مناطق آزاد تجاری یا محله چینی‌ها !؟

مناطق آزاد تجاری و پس از آن مناطق ویژه اقتصادی  با هدف حمایت از تولیدکنندگان و صادرکنندگان تاسیس شد ولی متاسفانه در طول سالهای اخیر به خصوص در دولت های  نهم و دهم به حیاط خلوتی برای سرکردگان جریان انحرافی تبدیل شد.

به گزارش جمهوریت در اساسنامه مناطق آزاد تجاری هدف از تشکیل این مناطق انجام امور زیربنایی، عمران و آبادانی، رشد و توسعه اقتصادی، سرمایه‏گذاری، افزایش درآمد عمومی، ایجاد اشتغال سالم و مولد، تنظیم بازارکار و کالا، حضور فعال در بازارهای جهانی ومنطقه‏ای، تولید و صادرات کالاهای صنعتی و تبدیلی و ارایه خدمات عمومی عنوان شده است.

همانگونه که در اساسنامه مناطق آزاد دیده می‌شود، توسعه صادرات یکی از اهداف اصلی و اولیه این مناطق بوده است، اما در سال‌های اخیر این مناطق به دروازه ورود کالاهای کم‌کیفیت و نامرغوب خارجی به خصوص تولیدات کشورهای جنوب شرق آسیا تبدیل شده است، به گونه ای که اکثر هموطنان در این سال‌ها با هدف خرید کالاهای مصرفی و نازل مثل لوازم بهداشتی، آرایشی، آدامس و کالاهای لوکس به این مناطق مسافرت می‌کنند تا از تخفیفات گمرکی این مناطق استفاده کنند به طوری که عملا برخی از این مناطق آزاد به یکی از شهرهای چین تبدیل شده است.

از دیگر نقاط ضعف مناطق آزاد در سال‌های اخیر باید به مدیریت هزینه محور آن اشاره کرد، سپردن مدیریت ارشد مناطق آزاد به افراد سیاسی و ناآشنا با بخش خصوصی سبب شده است تا این مناطق بیشتر به جنبه هتل پنج ستاره‌ای برای نزدیکان مدیران وقت مطرح شود و در طول این سال‌ها محوریت و مبنای توسعه و راهکارهای گسترش صادرات در این مناطق یا اصلا دیده نشده یا اینکه در حد بسیار ضعیف و کمرنگ در برخی از این مناطق مطرح بوده است.

از همین رو انتشار برخی اخبار مبنی‌بر انتخاب بهمن اخوان برای دبیری مناطق آزاد که هم فردی از درون بخش خصوصی و همچنین آشنا با دولت یازدهم است می تواند نویدی تازه به فعالان بخش خصوصی باشد چنانکه بعد از حذف هشت ساله، نمایندگان این بخش از جمله نهاوندیان، قاضی‌زاده‌هاشمی، اخوان، حجتی و احمدآخوندی، هم اکنون متصدی امور اجرایی کشور شده‌اند.

واقعیت این است که به جز کشورهایی که تفکر کمونیستی، تفکر قالب است در هیچ کشور توسعه یافته یا در حال توسعه‌ای، حضور مدیران بخش خصوصی در مدیریت‌های کلان کشور ممدوح نیست، تفکری که متاسفانه در گفتمان پنهان دولت نهم و دهم به عنوان تفکر قالب شناخته شد و اصولا فقر و بی‌پولی افراد و همچنین عدم انجام فعالیت‌های اقتصادی در بخش خصوصی افتخار محسوب شد حال آنکه تا وقتی فردی در بخش خصوصی در کشور ایران فعالیت نکرده باشد از درد افرادی که مایل به سرمایه گذاری در ایران اسلامی هستند، خبر ندارد.