وراجی گنجشك ها روی سیم های برق

پ.ن   تو میمیری و من یادم میرود خاکت کنم .

پ.ن   من باید تونل میشدم ... از اینهایی که بعد از هر چند متر تاریکی با یک مهتابی روشن می شوند

پ.ن   من توی زندگی یک چیز ندارم . آن یک چیز را هم گذاشته ام برای نداشتن ! که هم فعلا همه تقصیرها را حواله اش کنم و هم خودم را گول زده باشم که زندگی آن روی قشنگش را گذاشته بعدتر ها یواشکی نشانم بدهد.

پ.ن   من فقط هوس كرده ام بدون اینكه دیواری چیزی سر راهم سبز شود سه چهار دقیقه مثل اسب بدوم. ترجیحا توی یك چراگاه سبز  واقع شده در یك سراشیبی كم زاویه !

پ.ن   اسفندماه آدمها تندتر راه میروند ... طوری که فکر میکنی هنوز هم چیزی وجود دارد که ارزش زندگی کردن داشته باشد ... و من به این فكر می كنم كه از همه چیز دو تا دارم به جز مغز و قلب و تو !

ساره / وبلاگ پیکان آسمان