توپ در زمین حوزه هنری است

شرایط پیچیده‌ای که در چند سال اخیر بر سازمان تبلیغات اسلامی و به ویژه حوزه هنری گذشت، منجر به آن شد که این نهاد یکی از دشوار‌ترین شرایط ممکن را به لحاظ مالی‌ پیش روی داشته باشد؛ اما با تغییر دولت، این امید می‌رود که شرایط مجموعه‌ای که واریز اعتباراتش به حداقل رسیده، متوقف شود. با این حال چنین پرسشی مطرح است که این رویداد در چه شرایطی تحقق خواهد یافت؟

به گزارش «تابناک»، کسری شدید، رویدادی ‌انکارناشدنی است که تا اندازه‌ای به سازمان تبلیغات اسلامی باز‌می‌گردد، که در سال‌های اخیر، بنیان‌های اقتصادی‌اش را محکم نکرده و هنوز وابسته به ردیف‌های دولتی است و عمده‌ آن نیز متوجه دولتی است که بودجه این نهاد را به شدت کاسته بود، به گونه‌ای که تعطیلی بخش وسیعی از فعالیت‌های ذیل این نهاد در بلندمدت، ناممکن یا بسیار دشوار شد و نهادهای زیر نظر این سازمان، به ویژه حوزه هنری، دشوار‌ترین شرایطشان را از آغاز تاکنون تجربه کردند.

وقوع این رویداد ‌بیش از آن که پیامدهای سیاسی داشته باشد، پیامدهای سیاسی و فرهنگی داشت و بسیاری از برنامه‌های سازمان تبلیغات و به ویژه حوزه هنری، یا برگزار ‌و یا با محدودیت‌های فراوانی همراه شد.

اما حوزه هنری ‌در این زمینه نقش‌آفرین بود و گمان می‌رفت به‌ رغم این که این نهاد صاحب سالن‌های سینما خود است و می‌تواند در این زمینه تصمیم‌گیری کند، ولی باید با معاونت سینمایی وزارت فرهنگ و ارشاد در اکران فیلم‌ها همراهی ‌کند تا در پایان هزینه‌ عمده به دست آمده از این ناهماهنگی‌ها، متوجه جامعه سینمایی کشور نشود.

در این باره باید گفت، اما ‌با روی کار آمد دولت یازدهم و نبود سوءتفاهمات گذشته، چنین پنداشته می‌شود که بی‌پولی می‌تواند پایان پذیرد و حوزه هنری و نهادهای موازی و بالادستی نیز می‌توانند فعالیت‌های فرهنگی‌شان را آغاز کنند، زیرا شواهد حکایت از آن دارد، با اعتبارات کنونی‌ در حوزه‌های گوناگونی به ویژه در تولیدات فرهنگی نظیر فیلم‌های سینمایی ـ که حوزه هنری ‌در چند سال اخیر آثار بعیدی ‌با هزینه منطقی تولید کرده بود ـ آثار بسیار اندکی تولید خواهد شد و این به نفع سینمای ایران نیست.

حال چنین پنداشته می‌شود که توپ باید در زمین حوزه هنری باشد تا با همراهی‌ وزیر و معاونان وزیر فرهنگ و ارشاد دولت یازدهم، تغییر رویکرد، تغییر اشخاص و نگاه‌ها را عینیت ببخشد و در راستای این تعامل، موانع پدید آمده بر سر راه تأمین اعتبارات این نهاد، نهادهای موازی و فرادستی نیز مرتفع شود و در سایه این تعامل، فرهنگ و به ویژه سینمای ایران، چهار سال پیش روی را در ‌آرامش ‌گذراند.

بنابراین، اگر واقعاً وزارت فرهنگ و ارشاد، نتواند ظرفیت قانونی لازم ‌برای تجمیع تصمیم‌گیری قانونی در حوزه‌های فرهنگی را فراهم کند و با سازمان‌هایی از جمله سازمان تبلیغات، زمینه تصمیم‌گیری موازی همچنان استمرار داشته باشد و هر دو نهاد در تصمیمات کلان نقش آفرین باشند، طبیعتاً تعامل پایدار میان این دو نهاد و دیگر نهادهایی که سهم کمتری در تصمیم‌گیری فرهنگی دارند، ‌امری ضروری خواهد بود.