9بازدید
۱۵۶
تحلیلی بر تشویش‌هایی که جامعه را تهدید می‌کند؛
چه بر سر جامعه ایرانی آمده است ؟
امروزه می بینیم که اقتصاد، فرهنگ، اجتماع و حتی زندگی روزمره ما ایرانیان با سیاست آمیخته است و همه امور زندگی ما تابعی از تغییرات و دگرگونی های سیاسی است... دومین، عنصری که ابهام و سردرگمی جامعه ایرانی را باعث شده است، عدم وجود قاعده مندی در رفتار و کردار دولتمردان و مسئولان است. تصمیمات خلق الساعه، زندگی روزمره مردم را تحت تاثیر قرار داده است و مردم همواره می پرسند چه خبر است. بی خود نیست که ما ایرانیان بعد از سلام و احوالپرسی، تکیه کلام دائم مان این است که چه خبر؟
شنیدی رئیس جمهور چی گفته ؟ راستی فلانی اینو گفته ؟ راستی درسته که میگن دانشجویان به راحتی انتقالی میگیرن؟ شنیدی وزارت علومو بردن سمنان ؟ راسته کارمندای میراث فرهنگی رو اخراج کردن ؟ میدونستی پراید یک و نیم میلیون و ماکسیما 6 میلیون تو افغانستان فروخته میشه؟ به نظرت آخرش قضیه هسته ای ایران چه میشه ؟ امسال هم باید ساعتا رو بکشیم جلو ؟ ساعت کار ماه رمضان چه جوریه ؟ دانشگاه آزاد چی شد ؟ و...
به گزار «تابناک»، پرسش های بالا مذکور پرسش هایی است که دائم در جامعه ایرانی هر کدام به فراخور زمان خود مدام مطرح می شود و از نشستن در تاکسی گرفته تا هنگام کار و حتی فکر کردن، همیشه باید به این پرسش ها و ابهام ها فکر کرد. تقریبا می توان گفت در بین همه این پرسش ها و مجهولات رد پای سه عنصر به وضوح دیده می شود. که مهم ترین آن «سیاست» است . سیاست آن هم فقط به معنای کسب قدرت، حفظ و نمایش آن. و در واقع دم دستی ترین و خشک ترین نگاه به سیاست، که در این نگاه جنگ طبیعی است و سیاست همان سیاست قدرت است. ساده تر بگویم قدرت، نتیجه بازی در این تلقی از قدرت، بازی با حاصل جمع جبری صفر است. یعنی بردن یکی لزوما با باخت دیگری، رقم می خورد. نتیجه برد ـ باخت، لزوما از این بازی گرفته می شود.
امروزه می بینیم که اقتصاد، فرهنگ، اجتماع و حتی زندگی روزمره ما ایرانیان با سیاست آمیخته است و همه امور زندگی ما تابعی از تغییرات و دگرگونی های سیاسی است. گر چه در برخی کشور های دیگر کمتر توسعه یافته چون ایران نیز، سیاست به حوزه هایی همچون فرهنگ و اقتصاد هم پا گذاشته است، اما متاسفانه اخیرا در کشور ما سیاست قدرت، به درون بافت و لایه های اجتماعی مردم نیز پا گذاشته و مردم را رودرروی هم قرار داده است. تصور کنید جامعه ای که باید خود را یک کل واحد بداند – مگر نظریه سیستم ها جز این را می گوید؟ - خود در درون خود به بازی قدرت مشغول شده است و برد خود را در حذف دیگری می داند. یعنی بازی برد ـ باخت. برخی مواقع به روشنی می توان این نکته را مشاهده کرد که مردم به مساله جز حذف فیریکی هم رضایت نمی دهند و امیدوارند که روزی قدرت این کار را داشته باشند. این یعنی اینکه امور روزمره و حتی معیشتشان با سیاست گره خورده است. در این بین بر سر چشم انداز توسعه سیاسی ـ اقتصادی و فرهنگی کشور و دیگر برنامه های دراز مدت، در این معرکه چه خواهد آمد، حدیث مفصل بخوان از این مجمل.
