«فارسی یک»ها، منفذ یا معضل!
احمدرضا فرخی

چند صباحی است که شبکهای با عنوان «فارسی1» در ماهواره، سریالهایی را پخش میکند که واقعیت نشان میدهد، تماشاگران بسیاری را به خود جلب کرده است. تماشاگرانی که به دلیل نوع سریالها، اغلب اعضای خانوادهها هستند و به صورت مستمر این سریالها را تعقیب میکنند.
رسیدن به این نتیجه نیز نیاز به پژوهش گستردهای ندارد، کافی است به محاورههای مردم در اماکن عمومی کمی توجه کرد، اغلب درباره یکی از این سریالها صحبت میکنند و ... اینها همگی در شرایطی است که کارشناسان به طور عمده سه وظیفه برای رسانهها به ویژه رسانههای تصویری، تعریف کردهاند:
1- سرگرم کننده
2- آموزش دهنده
3- ارتقا دهنده فرهنگ
با در نظر گرفتن این موارد و به خصوص این که در « سریالها» به واسطه غالب بودن وجوه هنری بر سایر وجوه، ارتقای فرهنگ از مهمترین موارد است به بررسی این وظیفه رسانهای در شبکه ای همچون فارسی1 میپردازیم.
سریال یا هر اثر هنری، پیش و بیش از هر موضوعی، افزایش آگاهی و تعمق در روح و روان انسانها را مطمح نظر قرار می دهند تا با ایجاد زمینه برای شناخت بیشتر انسان، مخاطب را با زوایای پیچیده و هزار توهای درونی و انسان مواجه کرده، موجب معرفت و در نتیجه ارتقای نوع نگاه به زندگی و ... شوند.
برای تحقق این روند، (یعنی افزایش آگاهی و شناخت هر چه بیشتر از معنایی که در زندگی انسان وجود دارد) داستان، کیفیتها، رفتارها، گفتارها، برخوردها، تضادها، هیجان و تعلیق، کشمکش و درگیری به عنوان وجوه هنری، طراحی و با استفاده از ابزارهای تکنیکی تهیه و به مخاطب ارایه می شود.
در واقع داستان به عنوانی مهمترین محمل، زمینه پیدایش شخصیتهایی با طبایع متفاوت و متضاد را فراهم میکند تا در بزنگاههای رویدادها و اتفاقات طراحی شده در داستان « خود حقیقی» اشخاص کشف و افشا شود و بدین تریتب مخاطبان به وجه یا وجوهی پنهان در وجود انسان پی ببرند.
هر چه این طراحی، اشخاص، رویدادها و ... ماهرانه تر، پیچیده تر، پر تعلیق تر و عمیق تر باشند، تاثیرگذاری بیشتری را در پی دارند، در این رهگذر و در شرایط معاصر که آگاهیهای عموم مردم، به ویژه در کشورمان با ریشههای غنی فرهنگی، از سطحی بسیار بالا برخوردار است، به این مهم باید هر چه بهتر و بیشتر توجه شود.
مخاطب امروز دیگر به راحتی پذیرای آثار سطحی و یکنواخت نیست و به واسطه تجربیات تاریخی و آگاهیهای اجتماعی به راحتی هر اثری را نمیپذیرد و تعقیب نمیکند.
در واقع مخاطبان در صورت که این نوع آثار « باورپذیر» باشند به تماشایشان مینشینند.
برای باورپذیر شدن نیز حداقل این است که داستان به گونهای طراحی شود که اشخاص، از وجوه انسانی برخوردار باشند، به تعبیر دیگر در آثار نمایشی اشخاص باید دارای چند وجه ( از جمله ویژگیهای فردی، خانوادگی، اجتماعی و روانی) باشند تا از سوی مخاطب پذیرفته شوند. البته این پذیرش ممکن است خیلی، آگاهانه نباشد، اما به هر حال برای ارتقای سطح نگرش، اثر باید واجد ویژگیهایی باشد که از سطح زندگی معمولی فراتر دیده شود و یا آنکه باعث افزایش دقت و تعمق تماشاگر شود.
اینها همه در شرایطی است که بررسی اجمالی سریالهای این شبکه نشان میدهد اغلب قریب به اتفاق فاقد چنین شاکله و اصول بدیهی هستند.
در واقع اغلب سریالهای این شبکه انسانهایی تک بعدی، بدون دغدغههای مرسوم یک انسان اجتماعی را نشان میدهد که فقط حول موضوع تک بعدی سریال حرکت میکنند. داستانها و اشخاص در این شبکه طوری طراحی شدهاند که گویا انسان باید فاقد دغدغههای اجتماعی باشد و مبتنی بر یک سویه نگری حرکت کند.
