رفتن به محتوای اصلی 
آخرین خبرمردم با نان سر و کار دارند، این شوخی‌بردار نیست/ هیچ خبری از سهمیه‌بندی نان به ما داده نشد
7بازدید
۴۹

قضيه دست زدن رزمندگان و پاسخ امام خميني (ره)

یک روز به درمانگاه رفتم و دستم را به دکتر نشان دادم. یک عکس از دستم گرفتند و زخمم را شست و شو دادند. یک روز هم به خانه محمد تیموری ـ همان رفیق با مرام قدیم که وصفش رو گفتم ـ رفتم. مجلسی بود که من هم با جمعی از رزمنده‌ها در آن شرکت کردم. آنجا حاج حسن آقای خمینی را دیدم و جریان کف زدن را برایشان گفتم و...

قضيه دست زدن رزمندگان و پاسخ امام خميني (ره)
سرويس دفاع مقدس «تابناک» ـ صبح اول وقت، یک نفر صدایم زد. رفتم بیرون دیدم یک طلبه است؛ با عبا و عمامه. گفت: «شما مسئول گردانی؟» گفتم: «نه، حاج اصغر مسئول گردانه». اصغر گفت: «نه، خود آقا مسئوله گردانه». طلبه گفت: «بالاخره کی مسئوله؟» گفتم: «امر کن؛ ما با هم هستیم. هر دو مسئول گردانیم». گفت که: «شما دیشب اینجا بودی؟ دیدی این گردان رقاصی می‌کرد؟».

اصغر گفت: «سر دسته این رقاص‌ها خوده این آقاست!» طلبه گفت: این کار شما اشکال شرعی داره». گفتم: «هیچ اشکالی نداره ما فقط دست زدیم و شعر خواندیم در مدح ائمه اطهار». گفت: «شما یک دلیل بیار که اشکال نداره». گفتم: «چرا من دلیل بیارم؟ تو شکایت داری. اینجا زمین من، گردان من، تو دلیل بیار که اشکال داره؟» گفت: «من می‌گم اشکال داره.» من یک دفعه قاتی کردم. گفتم: «اصلا درست هست یا نیست. به شما چه مربوطه؟ اگر یکدفعه دیگه پات رو بذاری اینجا، به مولا قسم...» طلبه شاکی شد. عصبانی راهش را گرفت و رفت. البته نیتش خیر بود و قصد ارشاد داشت.

صبح روز بعد، محمد الله صفت مثل قبل ایثار کرد و بالای سر گردان ماند. بنده به اتفاق حسین سازور و اصغر به تهران برگشتم. محمد الله صفت قبلا تکاور بود، دوره آموزش نظامی را قبل از انقلاب دیده و کارش را خوب بلد بود.

می‌خواستیم به دیدار محمود برویم. ساعت 12 شب به تهران رسیدیم. اوایل اسفند و هوا کاملا سرد بود. تو کوچه‌ها برف نشسته بود. اصغر را تا خیابان بیستم و دم در خانه‌اش رساندم. حسین مرا هم به خانه رساند ورفت. دیدم چراغ خانه خاموش است. در نزدم فکر کردم خواب باشند. یک ریگ برداشتم و زدم به شیشه پنجره. فاطمه خانم آمد و در را باز کرد.

فردا مادر اصغر را تو مسجد توفیق دیدم. گفت: آقا سید چرا اصغرم رو دم در گذاشتید و رفتید؟‍! دم اذان صبح آمدم نماز بخوانم، دیدم از دم در صدا میاد. در رو باز کردم، دیدم اصغر روی پله نشسته. بغلش کردم، دیدم داره یخ می‌زنه. آوردمش پای بخاری. گفتم: ننه کجا بودی؟ چرا در نزدی؟ گفت: نصف شب با آقا سید اومدم. دیدم شما خواب هستید. در نزدم. صبر کردم تا وقت نماز که بیدار شدید، در را باز کنید... اصغر این طور حرمت مادر را نگاه می‌داشت. این که گفتم یکی از هزاران بزرگواری اصغر بود؛ حرمتی که به پدر و مادرش می‌گذاشت، زبانزد بود.

یک روز به درمانگاه رفتم و دستم را به دکتر نشان دادم. یک عکس از دستم گرفتند و زخمم رو شست و شو دادند. یک روز هم به خانه محمد تیموری ـ همان رفیق با مرام قدیم که وصفش رو گفتم ـ رفتم. مجلسی بود که من هم با جمعی از رزمنده‌ها در آن شرکت کردم. آنجا حاج حسن آقای خمینی را دیدم و جریان کف زدن را برایشان گفتم و از ایشان خواستم از حضرت امام تکلیف را بپرسد. ایشان پرسید و حضرت امام در پاسخ به پرسش من فرمود:

با مدعی مگویید اسرار عشق و مستی
تا بی خبر بمیرد در درد خود پرستی

به این دوستان بگویید اگر در خانه اهل بیت رو زدید مرا هم دعا کند.

****

به گزارش «تابناک»، متن بالا از كتاب «كوچه نقاش‌ها» مجموعه خاطرات سيد ابوالفضل کاظمی است كه توسط راحله صبوري به رشته تحرير درآمده و حوزه هنري در سال 1389 آن را چاپ و منتشر كرده است.