این گزارش می افزاید، دومین، عنصری که ابهامات و سردرگمی جامعه ایرانی را باعث شده است، عدم وجود قاعده مندی در رفتار و کردار دولتمردان و مسئولان است. تصمیمات خلق الساعه، زندگی روزمره مردم را تحت تاثیر قرار داده است و مردم همواره می پرسند چه خبر است. بی خود نیست که ما ایرانیان بعد از سلام و احوالپرسی، تکیه کلام دائم مان این است که چه خبر؟ گویی هر روز باید مننظر خبر جدیدی باشیم. اخباری که همانگونه که شاهدیم از سیاست های دولت درباره بچه دار شدن مردم تا مردن آنان، دائما در حال تغییر و دگرگونی است. مردم دیگر عادت کرده اند که به هیچ موضوع ثابتی در زندگی شان، باور نداشته باشند و همواره منتظرند تا قوانین با تصمیمی شخصی یا منفعت گروهی تغییر کند و آنها بخت خود را اگر شد در آن بجویند. این معنا را بهتر از هر کس دیگری سرمایه گذاران که ثبات و پایداری قوانین و مقررات، لازمه کارشان است خوب درک می کنند. چند روز دیگر ماه رمضان شروع می شود، راستی شما می دانید ساعت شروع و پایان ادارات از چه ساعتی شروع می شود؟ می دانید تعطیلات عید فطر امسال چند روز است؟ راستی می دانید در اول مهر کودکانتان یا حتی خودتان چه ساعتی باید در مدرسه و محل کارتان حاضر شوید؟
سومین عنصر، در این سرگردانی، عدم شفافیت و اطلاع رسانی برای مردم است. براستی تاکنون از خود پرسیده اید چرا خبرگزاری های رسمی، در مقایسه با سایت های خبری کمترین بازدید کننده را دارند؟ چرا مردم همواره دنبال اخبار غیر رسمی و پشت پرده ها هستند؟ پاسخ روشن است. مردم تصور می کنند که اخبار به صورت ناقص و گزینشی در اختیارشان قرار می گیرد و در چنین وضعیتی یک شایعه هر لحظه ممکن است، اساس بسیاری از تحلیل ها قرار بگیرد و هر کسی از ظن خود یار دیگری گردد و آنچه در این میان از دست می رود اعتماد متقابل مردم و مسئولان است.
این گزارش اضافه می کند، اگر بپذیریم که مسئولان هر روز به دنبال بهبود اوضاع هستند، پس چرا مردم این تلاش مسئولان را نمی فهمند؟ مثلا چرا انتقال برخی از وزارتخانه ها و سازمان ها، بعضا مردم را سرگردان کرده است؟ مردم می فهمند با این کار ممکن است از تهران تمرکز زدایی شود، اما نمی فهمند چگونه این کار انجام می گیرد؟ تکلیف کارمندانی که نمی توانند بروند چیست؟ اگر کسی با دو معاونت یک سازمان کار داشت که یکی در تهران و دیگری در شیراز بود باید چه کار کنند؟ اینکه از هر وزارتخانه یا سازمانی باید چهل درصد به جای دیگر کوچ کنند، تصمیم شخصی است یا کار کارشناسی؟ هدفمند کردن یارانه ها به کجا می رسد به هر کس چه مقدار نقدی پرداخت می شود. هر روز یک حرف و روز بعد تکذیب همان حرف. اینگونه است که هیچ کس قادر به برنامه ریزی دراز مدت نیست. همه با چشمانی منتظر بر در و از حدقه در آمده به صورت وحشتناکی منتظر هستیم تا وقتی سیاست یا قانونی عملی شد راست و دروغ آن را خودمان متوجه شویم. طبیعی است که پناه بردن به رسانه های خارجی هم دردی از مردم دوا نخواهد کرد چه اینکه آنان نیز بر ابهامات خواهند افزود. راستی هدفمند کردن یارانه ها اجرا می شود یا نه؟ چه قدر به ما می دهند؟
به گزار «تابناک»، پرسش های بالا مذکور پرسش هایی است که دائم در جامعه ایرانی هر کدام به فراخور زمان خود مدام مطرح می شود و از نشستن در تاکسی گرفته تا هنگام کار و حتی فکر کردن، همیشه باید به این پرسش ها و ابهام ها فکر کرد. تقریبا می توان گفت در بین همه این پرسش ها و مجهولات رد پای سه عنصر به وضوح دیده می شود. که مهم ترین آن «سیاست» است . سیاست آن هم فقط به معنای کسب قدرت، حفظ و نمایش آن. و در واقع دم دستی ترین و خشک ترین نگاه به سیاست، که در این نگاه جنگ طبیعی است و سیاست همان سیاست قدرت است. ساده تر بگویم قدرت، نتیجه بازی در این تلقی از قدرت، بازی با حاصل جمع جبری صفر است. یعنی بردن یکی لزوما با باخت دیگری، رقم می خورد. نتیجه برد ـ باخت، لزوما از این بازی گرفته می شود.