رفتارهایی این اشخاص نیز فاقد دلایل لازم برای یک شخصیت نمایشی است و مشخص نیست بر چه اساسی شکل گرفته و به نمایش در میآید.
این برنامهها اغلب با تاکید بر جنبههای ظاهری، اما جذاب و قصههایی یک نواخت و قابل پیش بینی ساخته و پخش میشوند که به راحتی قابل هضم است و به واقع مخاطب را « سرگرم» میکند بدون آنکه کوچکترین تاثیر عمیق فرهنگی بر جای بگذارد.
به تعبیر دیگر انسان هایی که در این سریال ها به تصویر کشیده می شوند افرادی بی قید، یک سویه نگر، بی تفاوت نسبت به اجتماع و بعضا خانواده هستند. ضمن آنکه یکی از این دو بعد را دارند: یا مثبت و خوب هستند و یا منفی و بد. علاوه بر آنکه رفتارها فاقد زمینه چینی است، اوج و فرودها نیز به همین نحو ناگهانی و بدون هر گونه تعلیق و کشمکش است.
حال باید پرسید این شبکه با سریالهایی چنین سطحی چگونه مخاطبان بسیاری را جلب کرده است.
برای پاسخ به این سوال یک بار دیگر باید ویژگیهای این شبکه را، همراه با بیان کارکردهای تلویزیون بیان کرد.
یکی از مسایلی که به انسان همواره آسیب رسانده راحت طلبی است، به این معنا که برای درک پیچیدههای هستی و ... عموما آنچه مورد نظر هنرمندان، برای آفرینش اثر هنری است، مایل نیستند خیلی تلاش کنند و هر چه مفاهیم مشخص تر و روبنایی تر باشد، راحت تر آن را میپذیرند.
این درحالی است که رسانهای همچون تلویزیون اوقات فراغت مردم را پر میکند و در شرایطی که خسته از کار و زندگی اجتماعی هستند متوجه آن میشوند تا وقت استراحت شان را سپری کنند.
استفاده از جذابیت هایی همچون داستانهای عاشقانه، زنان زیبا و .. این رویکرد سطحی را افزایش هم میدهد و بدین ترتیب کار به جایی میرسد که تماشاگران عنان اختیار خود را کاملا به تصاویر این نوع شبکهها میسپرند و با وجود جذابیتهایی از نوع آنچه ذکر شد، کاملا به تسخیر این شبکهها در میآیند.
نتیجه آنکه:
1- مخاطب اوقات فراغتش را صرف این نوع شبکهها میکند.
2- با وجود صرف وقت، هیچ دستاورد جدیدی عایدش نمیشود.
3- تحت تاثیر یک سویگی این شبکهها به پیرامون و ابعاد مختلف مسایل اجتماعی بی توجه میشود.
4- به طور ناخودآگاه سطح زندگی و عناصرش را مطابق میل گردانندگان آن تغییر میدهد و ...
بدین ترتیب تماشاگران ایرانی، سریالهایی دیدهاند که اگرچه برخی محدودیتهای موجه سریالهای داخلی را ندارد اما متاسفانه همچون معضلی بزرگ، ریشههای فرهنگی و سطح آگاهیهایشان را بسیار تنزل میدهد.
در واقع منفذی که ناشی از نبود محدودیتهای سریالهای داخلی است، به معضلی که افت شدید فرهنگ و به ویژه نگرشهای اجتماعی است میانجامد.
در این بین معلوم نیست رسانههای داخلی چرا سکوت کردهاند و زنگ خطر را برای مردم و مسئولان فرهنگی کشور به صدا در نمیآورند.
در این شرایط معلوم نیست چشم و گوش تیزبین و شنوای اجتماعی چرا سکوت کرده و چراغ راه مردم نمیشوند تا بیش از این مسخر برنامههای بسیار سخیف و توهین آمیز شبکههای ماهوارهای نشوند و متاسفانه سهم رسانهی ملی در این کوتاهی از همه بیشتر مشهود است؛ چون با گستره فراوان مخاطبان، امکان آگاهی بخشی بیشتری دارد. اگرچه نبود برنامه ریزی برای پخش مناسب سریال های پربیننده و ساختن برخی سریالها و برنامههای فاقد جذابیت های محتوایی و قصه های جذاب و ... نیز در این بین سهم عمده دارند.
به هرحال به نظر میرسد اجماع جامعه شناسان، روان شناسان، هنرمندان و مسئولان فرهنگی برای یافتن راهکارهایی دقیق، موثر و مبتنی بر ذائقه مخاطبان ایرانی بسیار ضروری است و حتی میتوان گفت کم کم دارد دیر می شود و باید تا بیش از این دیر نشده، کاری کرد که در « عمل» موجب علاقهمندی مردم به برنامه های رسانه ملی شده، به هر نحو که با آن نوع برنامههای شبکههای ماهوارهای مقایسه شود، ترجیح میدهیم همراهی باید تولیدات داخلی باشد.
