چرا کل ایران امشب پشت تراکتور است؟

تراکتور امشب نه فقط برای سهمیه خودش، که برای سهمیه فوتبال «ایران» در آسیا می‌جنگد.

پیام‌های حمایتی سایر باشگاه‌های لیگ برتری از این تیم، نشان می‌دهد که این مسابقه، به همه فوتبال ایران تعلق دارد. همه دعواها، بیانیه‌ها و ماجراها، داستان‌های درونِ خانواده هستند. وقتی پای نبرد با یک تیم خارجی وسط باشد، این خانواده از همیشه متحدتر به نظر می‌رسند، البته هنوز در فوتبال ایران، هستند کسانی که با هر شکلی از اتحاد مخالف‌اند و از ترویج نفرت و دشمنی، لذت می‌برند. 

می‌گویند بازی‌های باشگاهی، «ملی» نیستند و در خیلی از کشورها هم، هواداران فوتبال از شکست تیم‌ رقیب در یک بازی بین‌المللی لذت می‌برند. این وضعیت اما متعلق به کشورهای مترقی در دنیای فوتبال است. اگر کمی منصفانه‌تر به ماجرا نگاه کنیم، فوتبال ایران به همه این بردها، سهمیه‌ها و امتیازها نیاز دارد.

فوتبالی که برای سال‌های متمادی، نه در رده ملی و نه رده باشگاهی روی سکوی اول آسیا قرار نگرفته است. اگر به جای چهار تیم، لیگ قهرمانان آسیا را به سه تیم شروع کنیم و اگر با از دست دادن امتیازها در نهایت با کاهش سهمیه در آسیا روبرو شویم، چه کسی ضرر خواهد کرد؟ فقط تراکتور؟ یا همه تیم‌های حاضر در فوتبال ایران؟ 

برد تراکتور، چیزی نیست که کسی در آن شکست بخورد. روزگاری در همین فوتبال، در اوج تنش بین سرخابی‌ها، طرفداران پرسپولیس حامی رقیب‌شان در بازی‌های آسیایی بودند و طرفداران آبی، قرمزها را روبروی تیم‌های خارجی تشویق می‌کردند. این واقعیت فوتبال ما بود که به بهانه «حرفه‌ای‌شدن» مردم را از هم جدا کرد. غافل از اینکه حرفه‌ای‌گری، در ساخت امکانات، ورزشگاه و خرید ستاره‌های بزرگ اتفاق می‌افتد. افسوس که فوتبال ایران از تمام اصول حرفه‌ای‌شدن، فقط آرزوی شکست برای رقیب را یاد گرفته است!