.
بیخیال ورزش میشوم و یکراست می‌روم کنار سوژه. سلام می‌دهم و می‌گویم چند روزی است که شما را می‌بینم توی ماشین خوابیده‌اید، می‌توانم بپرسم چرا؟
انگار که از سؤال بی‌مقدمه من جا خورده باشد، چند لحظه‌ای خیره می‌ماند و با خنده می‌گوید: «پسرم مفتشی یا فضول؟» من هم با خنده می‌گویم هیچ‌کدام، خبرنگارم. در جواب می‌گوید: «نکنه پرده‌های ماشین و خوابیدن من توی این آلونک آهنی برایت جالبه؟ پس دوربین و میکروفنت کو؟» پیش خودم می‌گویم یالا تا پشیمان نشده، بنشین پای حرف‌هاش.
- چند روزی هست پیاده‌روی می‌کنم و شما را اینجا می‌بینم، چرا توی ماشین می‌خوابین؟
- از بدبختی، از بیچارگی.
- مگه خانه و زندگی ندارین؟
- چرا دارم ولی چند ماهی هست که از خونه بیرون زدم. راستش رو بگم زنم از خونه بیرونم کرده.
- چرا؟
- میگن سرپیری و معرکه‌گیری، قضیه منه. بعد از اینکه بچه‌ها سر و سامون گرفتن و رفتن سر خونه و زندگی، اختلاف من و زنم هر روز بیشتر شد. زنم هر روز بهم گیر می‌داد که برو سرکار، حقوق بازنشستگی کفاف زندگی رو نمیده. البته با ولخرجی‌هایی که میکنه معلومه جواب نمیده. افتاده تو خط مدبازی. هر روز با این تورهای مسافرتی3 – 2 روزه این‌ور و انور میره. اصلاً نه غذایی درست میکرد نه به فکرم بود. چندباری هم کاسه و بشقاب سمتم پرت کرد که یکبار سرم شکست.
پیرمرد برای چند لحظه‌ای سکوت می‌کند و دستش را روی پیشانی‌اش می‌کشد. انگار یادآوری اتفاقات گذشته آزارش می‌دهد. شاید هم خجالت کشیده که دارد حکایت زندگی‌اش را برایم تعریف می‌کند. جای پدر بزرگ من است. نمیدانم چطور دلداری‌اش بدهم؟ تنها کاری که از دستم برمی‌آید این است که از فلاسکی که روی صندوق عقب گذاشته برایش چای بریزم.
بعد از نوشیدن جرعه‌ای از چای ادامه حرفش را می‌گیرد: «با زنم اختلاف داشتیم ولی نه اینقدر، به خاطر بچه‌ها کاری به کارش نداشتم. کوتاه می‌اومدم. آنقدر غرغر کرد که از زندگی خسته شدم. چندباری منو از خونه بیرون کرده‌بود ولی به بهونه‌ای برمی‌گشتم. این‌بار قفل در رو عوض کرد. فقط تونستم لباس‌هام و پتو و فلاسک و چند تکه ظرف بردارم. از ترس اینکه اگر توی ماشین بخوابم و آشنایی منو توی این وضعیت ببینه، اومدم تهران و اینجا رو پیدا کردم. اینجا هم خلوته هم آب و سرویس بهداشتی داره.»
- سخته ولی چاره‌ای ندارم.
- بچه‌هات می‌دونن؟
- هفته پیش فهمیدن ولی مادرشون حتی اونا رو هم راه نمیده. فکر کنم دیوانه شده.
بعد می‌زند زیر قهقهه و می‌گوید: «اینم شانس منه که آخر عمری توی کوچه و خیابون بخوابم. من کارمند اداره بودم. برای خودم آدمی بودم. سرنوشت رو می‌بینی پسر!»
احساس می‌کنم سؤال پیچ کردن پیرمرد ناراحتش می‌کند. تنها با او همدردی می‌کنم و با جملات مبهم و بی‌سر و تهی که حتی خودم معنی‌شان را نمی‌فهمم از او خداحافظی می‌کنم.
اپیزود دوم
در طول مسیر پیاده‌روی مدام فکر می‌کنم که چطور میشود در این سن و سال کسی مرد زندگی‌اش را آلاخون والاخون کوچه و خیابان کند. هنوز به جوابی نرسیده‌ام که به سوژه دوم برمی‌خورم. مرد جوانی که در خودرو مدل بالایی به خواب عمیق فرو رفته. ماشین روشن است و بخاری‌اش کار می‌کند. برای تکمیل شدن گزارشم مجبورم مدام خیابان جلفا را بالا و پایین کنم تا راننده از خواب بیدار شود. سربالایی خیابان نفسم را می‌برد. چاره‌ای ندارم. بالاخره بعد از 40 دقیقه نشانه‌ای از بیدار شدن مرد جوان را از دور می‌بینم. از ماشین پیاده میشود و آبی به صورتش می‌زند. بعد می‌رود سروقت گوشی‌اش. نمیدانم چه چیزی می‌خواند و ناشتایی لبش را باز می‌کند به ناسزاگویی «پدر سوخته... چی از زندگیم می‌خواد، نمیدونم!»