رسیدن به این نتیجه نیز نیاز به پژوهش گستردهای ندارد، کافی است به محاورههای مردم در اماکن عمومی کمی توجه کرد، اغلب درباره یکی از این سریالها صحبت میکنند و ... اینها همگی در شرایطی است که کارشناسان به طور عمده سه وظیفه برای رسانهها به ویژه رسانههای تصویری، تعریف کردهاند:
1- سرگرم کننده
2- آموزش دهنده
3- ارتقا دهنده فرهنگ
با در نظر گرفتن این موارد و به خصوص این که در « سریالها» به واسطه غالب بودن وجوه هنری بر سایر وجوه، ارتقای فرهنگ از مهمترین موارد است به بررسی این وظیفه رسانهای در شبکه ای همچون فارسی1 میپردازیم.
سریال یا هر اثر هنری، پیش و بیش از هر موضوعی، افزایش آگاهی و تعمق در روح و روان انسانها را مطمح نظر قرار می دهند تا با ایجاد زمینه برای شناخت بیشتر انسان، مخاطب را با زوایای پیچیده و هزار توهای درونی و انسان مواجه کرده، موجب معرفت و در نتیجه ارتقای نوع نگاه به زندگی و ... شوند.
برای تحقق این روند، (یعنی افزایش آگاهی و شناخت هر چه بیشتر از معنایی که در زندگی انسان وجود دارد) داستان، کیفیتها، رفتارها، گفتارها، برخوردها، تضادها، هیجان و تعلیق، کشمکش و درگیری به عنوان وجوه هنری، طراحی و با استفاده از ابزارهای تکنیکی تهیه و به مخاطب ارایه می شود.
در واقع داستان به عنوانی مهمترین محمل، زمینه پیدایش شخصیتهایی با طبایع متفاوت و متضاد را فراهم میکند تا در بزنگاههای رویدادها و اتفاقات طراحی شده در داستان « خود حقیقی» اشخاص کشف و افشا شود و بدین تریتب مخاطبان به وجه یا وجوهی پنهان در وجود انسان پی ببرند.
هر چه این طراحی، اشخاص، رویدادها و ... ماهرانه تر، پیچیده تر، پر تعلیق تر و عمیق تر باشند، تاثیرگذاری بیشتری را در پی دارند، در این رهگذر و در شرایط معاصر که آگاهیهای عموم مردم، به ویژه در کشورمان با ریشههای غنی فرهنگی، از سطحی بسیار بالا برخوردار است، به این مهم باید هر چه بهتر و بیشتر توجه شود.
مخاطب امروز دیگر به راحتی پذیرای آثار سطحی و یکنواخت نیست و به واسطه تجربیات تاریخی و آگاهیهای اجتماعی به راحتی هر اثری را نمیپذیرد و تعقیب نمیکند.
در واقع مخاطبان در صورت که این نوع آثار « باورپذیر» باشند به تماشایشان مینشینند.
برای باورپذیر شدن نیز حداقل این است که داستان به گونهای طراحی شود که اشخاص، از وجوه انسانی برخوردار باشند، به تعبیر دیگر در آثار نمایشی اشخاص باید دارای چند وجه ( از جمله ویژگیهای فردی، خانوادگی، اجتماعی و روانی) باشند تا از سوی مخاطب پذیرفته شوند. البته این پذیرش ممکن است خیلی، آگاهانه نباشد، اما به هر حال برای ارتقای سطح نگرش، اثر باید واجد ویژگیهایی باشد که از سطح زندگی معمولی فراتر دیده شود و یا آنکه باعث افزایش دقت و تعمق تماشاگر شود.
اینها همه در شرایطی است که بررسی اجمالی سریالهای این شبکه نشان میدهد اغلب قریب به اتفاق فاقد چنین شاکله و اصول بدیهی هستند.
در واقع اغلب سریالهای این شبکه انسانهایی تک بعدی، بدون دغدغههای مرسوم یک انسان اجتماعی را نشان میدهد که فقط حول موضوع تک بعدی سریال حرکت میکنند. داستانها و اشخاص در این شبکه طوری طراحی شدهاند که گویا انسان باید فاقد دغدغههای اجتماعی باشد و مبتنی بر یک سویه نگری حرکت کند.
رفتارهایی این اشخاص نیز فاقد دلایل لازم برای یک شخصیت نمایشی است و مشخص نیست بر چه اساسی شکل گرفته و به نمایش در میآید.
این برنامهها اغلب با تاکید بر جنبههای ظاهری، اما جذاب و قصههایی یک نواخت و قابل پیش بینی ساخته و پخش میشوند که به راحتی قابل هضم است و به واقع مخاطب را « سرگرم» میکند بدون آنکه کوچکترین تاثیر عمیق فرهنگی بر جای بگذارد.
