من جمهوري خواهم و برایم فرقي نمي كند که...!
اگر دولتی ایستادگی کند، با تحریم و فشار و... به نابودی آن همت می گمارند و اگر دولتی به امید امتیاز و روی خوشی امتیاز بدهد، می شود داستان همان موازنه مثبتی که روزی مرحوم مصدق، جلوی آن را گرفت یا به بیان ساده تر، همان در غلتان و آب نبات چوبی، که این هم نتیجه ای جز وابستگی و در پایان نابودی ندارد.

هفته گذشته، نماينده دمکرات كنگره آمريكا را كه از ناحيه سر مورد اصابت گلوله قرار گرفته بود، براي مداوا و بازگشت به حالت عادی، به بهترين مركز ريكاوري در آمريكا انتقال دادند، در حالي كه در طول مسير انتقال وي از بيمارستان تا فرودگاه، مردمي با عقايد گوناگون ايستاده و براي سلامتي وي دعا كرده و همچنين از وي ستايش مي كردند.
به گزارش «تابناک» در این میان، «يو اس اي تودي» گزارش داد، يكي از افراد حاضر گفته است، هرچند من جمهوري خواهم، برايم فرقي نمي كند و او را دعا می کنم، چون او آمريكايي است و حتما خانواده اي دارد كه نگران او هستند.
بنا بر این گزارش، در حالی اين واقعه در آمريكا رخ داده و آمريكاييان يك ضایعه را تبديل به نماد وحدت ملي، هويت يكسان و دغدغه هاي ملي خود كردند كه چند روز بعدتر در اين سوي كره خاكی، يك ملت كه هويت، پیشینه و اندوخته هایشان از ملت آمريكا پربارتر و تاريخي تر است و ادعا دارند، تمدني ديرين و اصيل دارند، نتوانستند و نمي توانند موضوعي را كه پيوندي انكار ناشدني با منافع جمعي شان به عنوان يك كشور مستقل دارد، تبديل به فرصتي براي تمرين يكي بودن و داراي هويت واحد بودن كنند!
حقیقت اینکه در مذاكرات اخیر جمهوری اسلامی ايران با 5+1 و با توجه به شرایط یکسویه و ظالمانه ای که بر مناسبات دیپلماتیک جهانی حاکم است، به يقين ايراني ها موفق بودند؛ البته هرچند بر سر میز مذاکره نشستند، ولی درباره حق بدیهی و مسلمشان با کسی معامله نکردند و هوشمندانه با پيشنهادهای اساسي براي مذاكره به ميعادگاه رفتند و خواستار نگاهي عادلانه به موضوع هسته اي در همه كشورها شدند.
در واقع تیم مذاکره کننده ایرانی:
نخست؛ پشت میز مذاکره نشست تا نشانی باشد از فرهنگ صلح طلب و منطق محکمش که ترسی از گفت وگو ندارد.
دوم؛ محور مذاکره را حق طبیعی و بدیهی ملتش قرار نداد تا بگوید و بفهماند ـ به آنان که داعیه فهم و شعور دارند ـ که هیچ عقل سلیم و منطق متقنی درباره آنچه حقش هست با کسی گفت وگو و چانه زنی نمی کند، بلکه آن را مفروض می پندارد.
سوم؛ با هوشمندی از پذیرش جداگانه نماینده کشوری که خود را همه کاره جهان می داند، خودداری کرد تا بگوید و بفهماند که جهان قرن بیست و یکم، جهان یکه تازی و قلدری نیست و اگر آمریکا واقعا هدفش گفت وگوست، نخست از موضع استکبار خارج شود و دوم آن که در همان جمع 5+1 مواضع خود را بازگو کند.
چهارم؛ با طرح پیشنهادهایی به عنوان محورهای گفت وگو، به افکار عمومی کانالیزه شده توسط بنگاه های رسانه ای دنیای غرب نشان داد که این سردمداران مستکبر دنیا هستند که اهل منطق و گفت وگو نیستند و برگزاری نشست گفت وگو و مذاکره، تنها بازیچه ای است برای تکمیل پازل فشار و تحریم و در پایان، القای وارونه واقعیت به افکار عمومی دنیا بر این پایه که چون ایران لجاجت می کند؛ پس مذاکره نتیجه ای ندارد و باید تحریم ها را تشدید کرد و... .