در نقش یک شهروند وظیفه‌شناس به مرد جوان می‌گویم که اعصابت را اول صبحی خرد نکن همه از این مشکلات دارند باید کوتاه آمد و... اما حرف‌ها، به جای اینکه آب روی آتش باشد، نفت میشود روی شعله‌های سرکش. گر می‌گیرد. انگار منتظر کسی بوده که درد دلش را سر او آوار کند. من هم که جلویش حاضر و آماده‌ام:
به نقشم ادامه می‌دهم و سعی می‌کنم مرد عصبانی را آرام کنم. می‌ترسم سکته کند و روی دستم بیفتد.
- من توی زندگیم هیچ چیز کم نذاشتم. خونه دارم، ماشین دارم، سفرخارجی می‌ریم... خواهر و مادرم شدن بهونه این زن. می‌شینه و پا می‌شه پشت سرشون حرف می‌زنه. نمیدونم این چه حکمتیه که فقط فامیل مرد نفهم و بد نیت از آب بیرون میاد!
- اصلاً خودت زن داری؟
نمیدانم راست بگویم یا دروغ. ناخواسته می‌گویم نه. همین دروغ کافی است که دستی به شانه‌ام بزند و بگوید: «هر وقت زن گرفتی، به حرف من می‌رسی رفیق! جای تو باشم، زن نمی‌گیرم. الان آزادی و درگیر زن و بچه نیستی. جای من باشی سر به کوه و دشت میذاری.» بعد سوار ماشینش میشود و می‌رود.
افزودن تابناک به منابع ترجیحی گوگلتابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
اگه ده تا مرد گیر زن ناجور بیفتن باید سوژه بشه و از حقوقشون دفاع بشه اما اگه صدها زن گیر مرد غیرمتعادل و ناجور بیفتن, خوب زن باید بسازه دیگه. زن اصلا برای این آفریده شده که مرد راحت باشه. این نحوه نگاه کردن مردها به مقوله اختلافات خانوادگیه.
جامعه مرد سالار فقط مرد ها و می بینه و مشکلاتشون رو
زنها هم که وظیفه شون خشم و رضالت و ستم و هر گونه بی حرمتی که از طرف مرد بهشون وارد می شه تحمل کنند و دم نزنند
حالا چهار تا زن پیدا شدن مثل خودت حضرات آقایان رفتار کنند ، به تریج قباشون برخورده طبق معمول
زنای ایرانی بیرحم نیستند جناب
امشکل اینه که مردها می تونند بروند بیرون تو ماشین بخوابن
اما زن بدبخت مجبوره با هر بدی و ظلم شوهرش بسازه و داخل خونه بمونه
انه هیچ کس می بینتشون نه هیچ کسی ازشون حرف می زنه یه عمر با بدبختی سر می کنند و ذره ذره آب میشن
بنده خودم سه سال درگیر بودم، خوشبختانه بچه نداشتیم. نمیگم همش تقصیر زنم بود، نه منم کلی اشتباه داشتم، ولی از وقتی جدا شدم اگرچه کل زندگیمو دادم اما الان مشکلاتم و شرایط روحیم با قبل قابل مقایسه نیست. زنم که موقع طلاق هر چی داشتم رو با خودش یرد، الان حاضره همه چیو بده و برگرده. اما من عمرا دوباره گزیده بشم. بسه
خوب برای چی اصلا ازدواج میکنن؟؟
ناشناس 1:36
اون مال موقعی که بود که قانون حامی مردها بود نه الان که زنها مهریه آنچنانی و نفقه و حق تصنیف و ... دارن
الان دست بزنی با پزشکی قانونی و اجرا گذاشتن حقوق قانونی می فهمی چه خبره
وقتی نداره مهریه بده و کلی حق و حقوق چرت تو قوانین مثل نفقه و حق کار کردن تو خونه میخاد که قانون هم پشت زن هاست چطوری طلاق بگیره
ولی باز یادت باشه مهریه آن چنانی و حق تصنیف رو امضا نکنی
وگرنه بازم کار به همین جاها می رسه
باید متن عقدنامه عوض بشه و شرایطی به نفع خانم ها ازش برداشته بشه
نمونه اش همین حق تصنیف
یا حداقل به مردها آگاهی بدیم که چی امضا میکنن
نقطه ضعفشون مهریه سنگینی که گذاشتن
من متاهل هستم ولی مهریه رو در حدی گذاشتم که برای طلاق مشکل نداشته باشم