به تعبیر دیگر انسان هایی که در این سریال ها به تصویر کشیده می شوند افرادی بی قید، یک سویه نگر، بی تفاوت نسبت به اجتماع و بعضا خانواده هستند. ضمن آنکه یکی از این دو بعد را دارند: یا مثبت و خوب هستند و یا منفی و بد. علاوه بر آنکه رفتارها فاقد زمینه چینی است، اوج و فرودها نیز به همین نحو ناگهانی و بدون هر گونه تعلیق و کشمکش است.
حال باید پرسید این شبکه با سریالهایی چنین سطحی چگونه مخاطبان بسیاری را جلب کرده است.
برای پاسخ به این سوال یک بار دیگر باید ویژگیهای این شبکه را، همراه با بیان کارکردهای تلویزیون بیان کرد.
یکی از مسایلی که به انسان همواره آسیب رسانده راحت طلبی است، به این معنا که برای درک پیچیدههای هستی و ... عموما آنچه مورد نظر هنرمندان، برای آفرینش اثر هنری است، مایل نیستند خیلی تلاش کنند و هر چه مفاهیم مشخص تر و روبنایی تر باشد، راحت تر آن را میپذیرند.
این درحالی است که رسانهای همچون تلویزیون اوقات فراغت مردم را پر میکند و در شرایطی که خسته از کار و زندگی اجتماعی هستند متوجه آن میشوند تا وقت استراحت شان را سپری کنند.
استفاده از جذابیت هایی همچون داستانهای عاشقانه، زنان زیبا و .. این رویکرد سطحی را افزایش هم میدهد و بدین ترتیب کار به جایی میرسد که تماشاگران عنان اختیار خود را کاملا به تصاویر این نوع شبکهها میسپرند و با وجود جذابیتهایی از نوع آنچه ذکر شد، کاملا به تسخیر این شبکهها در میآیند.
نتیجه آنکه:
1- مخاطب اوقات فراغتش را صرف این نوع شبکهها میکند.
2- با وجود صرف وقت، هیچ دستاورد جدیدی عایدش نمیشود.
3- تحت تاثیر یک سویگی این شبکهها به پیرامون و ابعاد مختلف مسایل اجتماعی بی توجه میشود.
4- به طور ناخودآگاه سطح زندگی و عناصرش را مطابق میل گردانندگان آن تغییر میدهد و ...
بدین ترتیب تماشاگران ایرانی، سریالهایی دیدهاند که اگرچه برخی محدودیتهای موجه سریالهای داخلی را ندارد اما متاسفانه همچون معضلی بزرگ، ریشههای فرهنگی و سطح آگاهیهایشان را بسیار تنزل میدهد.
در واقع منفذی که ناشی از نبود محدودیتهای سریالهای داخلی است، به معضلی که افت شدید فرهنگ و به ویژه نگرشهای اجتماعی است میانجامد.
در این بین معلوم نیست رسانههای داخلی چرا سکوت کردهاند و زنگ خطر را برای مردم و مسئولان فرهنگی کشور به صدا در نمیآورند.
در این شرایط معلوم نیست چشم و گوش تیزبین و شنوای اجتماعی چرا سکوت کرده و چراغ راه مردم نمیشوند تا بیش از این مسخر برنامههای بسیار سخیف و توهین آمیز شبکههای ماهوارهای نشوند و متاسفانه سهم رسانهی ملی در این کوتاهی از همه بیشتر مشهود است؛ چون با گستره فراوان مخاطبان، امکان آگاهی بخشی بیشتری دارد. اگرچه نبود برنامه ریزی برای پخش مناسب سریال های پربیننده و ساختن برخی سریالها و برنامههای فاقد جذابیت های محتوایی و قصه های جذاب و ... نیز در این بین سهم عمده دارند.
به هرحال به نظر میرسد اجماع جامعه شناسان، روان شناسان، هنرمندان و مسئولان فرهنگی برای یافتن راهکارهایی دقیق، موثر و مبتنی بر ذائقه مخاطبان ایرانی بسیار ضروری است و حتی میتوان گفت کم کم دارد دیر می شود و باید تا بیش از این دیر نشده، کاری کرد که در « عمل» موجب علاقهمندی مردم به برنامه های رسانه ملی شده، به هر نحو که با آن نوع برنامههای شبکههای ماهوارهای مقایسه شود، ترجیح میدهیم همراهی باید تولیدات داخلی باشد.
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
شما حواستو جمع کن یه مقاله ای بنویسی که بشه بخونی.
دست برادر ضرغامی درد نکنه!!!