اما یک پرسش؛
چنین رويكرد حكيمانه اي كه اتفاقا بايد محور مشترك و عامل استحكام بخش وحدت و هويت جمعي مردم به عنوان يك ملت باشد، چرا از سوی برخی در داخل به چالش کشیده می شود، غافل از اينكه اصل برخورد غرب با جمهوری اسلامی ايران و ترس آنها از قدرتمند شدن ما، ربطي به سياست دولت هاي گوناگون در ايران ندارد و هر کسی با هر طرز تفکر و سلیقه سیاسی که رییس جمهور اسلامی ایران باشد، برای آنها فرقی ندارد، حال اگر دولتی ایستادگی کند با تحریم و فشار و... به نابودی آن همت می گمارند و اگر دولتی به امید امتیاز و روی خوشی امتیاز بدهد، می شود داستان همان موازنه مثبتی که روزی مرحوم مصدق جلوی آن را گرفت یا به بیان ساده تر، همان در غلتان و آب نبات چوبی، که این هم نتیجه ای جز وابستگی و در پایان نابودی ندارد.
چرا در آمريكا يك حادثه تروريستي را تبديل به انسجام و نشان دادن هويت جمعي خود مي كنند و در ايران، چنین فرصتی را وسيله انتقام كشي هاي جناحي و سياسي مي كنيم، انگار نه اينكه اصلاح طلب و اصولگرا در كنار هم زندگي مي كنند و در هويتي مشترك به نام ايران بايد در عرصه سياست جهاني به بازي و تدبير امور بپردازند.
تبديل كردن تهديد به فرصت هنر است و تبديل فرصت به تهديد منتهاي بي هنري است. در اين بين هم تفاوتي نمي كند، مردم يا دولت. گاهي مردم، رسانه ها و جريانات سیاسی بيش از دولت بر پایه توجه به منافع كوتاه مدت به هويت جمعي خود ضربه مي زنند و گاه دولت چنين كاري مي كند.
در پايان بايد افزود: هيچ گاه داعيه دار بودن و مدعي بودن برای ملتی امتياز به شمار نرفته و موجبات رشد و تعالی آن را فراهم نیاورده، بلکه اين داشتن قدرت تشخيص، وجداني آگاه و دغدغه اي عميق پیرامون هويت مشترك يك ملت و رفتاری منطبق با آن است كه در بزنگاه هاي تاريخي منافع يك ملت را از دهان شير بيرون مي كشد و... .
به گزارش «تابناک» در این میان، «يو اس اي تودي» گزارش داد، يكي از افراد حاضر گفته است، هرچند من جمهوري خواهم، برايم فرقي نمي كند و او را دعا می کنم، چون او آمريكايي است و حتما خانواده اي دارد كه نگران او هستند.
بنا بر این گزارش، در حالی اين واقعه در آمريكا رخ داده و آمريكاييان يك ضایعه را تبديل به نماد وحدت ملي، هويت يكسان و دغدغه هاي ملي خود كردند كه چند روز بعدتر در اين سوي كره خاكی، يك ملت كه هويت، پیشینه و اندوخته هایشان از ملت آمريكا پربارتر و تاريخي تر است و ادعا دارند، تمدني ديرين و اصيل دارند، نتوانستند و نمي توانند موضوعي را كه پيوندي انكار ناشدني با منافع جمعي شان به عنوان يك كشور مستقل دارد، تبديل به فرصتي براي تمرين يكي بودن و داراي هويت واحد بودن كنند!
حقیقت اینکه در مذاكرات اخیر جمهوری اسلامی ايران با 5+1 و با توجه به شرایط یکسویه و ظالمانه ای که بر مناسبات دیپلماتیک جهانی حاکم است، به يقين ايراني ها موفق بودند؛ البته هرچند بر سر میز مذاکره نشستند، ولی درباره حق بدیهی و مسلمشان با کسی معامله نکردند و هوشمندانه با پيشنهادهای اساسي براي مذاكره به ميعادگاه رفتند و خواستار نگاهي عادلانه به موضوع هسته اي در همه كشورها شدند.