تابناک تو که همه چیزو نوشتی اینم بنویس من یه زنم سه تا دخترم از بخت بد خدا بهم داد شاغلم و تحصیلات عالیه دارم 20 ساله با یه شوهر معتاد به خاطردخترام میسازم تمام تلاشم ساختن اینده خوب برای دخترامه ولی متاسفانه انها ازدواج و بیرون رفتن از خانه را به حضور در خانه ای که همیشه یا صدای دعوا می اید یا بوی تریاک ، ترجیح میدهند نمیدانم کجا بد عمل کردم ، بارها همسرم رو ترک دادم. اما فایده ای نداشت . البته او مرد زحمت کش و با استعدادی است گاهی ناراحت میشوم که چرا باید اسیر اعتیاد شود، جبهه رفته است و لی دقیقا از نسل سوخته ای است که قربانی اجتماع و حق کشیهایش شده اند بارها در ازمونهای استخدامی قبول شد ولی از مصاحبه ردش کردند یکبار هم در مزایده ای علنا حقش را پایمال کردند اما ایشون عوض تلاش بیشتر به یکباره تسلیم اعتیاد شد و میدانم که این تنها مشکل من نیست و گذاشتن و رفتنم هم فقط بدبختی فرزندانم را در پی خواهد داشت .اینو نوشتم تا ثابت بشه اگه 200 نفر هم شبها توماشین میخوابند در مقابل صدها هزار زن هم مشکلاتی شبیه من و بدتر از من دارند که صدایشان را کسی نشنیده و نمیخواهد بشنود .کسانی که به راحتی به خصوص در استخدامها حق کشی میکنند ایا متوجه تبعات دایمی ان بر یک خانواده هستند؟
از بس رسانه ها زن ها رو مظلوم جلوه داده دیگه به مردها کسی بها نمیده ولی الان دوره زمونه عوض شده به خاطر فرزندان ، مرد ها هستند که دارند مدارا میکنن و کاملا نقش های سال های قبل عوض شده قبلا زن زندگی حفظ میکرد الان در بیشتر زندگی هایی که من شاهدش هستم زن شده مایه خرابی زندگی
البته هنوز هستند خانم هایی که باید روی چشم گذاشتشون اما باید قبول کنیم تعدادشون اندک هر چند رفتار مردها هم عوض شده ولی در خانمها تغییر بسیار بیشتر بوده و سطح توقعشون در دهه اخیر بسیار بالا رفته و حرمت ها شکسته شده و متاسفانه قانون شتر مرغی خانمها بلای جان مرد ها و زندگی اجتماعی شده چرا که دایم حرف از برابری حقوق زن ها صحبت میشود ولی جایی که در زندگی مشکلاتی به وجود می اید مرد یکه و تنها باید حلال مشکلات باشد و زن در دوران خوشی یار و شفیق هست
جدیدا با دوستانشون میرن بیرون انگار نه انگار خونه زندگی و شوهر و فرزند دارند
زن میخواین بگیرین به مذهبی بودنش دقت کنید حداقل قشر مذهبی به اخلاق پایبندند
والا ما مردیم ولی اینجور که شما هم که میگید هم نیست حد اقل درمورد ما .!!
نمیدونم چرا به این مسایلی که مردها برای زن ها به وجود میارن پرداخته نمیشه
برو توو جامعه ببین چند تا زن موندن پشت در خونه و هرشب به جای نون کتک میخورن و دم نمیزنن
برو ببین چند تا از زن های شهر برای حفظ آبروشون سکوت میکنن و مردشون اون ها رو هر شب به یکی کرایه میده... برو ببین چند تا مرد معتاد توو خونه ها هست و داره زور میگه و زن برای اینکه حضانت بچه مال مرده و نمیخواد بچه اش زیر دست یه روانی
بمکونه تحمل میکنه و طلاق نمیگیره
خر شما از پل رد شده بقیه نیاز جنسی ندارند نه؟
کاندید دکتری مگه انتخاباته مطمئن هستی تحصیل کرده ای؟
ناشناس 1:28 دروغ که .. نیست ... انگ میچسبونی بعد میگی قسط مهریه هم میدم؟؟
جناب آقای ناشناس 1:28، سالها مادر من بدرفتاریها و نامردی های پدر من رو تحمل کرد. کتک زدن هاش هم با تمام وجود بود.یک بار سر مادرم رو شکست در حالیکه مادرم مشغول شیر دادن به خواهر کوچکترم بود، رفیق باز بود، معتاد و به شدت بیخیال زن و بچه. من از زمانی که یادمه در حال کارکردن هستم تا به الان که 35 سال دارم. نه وحشی گری کردم، نه دنبال زرق و برق بودم و نه بی قید و بند بودم. ازدواج نکردم چون دختر این پدر هستم. با وجود این سعی کردم نامردی پدرم رو به همه مردها نسبت ندم، اما گویا در اشتباهم.
چرا سعی نمی کنیم اونطور که ذات انسانی ما می طلبه با شعور و معرفت و احترام در کنار هم زندگی کنیم؟ دریدن هم دیگه چه سودی برای ما داره؟
مردها زن ها رو کتک بزنن و فحاشی کنن کاملا طبیعیه اما اگه زن ها این کار رو بکنن از غیر طبیعی یه چیزی اون ورتره
خدا جای حق نشسته به هر حال
شايد نشه گفت تمام ولي واقعا كمتر زني تو اين دوره به همسرش احترام مي گذاره
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.