دوستان حاکم بی بی سی و صدای امریکا را به هر نحوی شده و با هر هزینه ای با پارازیت محدود میکنند ولی کانالهایی از جمله فارسی 1 و حمید شبخیز و امیر قاسمی والی ماشاء ا را که فقط دنبال سرگرم کردن مردم هستند و مردم را از حقایق دور میکند را ازاد میگزارند
یادمه چند ماه پیش هم یه تحلیل کیهانی کردید که سریال ویکتوریا بنیان خانواده ها را هدف قرار داده و میخواد بی بند و باری رو رواج بده ، از همون موقع هم پارازیت ها رو این کانال شروع شد .
ولی بدون شک این سریال از 100 تا سریال ماه رمضان بیشتر روی من تاثیر گذاشت !
برای من جای سوال دارد،چگونه محصولاتی که در این شبکه تبلیغات می کنند به راحتی در بازار ایران به فروش می رسند و مدیران این محصولات به راحتی در ایران کار می کنند و با افتخار از تیزرهای تبلیغاتی خود حرف می زنند.در حالی که اغلب برنامه های این شبکه با بنیانهای اجتماعی ما سازگار نیست.
اگر راست ميگوييد كيفيت فيلمهاي صدا و سيما را بالاتر ببريد تا مردم ماهواره نگاه نكنند
خودت نشستی یه دل سیر سریالا رو دیدی حالا می گی چنین و چنان؟؟!!
کاملا موافقم که این سریال ها از سطحی بسیار پائین برخوردار هستند. حتی دوبله و صدا گزاری هایی که وجود دارد باعث شگفتیست! اما جالب اینجاست که بسیار بسیار در ایران پر مخاطب شده. تحلیل های شما کاملا صحیح بود. این سریال ها در واقع مثل یک دسر زیبا و خوشمزه و راحت از مخاطب ایرانی که با کوله باری از خستگی و درگیری روزانه مواجه بوده و ظرفیتی برای ذهن خسته اش باقی نمانده، پذیرایی می کند و در واقع ذهن خسته و داغون مخاطب رو ماساژ می ده.
اين شبكه ها با سريال هايشان براي جامعه و فرهنگ ما شايد حرفي براي گفتن نداشته باشن كه مفيد باشد اما به راحتي اثرات مخرب خود را به جا خواهند گذاشت. كاش اين رسانه ملي واقعا به جايگاه خود و تاثيري كه در روند و فرهنگ جامعه دارد آگاه بود و به اين راحتي رسالت خود را رها نميكرد و در جهت انجام آن اقدام ميكرد.
بیننده با توجه به گزینه های موجود انتخاب می کند،آیا ما در داخل کشور گزینه های مطلوبی رابه بیننده فارسی زبان ارایه می کنیم؟
آیا برنامه های رسانه داخلی دستاوردی نصیب بیننده می کند؟
آیا برنامه های رسانه داخلی یکسویه نیست؟
مسولان ما فقط احساس ميكنند شبكه هاي بي بي سي و صداي آمريكا خطرناكند و به خاطر همين هم هر چن وقتي شاهد ارسال پارازيت و مختل كردن اين شبكه ها هستيم در حاليكه خطر فرهنگي و درازمدت شبكه فارسي شايد كمتر از آن دو شبكه نباشد.
وقتي اجازه نمي دهيم كه توانمندان داخلي از داخل كشور و در چارچوب قانون اساسي شبكه هاي فرهنگي سياسي و اجتماعي ايجاد كنند نبايد از اين وضع بوجود آمده (كه در دراز مدت براي نظام بسيار خطرناك خواهدبود) گله داشته باشيم
شما بهتر بود اشاره ای هم به مالک فارسی1 یا هموk امپراطور رسانه ای جهان کیت روپرت (یهودی الاصل) می دادین
اتفاقا دو هدف عمده در پخش این سریال های ماهواره آی مد نظر گرداندگان آن است
1- مردم از رسانه ملی فاصله گرفته و کمتر مورد مخاطب مسئولین نظام قرار می گیرند البته با رسانه میلی این اتفاق دو طرفه است این یکی دفع میکند و آن دیگری جذب کارها برعکس شده
2- فساد زیر پوستی موجود در این سریالها نیز خانواده های ایرانی را نشانه رفته البته در جامعه ما بسیاری از فسادها رفته رفته عادی می شود و اینها در امر تسریع تباهی جامعه تاثیر دارند
بابا این مزخرفات چیه نوشتی ؟
میدونم نظر منو نشون نمیدین اما واسه خودتون میگم.بابا این صدا و سیمای ایران اینقدر بیسواد و ناشی و عقب مونده هستند که هنوز نیاز مردم رو نشناختن.