در واقع تیم مذاکره کننده ایرانی:
نخست؛ پشت میز مذاکره نشست تا نشانی باشد از فرهنگ صلح طلب و منطق محکمش که ترسی از گفت وگو ندارد.
دوم؛ محور مذاکره را حق طبیعی و بدیهی ملتش قرار نداد تا بگوید و بفهماند ـ به آنان که داعیه فهم و شعور دارند ـ که هیچ عقل سلیم و منطق متقنی درباره آنچه حقش هست با کسی گفت وگو و چانه زنی نمی کند، بلکه آن را مفروض می پندارد.
سوم؛ با هوشمندی از پذیرش جداگانه نماینده کشوری که خود را همه کاره جهان می داند، خودداری کرد تا بگوید و بفهماند که جهان قرن بیست و یکم، جهان یکه تازی و قلدری نیست و اگر آمریکا واقعا هدفش گفت وگوست، نخست از موضع استکبار خارج شود و دوم آن که در همان جمع 5+1 مواضع خود را بازگو کند.
چهارم؛ با طرح پیشنهادهایی به عنوان محورهای گفت وگو، به افکار عمومی کانالیزه شده توسط بنگاه های رسانه ای دنیای غرب نشان داد که این سردمداران مستکبر دنیا هستند که اهل منطق و گفت وگو نیستند و برگزاری نشست گفت وگو و مذاکره، تنها بازیچه ای است برای تکمیل پازل فشار و تحریم و در پایان، القای وارونه واقعیت به افکار عمومی دنیا بر این پایه که چون ایران لجاجت می کند؛ پس مذاکره نتیجه ای ندارد و باید تحریم ها را تشدید کرد و... .
اما یک پرسش؛
چنین رويكرد حكيمانه اي كه اتفاقا بايد محور مشترك و عامل استحكام بخش وحدت و هويت جمعي مردم به عنوان يك ملت باشد، چرا از سوی برخی در داخل به چالش کشیده می شود، غافل از اينكه اصل برخورد غرب با جمهوری اسلامی ايران و ترس آنها از قدرتمند شدن ما، ربطي به سياست دولت هاي گوناگون در ايران ندارد و هر کسی با هر طرز تفکر و سلیقه سیاسی که رییس جمهور اسلامی ایران باشد، برای آنها فرقی ندارد، حال اگر دولتی ایستادگی کند با تحریم و فشار و... به نابودی آن همت می گمارند و اگر دولتی به امید امتیاز و روی خوشی امتیاز بدهد، می شود داستان همان موازنه مثبتی که روزی مرحوم مصدق جلوی آن را گرفت یا به بیان ساده تر، همان در غلتان و آب نبات چوبی، که این هم نتیجه ای جز وابستگی و در پایان نابودی ندارد.
چرا در آمريكا يك حادثه تروريستي را تبديل به انسجام و نشان دادن هويت جمعي خود مي كنند و در ايران، چنین فرصتی را وسيله انتقام كشي هاي جناحي و سياسي مي كنيم، انگار نه اينكه اصلاح طلب و اصولگرا در كنار هم زندگي مي كنند و در هويتي مشترك به نام ايران بايد در عرصه سياست جهاني به بازي و تدبير امور بپردازند.
تبديل كردن تهديد به فرصت هنر است و تبديل فرصت به تهديد منتهاي بي هنري است. در اين بين هم تفاوتي نمي كند، مردم يا دولت. گاهي مردم، رسانه ها و جريانات سیاسی بيش از دولت بر پایه توجه به منافع كوتاه مدت به هويت جمعي خود ضربه مي زنند و گاه دولت چنين كاري مي كند.
در پايان بايد افزود: هيچ گاه داعيه دار بودن و مدعي بودن برای ملتی امتياز به شمار نرفته و موجبات رشد و تعالی آن را فراهم نیاورده، بلکه اين داشتن قدرت تشخيص، وجداني آگاه و دغدغه اي عميق پیرامون هويت مشترك يك ملت و رفتاری منطبق با آن است كه در بزنگاه هاي تاريخي منافع يك ملت را از دهان شير بيرون مي كشد و... .