امروزه می بینیم که اقتصاد، فرهنگ، اجتماع و حتی زندگی روزمره ما ایرانیان با سیاست آمیخته است و همه امور زندگی ما تابعی از تغییرات و دگرگونی های سیاسی است. گر چه در برخی کشور های دیگر کمتر توسعه یافته چون ایران نیز، سیاست به حوزه هایی همچون فرهنگ و اقتصاد هم پا گذاشته است، اما متاسفانه اخیرا در کشور ما سیاست قدرت، به درون بافت و لایه های اجتماعی مردم نیز پا گذاشته و مردم را رودرروی هم قرار داده است. تصور کنید جامعه ای که باید خود را یک کل واحد بداند – مگر نظریه سیستم ها جز این را می گوید؟ - خود در درون خود به بازی قدرت مشغول شده است و برد خود را در حذف دیگری می داند. یعنی بازی برد ـ باخت. برخی مواقع به روشنی می توان این نکته را مشاهده کرد که مردم به مساله جز حذف فیریکی هم رضایت نمی دهند و امیدوارند که روزی قدرت این کار را داشته باشند. این یعنی اینکه امور روزمره و حتی معیشتشان با سیاست گره خورده است. در این بین بر سر چشم انداز توسعه سیاسی ـ اقتصادی و فرهنگی کشور و دیگر برنامه های دراز مدت، در این معرکه چه خواهد آمد، حدیث مفصل بخوان از این مجمل.
این گزارش می افزاید، دومین، عنصری که ابهامات و سردرگمی جامعه ایرانی را باعث شده است، عدم وجود قاعده مندی در رفتار و کردار دولتمردان و مسئولان است. تصمیمات خلق الساعه، زندگی روزمره مردم را تحت تاثیر قرار داده است و مردم همواره می پرسند چه خبر است. بی خود نیست که ما ایرانیان بعد از سلام و احوالپرسی، تکیه کلام دائم مان این است که چه خبر؟ گویی هر روز باید مننظر خبر جدیدی باشیم. اخباری که همانگونه که شاهدیم از سیاست های دولت درباره بچه دار شدن مردم تا مردن آنان، دائما در حال تغییر و دگرگونی است. مردم دیگر عادت کرده اند که به هیچ موضوع ثابتی در زندگی شان، باور نداشته باشند و همواره منتظرند تا قوانین با تصمیمی شخصی یا منفعت گروهی تغییر کند و آنها بخت خود را اگر شد در آن بجویند. این معنا را بهتر از هر کس دیگری سرمایه گذاران که ثبات و پایداری قوانین و مقررات، لازمه کارشان است خوب درک می کنند. چند روز دیگر ماه رمضان شروع می شود، راستی شما می دانید ساعت شروع و پایان ادارات از چه ساعتی شروع می شود؟ می دانید تعطیلات عید فطر امسال چند روز است؟ راستی می دانید در اول مهر کودکانتان یا حتی خودتان چه ساعتی باید در مدرسه و محل کارتان حاضر شوید؟
سومین عنصر، در این سرگردانی، عدم شفافیت و اطلاع رسانی برای مردم است. براستی تاکنون از خود پرسیده اید چرا خبرگزاری های رسمی، در مقایسه با سایت های خبری کمترین بازدید کننده را دارند؟ چرا مردم همواره دنبال اخبار غیر رسمی و پشت پرده ها هستند؟ پاسخ روشن است. مردم تصور می کنند که اخبار به صورت ناقص و گزینشی در اختیارشان قرار می گیرد و در چنین وضعیتی یک شایعه هر لحظه ممکن است، اساس بسیاری از تحلیل ها قرار بگیرد و هر کسی از ظن خود یار دیگری گردد و آنچه در این میان از دست می رود اعتماد متقابل مردم و مسئولان است.