شما هم همینطور
اشتباه ما در این است که بالا بردن سطح آگاهی مردم را عمدتاً از طریق سخنرانی ها و یا برنامه های آموزشی صرف دنبال می کنیم. مردم نیاز به سرگرمی دارند و هنر اینست که در قالب برنامه های سرگرم کننده آموزش داده شود. کاری که آنان می کنند و ما نمی توانیم. سریال های اینچنینی بدون پیام یا فاقد جنبه های آموزشی نیستند. آنها بی بند و باری، بی خیالی، بی هویتی، و در یک کلام، مطالبی را که خود بر شمرده اید می آموزند. مردم پس از یک روز خستگی کار، وقتی هر شبکه را سر می زنند با سخنرانی و برنامه های جدی روبرو می شوند، طبیعتاً به فارسی یک ها خواهند گروید. چگونه است که این شبکه تمام 24 ساعت سریال سرگرم کننده پخش می کند و ما نمی توانیم؟ با تکرار این موضوع که هر سریال سرگرم کننده، می تواند در واقع آموزش دهنده باشد حال مثبت یا منفی بستگی به نیت مسئولان آن دارد.
شاید یکی از علتهاش این باشه که سریالهای ایرانی رو وقتی می بینی هرچی غم و غصه تو دنیاست رو سرت خراب می شه نه اینکه خوذمون کم غم وغصه داریم. ولی سریالهای اون کاناله شاده . چیزی که تو ایران دیگه نمی تونی ببینی.
نویسنده عزیز . ما مردم عوامیم.سواد نداریم.فرهنگ نداریم.و نمی خواهیم داشته باشیم.از دست فیلمها و سریالهای مزخرف و مسخره تلویزیون هم حالمون بهم میخوره .میشه لطف کنید تو مسائل به این حد خصوصی مردم دخالت(فضولی)نکنید؟ آقای من به شما چه ربطی داره که مردم چی میبینند و چی نمیبینند؟
لوگوي سريال را در بالاي صفحه گذشته ايد. چپ و راست هم براش مقاله مي نويسيد. كلك ها نكنه كار خودتونه! چون مردم اگر پاي فارسي 1 بنشينند ديگه با سياست كار ندارن!
به هر حال آنچه كه اتفاق افتاده اين است كه اين كانال ماهواره خيلي طرفدار دارد . ضمناً كسي به قسمت فرهنگي آن توجه ندارد فقط هدف گذران وقت بعد از كار روزانه است . اين تحليل شما درست است اما بيننده تلويزيون با مشغله و گرفتاريهاي زندگي ترجيح ميدهد يك سريال خوش و رنگ و آب را ببيند و وقتي را با استراحت بگذراند.
خوب شما هم اگه راست میگید از ای شبکه ها راه بندازید
با تعجب عرض می کنم که چرا خود را به نفهمی زده و میخواهید بزوربگوئید سریال هاسطحی است !!!!!
بازناکی جان اتفاقا سریالها بسیار عمیقی و با تخریب فرهنگی اسلامی و به عبارتی اشاعه فحشا و کم رنگ نمودن حساسیت های ناموسی می باشد !!! امیدواریم بفهمید ....
سریالهای پر بار تویزیون خودمان خیلی باحاله...مثلا سریال دلنوازان چی رو اموزش داد..هیچی..شبهای برره..هیچی...مثلا همین سریال ترکیه ای کلید اسرار چی میگه..یه مرده طلا میزاره تو تاکسی....اشپز باشی چی رو میرسونه...چرا شما همه فکر کردین سریالهای خارجی محتوی نداره و سریالهای ایرانی سرشار از محتوی است...سریال جالب حضرت یوسف سرشار از اغراق های نابجا..بجای اینکه بقیه را تخریب کنیم خودمان را تقویت کنیم..متاسفانه هنوز یاد نگرفتیم
بابا تو دیگه کی هستی .........من خودم داشتم به همه اینا فکر میکردم چون نگاهش میکنم.و البته چیزای بیشتری هم هست که حرمت قلم نمیزاره که اینجا بیان بشه .
مرسی از تحلیلتون ..
اما 2 تا ولی اینجا خودنمایی میکنه :
1: تلوزیون ایران چرا نمیتونه اینجوری باشه که ملت میخکوب بشن...
2: شما خودت اگر روند این سریالها رو دنبال نمیکردین نمیتونستین اینقدر خوب بنویسین.پس شما هم........
مرسی
به نظرمن :هدف اصلي اين شبكه رواج فرهنگ غربي ولااباليگري است.عادي جلوه دادن روابط نامشروع-وسست كردن استحكام خانواده ازراه رواج روابط ازاد بين دختروپسر هدف ديگر انهاست
برای شما متاسفم که هنوز تفاوت این سریال ها را با سریالهای داخلی نفهمیده اید.شما مثالی از سریال ایرانی بیاورید که این همه تنوع اتفاقات را در یک یا نیم ساعت به نمایش بگذارد و سریال ایرانی را نشان دهید که نیمی از این تنوع را داشته و پرمخاطب نشده است!