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
مثل جنابعالی
دقیقا این همون چیزیه که من می خواستم بگم
اشتباهی دستم رفت رو منفی حلالمون کن برادر
اوه خدای من!! این بابا رو نابودش کردین. اصلا ژاپن نوکر آمریکاست. به قول دوستمون مالزی هم نوکر انگلیسه چون 2 تا برج 2 قلو ساختن!!!
منم نوکر تابناکم جون من منتشر کن
اره باید وحدت رو از شما آموخت!!!
واقعا سرعت عمل خوبی برای وحدت دارید!
وحدت با سلطنت طلب،منافقین،پژاک،اراذل و اوباش،و.......
امام حسین ع را قاطی بازی های سیاسی خودتون نکنید که این رفتار ما هیچ ربطی به ائمه ع بالاخص آقا ابا عبدالله نداره
با رسول موافقم
تمامی کشور هایی که به عنوان کشور پیشرفته نام بردید از نظر سیاسی کاملا در اختیار آمریکا هستند .بزرگترینش ژاپن است که چندی قبل ریس کابینه اش که قبل از انتخاب قول داده بود پایگاه آمریکا را دراوکیناوا تعطیل کند و بالاخره هم نتوانست اینکار را انجام دهد استعفا داد.این جه معنی می دهد یعنی سیاست آمریکا در ژاپن علیرغم میل مردم ژاپن حرف اول را می زند.این سرسپردگی مربوط به پس از بمباران هیروشیما و ناکازاکی می شود.در ضمن معنی تجدد با تمدن فرق می کند.صدای دهل از دور شنیدن خوش است.
برادر ناشناس، ما همه به کربلا و ایمان امام حسین ع اعتقاد داریم و همگی وی را به خاطر خصیصه حق گویی عیزی می دانیم. ولی یادمان باشد که ما حضرت علی را هم داشتیم که 25 سال بخاطر مصالح جامعه حرف نزد و امام حسن را که بخاطر مصالح اسلام صلح با معاویه را پذیرفت. دنیای امروز نه می پسندد که ما همیشه علی وار سکوت کنیم و نه می پسندد که همیشه حسین وار شمشیر بدست به لشکر دشمن حمله کنیم.
اسلام دین مترقی است که اجازه می دهد برای ارتقا جایگاه نظام اسلامی در هر زمان سیاستی گوناگون را انتخاب کرد و دشمنان را از میدان بدر کرد. پس باید هوشمندانه انتخاب کنبم. هوشمندانه علی شویم و هوشمندانه حسین گردیم که البته ما تا جایگاه آن بزرگواران فرسنگها فاصله داریم.
کشورهای دیگر ربطی به ما ندارند. آمریکا با این نظام و در کل با اسلام مخالف هست حالا هر دولتی با هر سلیقه ای روی کار بیاید. آمریکا از 32 سال پیش تاکنون با ما پدر کشتگی دارد وبد رفتاری می کند.چون قدرت دارد و دوست دارد هرچه گفت بگوییم سمعاً و طاعتاً. همین ژاپنی که پیشرفت کرده، بمب اتمی را تحمل کرد و الان هم آمریکائیها هر از گاهی در ژاپن به دختران و زنان آنها تجاوز می کنند و کسی به کسی هم نیست چرا؟؟ چون فرهنگ آنها با ما فرق می کند. کدام ایرانی حاضر است که آمریکائیها هویتش را ازش بگیرند؟؟؟ چرا آمریکائیها که می خواستند برای عراق و افغانستان آزادی و پیشرفت به ارمغان بیاورند بعد از 8 سال، اکنون این کشور ها را به یک ویرانه تبدیل کرده و هر کاری هم با مردم این کشور دلشان خواست انجام می دهند؟؟؟؟چون آنها فقط دلشان به حال خودشان سوخته است نه به حال ماها. افرادی که این را نمی فهمند واقعاً نفهم و بی هویت هستند.
جناب No English :
چون داخل خیلی از این کشورها قانون کاپیتلاسون رو تصویب کرده اند ."قانون برده داری نوین و حقارت "
خیلی از این کشور ها یا اسلامی نیستند و اگر هم هستند اسلام آمریکایی دارند.
