0بازدید
جمع کنید این بساط شعر گفتن را!
به این هفت میلیارد تومان باید اعتراض کرد یا به صدها میلیارد تومانی که در فوتبال حرام می‌شود یا حتی به پولی که صرف فیلم و شعرهای بی‌مصرف می‌شود؟ آیا وقتی تلویزیون و ارشاد برای شعر گفتن و شعر خواندن و گعده شاعرانه برگزار کردن پول خرج میکنند، نباید فریاد زد جمع کنید این بساط شعر گفتن را؟!
هفته آخر آذر، هفته پژوهش نام‌گذاری شده است و مقامات و مسئولین کشور در همه این سال‌ها از ضرورت توجه بیشتر به پژوهش و کاربردی‌تر کردن آن سخن گفته‌اند.
به گزارش «تابناک»، سهم پژوهش از بودجه و هزینه‌های عمومی به معیاری تقریبا جهانی برای سنجش میزان تطابق مسیر حرکت یک کشور با مسیر پیشرفت و تعالی به رسمیت شناخته شده است. شاید به همین سبب است که اسناد بلندمدت کشور بر افزایش تدریجی بودجه پژوهش و رسیدن آن به چند درصد از بودجه کشور تأکید دارند.
به عنوان یک مثال به‌روز از اهمیت پژوهش، می‌توان به پیش‌نویس قانون اساسی جدید مصر اشاره کرد که در آن لازم دانسته شده که دولت باید دست‌کم ۴ درصد از تولید ناخالص ملی را به آموزش، 2 درصد دیگر را برای آموزش عالی و حداقل یک درصد دیگر را به پژوهش اختصاص دهد.
البته در همین شرایط نیز مسئولان وزارت علوم به شدت از وضعیت منابع مالی دانشگاه‌ها شاکی و نگران هستند. رضا ملک‌زاده معاون تحقیقات و فناوری وزارت بهداشت گفته که «مسئولان ما اعتقادی به علم ندارند. از ۱.۵ درصد بودجه‌ای که باید به پژوهش تعلق می‌گرفت تنها ۰.۴ درصد اختصاص یافته و نباید گمان کرد این کار فقط به عهده وزارت بهداشت است، بلکه همه ما باید تلاش کنیم و این باور را به وجود بیاوریم که برای پژوهش باید سرمایه‌گذاری کرد». فرا‌تر از این، فرجی دانا در توصیف وضعیت دانشگاه‌ها گفته است: «هزینه غذای دانشجویی کمر دانشگاه‌ها را خم کرده است».
اینکه بودجه کافی برای پژوهش و یا حتی غذای دانشجویی وجود ندارد، جای نگرانی دارد، ولی اینکه راه فراهم کردن آن چیست، پرسشی دیگر است.
اگر بنا بر تعریف موجود، اقتصاد را دانش تخصیص بهینه منابع بدانیم، وقتی به دولتی اعتراض می‌شود که وضع اقتصاد کشور را به هم ریخته، معنای آن حیف و میل منابع عمومی است. به زبان دیگر، اگر در جایی از کشور فقر دیده می‌شود یا اگر در خیابان کودکی بدسرپرست یا بی‌سرپرست دیده می‌شود یا اینکه دانشگاه‌ها در تأمین منابع ضروری خود به مشکل خورده‌اند، باید به دنبال چاه و چاله‌ای گشت که بودجه و منابع عمومی در آن تلف می‌شود و سودی هم برای کشور ندارد.
سهیل محمودی، شاعری که عامه مردم را بیش از هر چیز با برنامه «با کاروان شعر و موسیقی» و به ویژه با برنامه‌های با حضور علیرضا افتخاری می‌شناسند، طبق مطلبی که از زبان وی منتشر شده است، در همان روزی که خبر فرستادن دومین میمون به فضا توسط سازمان فضایی ایران منتشر شد، برای خرید خُرده‌ریزهای خانه و مقداری مواد غذایی و چهارتا خِرت و پِرت یخچالی، از چند تا خیابان و چهارراه گذشته و بدون استثنا پشت هر چراغ قرمزی که ایستاده، تعدادی مرد و زن و دختر بچه‌های ده، یازده سالهای را دیده که یا فال حافظ می‌فروختند یا گُل... و یا گدایی می‌کردند!
شاعر و نویسنده از دیدن این صحنه‌ها دلگیر شده و فریاد بر‌آورده است که «جمع کنید این بساط ماهوارهٔ میمون هوا کردن را».
دوست داشته باشیم یا نه، این روز‌ها شمار کودکان سر چهار‌راه‌ها نگران‌کننده و ظاهرا این مسأله چنان عادی شده است که کسی هم توجهی به آن نمی‌کند، ولی آنچه پذیرفتنی نیست و باید به آن اعتراض کرد، سخنان آقای شاعر است که برای رفع مشکل کودکان مورد نظر کارآمد‌ترین و موفق‌ترین بخش‌های علمی و پژوهشی کشور را هدف قرار داده است.