کاظمی متولد کوچه نقاش‌ها در محله گارد ماشین دودی بین خیابان صفاری و خیابان خراسان تهران است. او به دلیل علاقه‌اش به این محله و کوچه نام کتاب را «کوچه نقاش‌ها» گذاشته است.

کتاب حاصل سه ماه مصاحبه صبوری با کاظمی است. کاظمی فرمانده گردان بسیجی لشکر 27 محمد رسول الله (ص) بوده وی در طول جنگ در چندین عملیات به صورت نیروی آزاد شرکت داشته و در عملیات کربلای 5 و 8 فرمانده گردان عملیاتی میثم بوده. ایشان بارها در عملیات گوناگون آماج تیر و ترکش دشمن قرار گرفته و دچار محرومیت‌های سخت و جانفرسا شده است.

خاطره بالا از اين كتاب برگزیده شده است.

Googleافزودن تابناک به منابع ترجیحی گوگل

تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید

اشتراک گذاری

گزارش خطای خبر

اگر اشتباهی در این خبر دیدید، به تحریریه اطلاع دهید.

نظرات بینندگان

انتشار یافته:
۴۹
در انتظار بررسی:
۰
غیرقابل انتشار:
۰
اسماعیل

این حس احترام به پدر و مادر گریه ی آدم رو در میاره. التماس دعا

سیدمهدی زکی نژادیان

امام بزرگوار امت ما راه حق رانشان دادو هم اکنون نایب برحقش مقام عظمای ولایت مارارهنون میسازد ومابایدراه امام ورهبر که همان ولایت فقیه است راه بپیماییم

حسين

شادي روح شهدايي كه رفتند تا ما بمانيم صلوات
ان شاالله كه هر وقت عكس شهدا را ديديم عكس شهدا عمل نكنيم

فرشته

خیلی جالب بود.

علی

موضوع جالبی بود.بایدهمپای ولایت بودوتسلیم محض او.

ناشناس

قشنگ بود

ali

ماباولایت زنده ایم تازنده ایم رزمنده ایم

ابوعلی

بسیار عالی بود تکانی خوردم بیاد سالهای دفاع مقدس برای شادی روح امام صلوات

سید عمار

یاد امام وشهدا دلو میبره کرب وبلا

ناشناس

خدا رحمتش کنه خودش و فکرش و افکارش جهانی بود وای بر ما که دین جهانی داریم و لی باندازه یک متر فکرمان قد و اندازه نداره

علی

فقط شهدا رو عشق است

علی

با سلام
نیتتان چیست ؟ ان موقع آقا سید حسن کوچک بود .

ناشناس

روحش شاد امام عزی راهش پر رهروتر باد

احسان

واقعا جواب خوبی و زیبای بود حال کردم

peyman

امام عزیز من کاش زنده بودی و من فدای یک لبخند تو می شدم.

نادر
در پاسخ به ياسين

این اون چیزی نیست که منظور نویسنده است. ( البته در جای خودش حرف درستی است . اما ) منظور نویسنده این است که نگاه امام حتی به مسایل فقهی با نگاه رایج و معمول فرق داشت . و امام در خیلی زمینه ها آنجور نبود ( ونیست) که می پنداشتیم ( می پنداریم) و خیلی جلوتر بود

رضا

یاد همه شهدای انقلاب اسلامی و جنگ تحمیلی ، بویژه شهید حاج ابراهیم کسائیان و حاج احمد حاجی خانی فرمانده و معاون گردان میثم گرامی باد . رضا از وین

a-s

اگر امام هم مي خواست مثل يكسري از اين تندروها رفتار نمايد ، مطمئنا" نمي توانست در دنيا اينقدر بزرگ و عزيز گردد. و ويژگي بزرگ ايشان اين بود كه همه شرايط را درك مي كرد و مثل يك روشنفكر امروزي عمل مي نمود. درود و صلوات خداوند بر او باد.

حسين صالحي از زياران

پُر شدم از خون ِ بلبل ، لب به لب

رقتم از جام شفق در کام شب

آذرخش از سینۀ من روشن است

تندر ِ طوفنده فریاد من است

hl

دو نکته خیلی شاخص داشت 1-) اینکه شخص مدعی می گوید : «شما یک دلیل بیار که اشکال نداره»
2-) دوره آموزش نظامی را قبل از انقلاب دیده و کارش را خوب بلد بود.

دیدگاه خود را بنویسید

سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.

تابناک در صفحهٔ اصلی گوشی

با افزودن تابناک به صفحهٔ اصلی، همین نسخهٔ سایت را با یک لمس باز کنید.

  1. در مرورگر، دکمهٔ اشتراک‌گذاری را بزنید. این دکمه ممکن است داخل منوی مرورگر باشد.
  2. گزینهٔ افزودن به صفحهٔ اصلی (Add to Home Screen) را انتخاب کنید.
  3. اگر گزینهٔ Open as Web App نمایش داده شد، آن را روشن نگه دارید و افزودن (Add) را بزنید.

اگر این گزینه را نمی‌بینید، صفحه را در مرورگر Safari باز کنید.