این موضوع بسبار مهمی است. کارشناسان باید بررسی کنند. بسباری از خانواده ها را سراغ دارم که سریالهایی که از شبکه های خودمان در حال پخش است مثل خسته دلان- به کجا چنین شتابان - جستجوگران - آشپزباشی - 125 و ... را اصلا نگاه نمیکنند . ولی تمام سریالهای فارسی1 را دنبال می کنند. باید واقعیت را قبول کرد که سریالهایی که نام بردم جاذبه و محتوا ندارد. نمی تواند بیننده را پای خود بنشاند. البته مدتی است که سریالها خیلی با عجله و بی محتوا ساخته می شود و بیننده را ارضا نمی کند ولی می دانید چرا فارسی1 در ایران مخاطب زیادی دارد؟
لابد سریالهای ایرانی اون سه فاکتور سرگرم کننده، آموزش دهنده و ارتقا دهنده فرهنگ دارن؟؟؟!!!!
شما در واقع با این سخنان به شعور مردم توهین میکنید.در ادامه ی رفتار قیم مابانه تان مردم را به نوعی فاقد قدرت تصمیم گیری درست معرفی میکنید.ولی خودتان را....؟؟
آیا سریال هایی که توسط صدا و سیما پخش می شود دارای این ملاک ها هستند؟ آیا به جنبه فرهنگی و آموزشی آنها توجهی می شود؟!!!!
بجای کوبیدن شبکه های ماهواره ای (که البته بعضی انتقادها وارد است)، تابناک بهتر است با این همه مخاطب به فکر تاسیس یک شبکه ماهواره ای باشد!
فارسی1 مطالب آموزنده ای برای خانواده ها دارد. دلیل خصومت تابناک با فارسی1 را نمی فهمم.
شبکه فارسی یک یک خط مشی بسیار آرام و خطرناک را دنبال میکند.
لطفا به تأکیدهای مکرر در خصوص روابط نامشروع بین خانوادهها دقت کنید. به سریال ویکتوریا توجه کنید.
چرا برای تأکید بر روابط آزاد بین غریبه ها متمرکز نشده اند؟ چرا در یک سریال خانوادگی؟؟
من هم کاملا موافقم-اسیبی که شبکه های این چنینی به فرهنگ جامعه وارد می کنند واضح است-اما صدا وسیما نیز عرف و اخلاق رایج جامعه را کلا نادیده می گیرد و بر یک تصویر تخیلی از جامعه اسرار می کند. این دلیل گرایش مردم به این شبکه هاست
یعنی از یوزارسیف هم بدترند؟
به خداخجالت داره معلوم نيست صدا و سيما ي ما داره چه كار مي كنه كه مرد م به برنامه هاي فارسي 1 روي اوردن فارسي 1 شايد در ظاهر سرگرم كننده باشه اما به شدت مسايل اروتيك رو گسترش ميده و از داخل جامعه رو خراب مي كنه شرم وحيا رو تو جامعه از بين مي بره روابط زن مرد رو به راحتي اسون مي كنه به هر حال خيلي حساب شده دارن كار مي كنند و ما در حسرت يك برنامه ايم
با سلام
به نظر من بجای خرده گرفتن به سرگرمی ها و دل خوشی های مردم بکوشید تا سرگرمی برای مردم بسازید که جذاب تر باشد. تلویزیون داخلی کشور فقط چیزهایی رو پخش می کنند که دلشون می خواهد به مردم القاء کنند نه چیزهایی که مردم دوست دارند...!
مسلما این سریال ها جذاب تر از برنامه های شبکه های داخلی است که مخاطب زیادی دارد.
از اینکه این مسائل را می گید خوشحالم .
اما لطفا از صدا و سیما تقاضا کنید که یه فکری واسه خودش بکنه.
به نظر شما آيا سريالهاي ايراني پر محتوا و داراي دستاورد خاصي هستند
حيف وقت براي سريالهاي بي سرو ته ايراني و خارجي آقايان ورزش و مطالعه رو فرهنگ سازي كنيد و ارزان سازي نه سريال رو
برو بابا عمو شما با هرچی گل می کنه مخالفین.
درسته دوبله مزخرفی داره، ولی از همه جهت از رسانه ملی بهتره
سلام اين سريالهاي باعث خريدن رسيور و يا انتقال سيمكشيها بين آپارتمانها شدهاست و كلي از وقت زنان و دختران را گرفته وشديداً جاي كانالهاي ايران گرفته است و آينده اين شبكه چه خواهد كرد با خانواده ها !!!!