این گزارش اضافه می کند، اگر بپذیریم که مسئولان هر روز به دنبال بهبود اوضاع هستند، پس چرا مردم این تلاش مسئولان را نمی فهمند؟ مثلا چرا انتقال برخی از وزارتخانه ها و سازمان ها، بعضا مردم را سرگردان کرده است؟ مردم می فهمند با این کار ممکن است از تهران تمرکز زدایی شود، اما نمی فهمند چگونه این کار انجام می گیرد؟ تکلیف کارمندانی که نمی توانند بروند چیست؟ اگر کسی با دو معاونت یک سازمان کار داشت که یکی در تهران و دیگری در شیراز بود باید چه کار کنند؟ اینکه از هر وزارتخانه یا سازمانی باید چهل درصد به جای دیگر کوچ کنند، تصمیم شخصی است یا کار کارشناسی؟ هدفمند کردن یارانه ها به کجا می رسد به هر کس چه مقدار نقدی پرداخت می شود. هر روز یک حرف و روز بعد تکذیب همان حرف. اینگونه است که هیچ کس قادر به برنامه ریزی دراز مدت نیست. همه با چشمانی منتظر بر در و از حدقه در آمده به صورت وحشتناکی منتظر هستیم تا وقتی سیاست یا قانونی عملی شد راست و دروغ آن را خودمان متوجه شویم. طبیعی است که پناه بردن به رسانه های خارجی هم دردی از مردم دوا نخواهد کرد چه اینکه آنان نیز بر ابهامات خواهند افزود. راستی هدفمند کردن یارانه ها اجرا می شود یا نه؟ چه قدر به ما می دهند؟
افزودن تابناک به منابع ترجیحی گوگلتابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
آخ گفتی تابناک . بنظرم بهترین مقاله سال بود من در یکی از سایتهای خوندم که 15% دانشجویان انگلیسی نام نخست وزیر کشورشان را نمی دانند خواستم تایید مطلبتون باشه ولی در ایران بچه تازه زیون باز کرده هم اسم همه سیاستمداران و مسئولین را میدونه این یعنی تایید همان مطلب بالا !!!
حالا آخرش چه نتيجه اي ميگيريد از اين همه اظهار نظر ؟ اونو به ما بگيد
احـــســـنـــت !
واقعا خبر گذاری باید اینطوری باشه ، بله باید واقعیت رو بگه ونترسه ! (فکر میکنم پارتی دارین فیلتر نمیشین ها!!)
البته موج فیلترینگ یک ماهی هست یکم کمرنگ تر شده!
بگذریم دمت گرم ، باز از این خبر ها بنویسین ، آدم اعتمادشون به سایت شما زیاد میشه!
و یک چیز دیگه
میدونستید من نه خبرگذاری های آمریکا و نه ایـران رو نگاه میکنم ! باورتون نمیشه؟ چون کارم طوری هست که وقت هم نمکنم ولی...
فقط و فقط سایت تـابــنــاک رو نصفه شب ها زیرو رو میکنم!
تغییرات در قوانین در بسیاری موارد مردم را فلج کرده, خود من دانشجوی دکتری هستم و به دلیل تغییر قوانین بورس وزارت علوم دو بار و هر بار پس از یکسال از روند بورسیه ام به نقطه صفر برگشته ام دیگه نمی دونم چیکار کنم با قانون جدید دوباره اقدام کنم چه تضمینی که با قانون جدید بعد از کلی هزینه دوباره قبل از پایان کار قانون عوض نشه
بله آفرین
سیب خریدم کیلویی 3000 تومن!!! بابا فریااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااد!!!
عالی بود ...
با سلام.
فيلم ذهن زيبا را ديده ايد؟!
چرا ذهن مردم ما بايد اينقدر سياست زده و درگير مسائلي باشه كه به اونها قاعدتاً نبايد ربطي داشته باشه و كاري هم ازشون برنمي آيد؟!
ملت براي اينكه بتوانند روزگار بگذرانند، مجبورند كه دائما سياست هاي سياست بازان را رصد و تحليل كنند، بدون اينكه اعتقادي به درستي انها داشته باشند.
واقعاً مردم بايد تا چه اندازه درگير سياست باشند؟
هزينه اين درگيري ذهني غير واقعي كه به ملت تحميل شده است همانا عقب ماندگي و واپسگرايي است، چون بيشتر وقت ذهن مردمان ما بجاي اينكه به حرفه خويش و خلاقيت در آن معطوف باشد، درگير اوهامي است كه خواسته و يا ناخواسته بر آنان تحميل مي شود.
آفرين ،تحليل خوبي از يك مشكل فراگير اجتماعي بود .