اونها با ایران کاری ندارند .تحریمها ربطی به ایران نداره .اونها زخم خورده ملی شدن صنعت نفت هستند.اونها زخم خورده عدم وابستگی ایران به هیچ کدم از ابرقدرتها هستند.اونها زخمی بیرون کردن "ژاندارمشون"هستند.
نمی تونند حمایت ایران از ملت های آزاده جهان رو ببینند.از الگو برداری ملتهای آزاده از انقلاب ایران نگران هستند.اونها فضایی شدن ایران،هسته ای شدن ایران و اقتدار ایران رو با این همه تحریم و سنگ اندازی نمی تونند ببینند.
جواب پرسش تابناك خيلي ساده است:
چون سياسيون ما برعكس شعارهاشون نه تنها انتقاد پذير نيستند بلكه تمام سهم و قدرت رو نيز ميخوان
صدها سال پيش كه جنگ مسيحيان و مسلمانان از الان هم داغتر بود ، مسيحيان و عين دشمني از علم ما و دستاوردهاي دانشمندان اسلام براي پيشرفت خودشون استفاده كردند.
چه اشكالي داره كه الان ما هم از دستاوردها و قوانين مفيد آنها براي پيشرفت استفاده كنيم و در عين حال انگ جيره خور و مزدور غرب رو هم نخوريم
مشکل بعضی ها اینه که منافع شخصی و حزبی رو به منافع ملی ترجیح میدهند.مشکل بعضی ها اینه که خونهای ریخته شده پای این انقلاب و آرمانهای این کشور رو فراموش کرده اند و نمی تونند انتظار نماینده آمریکا رو پشت در اتاق اقای جلیلی ببینند.مشکل اینه که حتی قدرت درک اون رو هم ندارند.
اگه به ما نیاز نداشتند،اگه به قدرت ما پی نبرده اند، پس این همه تقلا برای مذاکره رو در رو واسه چیه؟
نکنه فکر میکنید دلشون به حال ما سوخته.
نه جانم اونها حتی به ملت خودشون هم رحم نمیکنند"11سپتامیر".
اونها چاره ای جزء پذیرفتن شرایط ایران ندارند ، خودشون هم اینو خوب متوجه شده اند ، این همه تقلا هم فقط واسه اینه که جلوی ملتشون آبروشون نره و حداقل با گرفتن یک امتیاز کوچولو از ایران ،ازاین باتلاق خود ساخته بیرون بیان.
احسنت
دوست عزیزی که جواب دوست اول رو دادی! ایا مشکل امروز ما با امریکا و بقیه کشورها در مطالباتمونه؟ یا در نحوه بیان اونها؟ چرا ما برای رسیدن به حقوقمون بدترین زبان و سرخ ترینش رو انتخاب می کنیم؟!
چون هیچ کدوم اعمال غیر انسانی اسرائیل رو محک.م نمیکنند . چون هیچ کدامشون جلوی زور گویی وای نمیستن چون کاری ندارن امریکا تو عراق چقدر ادم میکشه چون هواپیمای مسافربری شون رو امریکا هیچ وقت نزده چون وقتی امریکا بهشون بگه نیروگاه هسته ای لازم ندارین قبول میکنن .
مسئله اینجاست که بعضی ها ظرفیت آزاد اندیشی رو ندارند، و اصلا نمی دونند آزادی و آزادی خواهی یعنی چی.
نمی دونند اختلاف سلیقه،انتقاد و گاهاٌ اعتراض خوبه اما نه به قیمت زیر پا گذاشتن هویت ملی و آرمانهای کشورمون .
اونها ایران بدون اسلام ناب و و ابسطه رو میخواهند که کور خوندند.
گروه به اصطلاح اصلاح طلب(آشوب طلب) تمام هستی ملت را جهت رسیدن به اهداف خود به حراج گذاشت همه دشمنان قسم خورده از آنان حمایت کردند وحدت با کی؟ البته میدانم که منعکس نمی کنید
عزیزم نگو جورج سوروس ناراحت میشه!
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.