چرا فکر میکنید مردم ایران انقدر کم عقلند که احتیاج به قیومیت شما دارند؟
از تابناك عزيز ممنونم كه به موضوع به اين مهمي پرداخته . لازم دونستم كه مطالبي رو هم من اضافه كنم .
1.به دليل سانسورهاي موجهي كه در تلويزيون ما وجو دارد اما در اين شبكه نيست مخاطبين زيادي جلب شده اند اما مسئله اينجاست كه در برخي سريالها مثل ويكتوريا خانواده با هم و در كنار هم آن را تماشا مي كنند و ممكن است صحنه هايي نمايش داده شود كه براي خانواده مضر باشد ولي به مرور قبح ديدن برخي صحنه ها از بين مي رود و افراد به مرور در روابط خود نيز حياي ايراني و اسلامي را رعايت نمي كنند .
2.رسانه هاي خارجي و كساني كه در جهت تغيير فرهنگي تلاش مي كنند لازم نيست در قابل يك برنامه مستند يا اخبار يا گفتگوي رودرو مطالب غير فرهنگي خود را بيان كنند.فقط كافي است شبكه اي مثل فارسي 1 بيايد و از قابل شهوت براي جذب مخاطب استفاده كند و در آن هرگونه تفكر و فرهنگي كه مي خواهد را به مخاطبش منتقل كند.به نظر بنده خطر اين شبكه ها اگر بيشتر از بي بي سي و صداي امريكا نباشد كمتر نيست.
3.جلب مخاطب از طريق ارضاي هيجانات نفساني طريق معمول رسانه هااست.معمولا رسانه براي اينكه مخطب خود را جذب نمايد سعي در ارضاي چيزي كه نفس او مي طلبد مي كند حالا مي تواند مسايل جنسي و شهواني باشد يا غضب كه در فيلمهاي اكشن و ترسناك و خشن ديده مي شود.در اين ميان وقتي سليقه مخاطب اين چيزها شد ديگر نمي توان مفاهيم بلند معنوي و روحاني را از طريق رسانه منتقل كرد و اگر هم فردي با هنر خود اين مفاهيم را در قالب هنري بياورد با توجه به تغيير سليقه مردم خريدار نخواهد داشت.نتيجه آن خواهد شد كه فيلمسازان هم براي فروش بيشتر و مخطب زيادتر علي رغم محدوديتها اقدام به ساخت فيلمهايي كه مي كنند كه يا ترسناك باشد يا قتل و جنايت و خشونت داشته باشد و يا مسايل عشق و عاشقي و روابط دختر و پسر در آن باشد و در اين راستا از آرايشهاي غليظ و حركات زننده هم كم نمي گذارد.اين مي شود سينماي ايران بعد مياييم بحث مي كنيم كه چرا كيفيت فيلمها پايين است.بعد يه نفر مثل ده نمكي فيلم مي سازد به جاي اينكه مردم ياد جنگ و ايثار و شهادت بيفتند از سينما ميان بيرون مي گند كلي خنديديم چه فحشايي مي دادند ؟!!!
من كاملا موافقم كه شبكه هايي مثل فارسي1 هيچ تاثير مثبتي روو ارتقاي فرهنگ و انديشه ندارن. ولي اين فيلم هاي جفنگي هم كه صدا و سيما پخش ميكنه دست كمي از اونا ندارن.
وقتي ما به رسانه ي ملي كشور خودمان با اذعان به اينكه اكثريت گرداننده گان آن را اشخاص متعهد و فرهيخته تشكيل مي دهند اينهمه انتقاد وارد مي كنيم تكليف رسانه هاي بيروني و ماهواره اي ديگر روشن است. كسي كه با خوش خيالي عنان تربيت خود و خانواده اش را به دست اين شبكه ها بسپارد به شيطان اعتماد كرده و پاداش اعتماد به شيطان خفت و خواري در آتش است. پناه ببريم به خداوند بخشنده و مهربان.
شبكه فارسي وان غير سياسي بوده ولي اثر تخريبي بسيار شديدي روي فرهنگ و خانواده دارد و خصوصاً با توجه به اينكه ارزش هاي فرهنگي متفاوتي ارايه مي دهد در نتيجه بسيار خطر ناك است.
مثل اينكه بعضي ها بدشون نمياد مردم با اين سريالها سرگرم بشند و .....
یعنی منظور شما اینه که مردم بشینند 40 قسمت شمس العماره نگاه کنند و فکر کنند که قهرمان داستان با چه معیاری همسر خود را انتخاب می کند که در نهایت ببیند معیاری در کار نبوده و وی در یک نگاه عاشق چشم و ابروی امین حیایی می شود و بحث های فلسفی با خواستگاران قبلی را به فراموشی می سپارد؟؟ آیا سریال های صدا و سیما آموزنده است؟؟!!
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.