ما نسل سوخته هستيم درست ميشه سختي صد سال اول است ولي مقاله خوبي بود
برای اینکه مدیران بجای فکر کردن وکار کردن بیشتر حرف میزنند و از کیسه بیت المال خرج خودنمائی و.......
دكتر حسابي : جهان سوم جایی است که هر کس بخواهد مملکتش را آباد کند،خانه اش خراب می شود و هر کس که بخواهد خانه اش آباد باشد باید در تخریب مملکتش بکوشد
درسته
حالا من راه حل اين مشكل را ميگم و اميدوارم كه شما از اينهمه ابراز عقيده نتيجه بگيريد نه اينكه صرفا 2 روز مردم اظهار نظر كنند و .. تمام !
مقصر خود شما رسانه ها هستيد و بس ! مقصر خود شما رسانه ها هستيد و بس !
اگر هر حرفي كه هركس ميزنه در رسانه تان مطرح نكنيد و جامعه را ملتهب نكنيد آرامش حكمفرما ميشه . شما رسانه ها ندانسته و بي تجربه چنان هول شديد كه آداب كار را هم ياد نگرفتيد !
همه شما رسانه ها در متشنج كردن شرايط روحي رواني مردم و فرزندان اين كشور نقش داشته و داريد ... هيچيك از شما رسانه ها نميتونين ادعاي شاد كردن روحيه مردم را داشته باشيد .
حالا فهميدين چه بر سر جامعه ايراني آمده ؟ !
اگر فضای آزاد بيشتری برای گفتگو و اظهار نظرات منتقدان و آزاد انديشان مهيا گردد و اين مسائل در فضايي کاملاً دوستانه مطرح شود و شفاف سازی شود،خيلی از اين پرسشها جواب ساده ای دارند.ضمناً مقاله خوبی بود.
سلام
خوب بود ولی عمق کمی داشت این یکی از مشکلات اجتماعی ماست که سالهاست گریبانگیرمان شده در پیش از انقلاب به علت وابسته بودن حکومت خودکامه پهلوی توجیه میشدودر اوایل انقلاب نوپایی انقلاب را بهانه بود در دوران جنگ جوانی دولت و عدم تجربه و مشکلات جنگ و در پس از جنگ بازسازی و دوران کذر از سازندگی و در دوره اصلاحات شرایط جهانی و پیوستن و همراهی با آن و در دوره بازگشت به اصول اولیه انقلاب سختی رجعت از راه های پیموده غلط و یافتن راه های درست در این آشفته بازار و در دوره .............
می بینید ؟! در هر دوره ای این موضوع تکرار شده ( برای یافتن مصادیق آن به خاطرات گذشته مان باید رجوع کنیم ) و به فراخور حالمان موضوعی و یا موضوعات مختلفی را داشتیم.
دوستان عزیز برای حل این موضوع حیاتی کالبد شکافی دقیقی لازم است.!!!!!!!!!!
ماشاالله چقدر اظهار نظر كردن دوستان . من فكر مي كنم همه اين قضايا به خاطر تک صدايي صداوسيما باشه .
والا تا بحال چندین بار این متن رو فرستادم ولی نزدن چراشو نمیدونم ولی بازم میگم قبلا میگفتن: طرز رانندگی در هر جامعه ای نشانه شخصییت و فرهنگ اون جامعه هستش . خوب حالا بعد از 31 سال فرهنگ رسانی و کارای کارشناسی شده برید تو خیابونها فرهنگ ببینید ! میخوان همدیگرو بکشن و بخورن!! بدون اشنا مشکلات اداری یعنی برو دنبال کارت!! من نوعی که زمان جنگ 28 ماه سرباز بودم و هیچ ادعایی هم نداشتم و ندارم دنبال نخود سیاهم ولی فلان بچه 20 - 21 ساله چون به از ما بهترون وصله کاراش ردیفه تازه اینکه میشنویم مرگ بر فلان و فلانی ولی بچه های از ما بهترون یه باشون ایرانه یه باشون اونجا و کلی بورسیه های تحصیلی . اره داداش اگه ادم بخواد بگه گفتنی زیاده بعضی ها فکر کردن که مردم نمیفهمن و بعضی دیگر اصلا براشون فرقی نمیکنه چیییییی بگم که همش داره سر اسلام و مسلمونی خراب میشه ! وای بحالمون!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
کمی خنک شدیم..!
چقدر از اين اطلاعات و دلايل علمي هستند. با چند درصد اطمينان شما پي به اين دلايل برديد؟
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.