قهرمان حسرت نخواهد خورد

پس از ساليان سال افتخارآفريني، به زعم نگارنده، بسيار دشوار بود كه با اسطوره تكواندو در ساعتي وداع كرد.
به باور راقم اين سطور، هادي كه در اين سال‌ها، دينش را كامل ادا كرده بود، بهترين هنگام را براي خداحافظي برگزيد و از فرصت‌ها بهترين بهره را ‌برد.

در ميان قهرمانان، اصطلاحي است كه مي‌گويند: يك قهرمان دو بار مي‌ميرد؛ نخستين بار كه دشوارترين مرگ است، هنگامه وداع با دنياي قهرماني است و بار ديگر، هنگامه پيوستن به سراي باقي. قهرمانان پس از نخستين مرگ، به شدت حسرت مي‌خورند و اين حسرت با ديدن رقباي پيشين كه سكونشين مي‌شوند، دوچندان مي‌شود، اما به باور بنده، هادي از معدود اشخاصي است كه طعم حسرت را نخواهد چشيد، چراكه آنچنان كوله‌بار پرباري از افتخارات را به نام خود ثبت كرده كه حسرت در دل وي جاي نخواهد داشت.

او در آخرين آوردگاه و هنگامي كه كادر فني براي اعزامش به پكن دودل بودند، خواست، رفت و با مدال بازگشت تا در اوج، صحنه قهرماني را ترك كند.

البته نفس قهرمان با تكواندو آميخته شده و به همين دليل، او همچنان در كنار تكواندو خواهد بود و همچون هميشه با منطق و به دور از برخوردهاي عجولانه و احساسي تصميمي خواهد گرفت كه خدماتش همچنان براي ورزش و به ويژه تكواندو سودمند باشد.

به شخصه، مسائل فني فراواني را از ساعي فرا گرفتم كه فوق‌العاده ارزشمند است و بر اين باورم كه سردي و گرمي‌هايي كه او چشيده، بايد حفظ شود و مورد بهره‌برداري مناسب قرار گيرد.

قطعا در اين وضعيت، پر كردن خلأ حضور ساعي در ميادين قهرماني نيز كاملا مشهود بوده و براي ايجاد چنين قهرماني، بايد روند بيست ساله‌اي گذرانده شود. هادي در هجده سال حضورش در اوج، در سه دوره پياپي المپيك، سه مدال ارزشمند به دست آورد و اين كارنامه منحصر به فردي براي قهرماني است كه 25 سال به ورزش ايران خدمت كرده است.

البته خدمات او تنها در بعد قهرماني خلاصه نشد و در بعد پهلواني نيز سرچشمه آثار خيري شد و خصلت‌هاي پهلواني كه بروز داد، ثابت كرد همه تصميماتش براي خدمت به مردم بوده است.

همه اين مسائل، دست به دست هم داد تا در روز وداع ساعي، همه ملي‌پوشان و حاضران از خانواده ورزش، اشك شوق بر گونه‌‌هايشان جاري شود و نام او را بر زبان بياورند؛ نامي كه در سال‌هاي آتي، الگوي جوانان خواهد بود و هر كجا نامي از تكواندو بر زبان آيد، سخن از هادي ساعي خواهد بود.