باران به قلب هنر اصفهان زد +تصاویر

شدت بارندگی‌ها طی چندروز گذشته در اصفهان، بلای جان گنبد مسجد امام و مدرسه چهارباغ شده‌است. پیش از این و به قصد مرمت، بخشی از کاشی‌های این دو گنبد برداشته شده بود اما حفاظی روی بدنه لخت آنها گذاشته نشد؛ باران بارید، و حالا گنبد‌های خیس مانده‌است و خطرهای در کمین؛ خطراتی که اگر زودتر به داد گنبدها نرسند، می‌توانند مشکل‌ساز شوند.
 
به گزارش خبرگزاری میراث فرهنگی، مرمت گنبد مسجد امام (مسجد جامع عباسی) اصفهان، قصه طول و درازی دارد. تا به حال بارها این مرمت انجام شده، کار تمام شده، اما دوباره از سرگرفته شده‌است. این‌بار بخشی از کاشی‌ها برداشته شدند تا مرمت نهایی انجام شود؛ اما حالا باران از لختی گنبد استفاده و حسابی آن را خیس کرده‌است.
بر اساس مشاهدات خبرنگار CHN گنبد بر اثر بارندگی خیس شده و حالا مرمت‌گران منتظرند تا پس از خشک شدن دوباره، به کارشان ادامه دهند. اما این‌بار گویا خیسی گنبد، خطرآفرین شده و به گفته برخی کارشناسان این رطوبت می‌تواند خطرات جدی‌تری به همراه داشته باشد.
 
گفته می‌شود که چنین وضعیت مشابهی درمورد مدرسه چهارباغ اصفهان نیز صادق است.
گره‌های کور مسجد امام به بارندگی و خیس شدن بخش‌های لخت گنبد ختم نمی‌شود. شب‌ها در پشت این مسجد و خارج از میدان نقش‌جهان، معتادان و ولگرد‌ها و آنها که کارتن خواب خطاب می‌شوند، گرد هم می‌آیند و شب را روز می‌کنند. دستشویی مسجد هم نم زده و بلای جان آجرهای سست آن شده‌است.
داستان رطوبت در اصفهان، داستان کهنه‌ای شده‌است. برخی از بناهای شاخص اصفهان مثل مسجد جامع و خانه‌ شیخ‌بهایی و چند بنای مجاور مسجد جامع در طول سال گرفتار این مصیبت هستند. حالا بارندگی‌‌ها که شروع می‌شود، رطوبت‌ها بیشتر خودنمایی می‌کنند، که این شاید نشان از ضعف مدیریتی در حفاظت از آثار تاریخی اصفهان در فصل پر بارش باشد.
مسجد امام که به مسجد جامع عباسی نیز شهرت دارد یکی از مساجد میدان نقش جهان اصفهان است که در طی دوران صفوی ساخته شد و از بناهای مهم معماری اسلامی ایران به‌شمارمی‌رود. این بنا شاهکاری جاویدان از معماری، کاشی‌کاری و نجاری در قرن یازدهم هجری است. این اثر در تاریخ ۱۵ دی ۱۳۱۰ با شمارهٔ ثبت ۱۰۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مدرسه چهارباغ که به نام مدرسه سلطانی و مدرسه مادرشاه نیز نامیده می‌شود، آخرین بنای تاریخی باشکوه دوران صفوی در اصفهان است که برای تدریس و تعلیم به طلاب علوم دینی در دوره شاه سلطان حسین، آخرین پادشاه صفوی، از سال ۱۱۱۶ تا ۱۱۲۶ هجری قمری ساخته شده است.