بنا به گفته محمد ابراهیمی، مدیر پروژه اعزام انسان به فضا، سیصد تن از متخصصان رشته‌های فیزیولوژی، دامپزشکی، الکترونیک و مخابرات، آیرودینامیک، کنترل عملیات پرواز و دیگر رشته‌ها با صرف هزینه هفت میلیارد تومانی، کاوشگر حامل یک میمون را با موفقیت به فضا فرستاده‌اند. کیفیت و اهمیت کار این متخصصان به گونه‌ای است که رئیس جمهور ایران ـ چه محمود احمدی‌نژاد باشد و چه حسن روحانی ـ از به ثمر رسیدن آن تشکر و قدردانی میکنند و آن را به مردم تبریک می‌گویند.
اکنون پرسش این است: اگر کسی از سر دلسوزی و تعهد به جامعه قصد اعتراض به وضعیت کودکان سر چهار راه‌ها را دارد، باید به کجا حمله کند؟ به هفت میلیارد بودجه این پروژه موفق فضایی یا برای نمونه، به صد‌و‌پنجاه میلیارد تومان ارزان فروختن یک نیروگاه به تأمین اجتماعی؟ به این هفت میلیارد تومان که صدها ذهن و مغز مفید را برای فکر کردن برای افزایش قدرت و پرستیژ کشور در ایران حفظ کرده، باید معترض بود یا به صدها میلیارد تومانی که در پروژه‌های عمرانی بی‌سرانجام هزینه می‌شود؟ به این هفت میلیارد تومان باید اعتراض کرد یا به صدها میلیارد تومان بودجه فرهنگی که مجلس هم نمی‌دانست در کجا هزینه شده است؟ به این هفت میلیارد باید اعتراض کرد یا به هزاران میلیارد تومانی که در فساد مالی و یا در تصمیمات غلط اقتصادی از بین می‌رود؟
به این هفت میلیارد تومان باید اعتراض کرد یا به صدها میلیارد تومانی که در فوتبال حرام می‌شود یا حتی به پولی که صرف فیلم و شعرهای بی‌مصرف می‌شود. آیا وقتی تلویزیون و ارشاد برای شعر گفتن و شعر خواندن و گعده شاعرانه برگزار کردن پول هزینه میکنند، نباید فریاد زد جمع کنید این بساط شعر گفتن را؟!
به گزارش «تابناک»، سهم پژوهش از بودجه و هزینه‌های عمومی به معیاری تقریبا جهانی برای سنجش میزان تطابق مسیر حرکت یک کشور با مسیر پیشرفت و تعالی به رسمیت شناخته شده است. شاید به همین سبب است که اسناد بلندمدت کشور بر افزایش تدریجی بودجه پژوهش و رسیدن آن به چند درصد از بودجه کشور تأکید دارند.
به عنوان یک مثال به‌روز از اهمیت پژوهش، می‌توان به پیش‌نویس قانون اساسی جدید مصر اشاره کرد که در آن لازم دانسته شده که دولت باید دست‌کم ۴ درصد از تولید ناخالص ملی را به آموزش، 2 درصد دیگر را برای آموزش عالی و حداقل یک درصد دیگر را به پژوهش اختصاص دهد.
البته در همین شرایط نیز مسئولان وزارت علوم به شدت از وضعیت منابع مالی دانشگاه‌ها شاکی و نگران هستند. رضا ملک‌زاده معاون تحقیقات و فناوری وزارت بهداشت گفته که «مسئولان ما اعتقادی به علم ندارند. از ۱.۵ درصد بودجه‌ای که باید به پژوهش تعلق می‌گرفت تنها ۰.۴ درصد اختصاص یافته و نباید گمان کرد این کار فقط به عهده وزارت بهداشت است، بلکه همه ما باید تلاش کنیم و این باور را به وجود بیاوریم که برای پژوهش باید سرمایه‌گذاری کرد». فرا‌تر از این، فرجی دانا در توصیف وضعیت دانشگاه‌ها گفته است: «هزینه غذای دانشجویی کمر دانشگاه‌ها را خم کرده است».
اینکه بودجه کافی برای پژوهش و یا حتی غذای دانشجویی وجود ندارد، جای نگرانی دارد، ولی اینکه راه فراهم کردن آن چیست، پرسشی دیگر است.
اگر بنا بر تعریف موجود، اقتصاد را دانش تخصیص بهینه منابع بدانیم، وقتی به دولتی اعتراض می‌شود که وضع اقتصاد کشور را به هم ریخته، معنای آن حیف و میل منابع عمومی است. به زبان دیگر، اگر در جایی از کشور فقر دیده می‌شود یا اگر در خیابان کودکی بدسرپرست یا بی‌سرپرست دیده می‌شود یا اینکه دانشگاه‌ها در تأمین منابع ضروری خود به مشکل خورده‌اند، باید به دنبال چاه و چاله‌ای گشت که بودجه و منابع عمومی در آن تلف می‌شود و سودی هم برای کشور ندارد.
سهیل محمودی، شاعری که عامه مردم را بیش از هر چیز با برنامه «با کاروان شعر و موسیقی» و به ویژه با برنامه‌های با حضور علیرضا افتخاری می‌شناسند، طبق مطلبی که از زبان وی منتشر شده است، در همان روزی که خبر فرستادن دومین میمون به فضا توسط سازمان فضایی ایران منتشر شد، برای خرید خُرده‌ریزهای خانه و مقداری مواد غذایی و چهارتا خِرت و پِرت یخچالی، از چند تا خیابان و چهارراه گذشته و بدون استثنا پشت هر چراغ قرمزی که ایستاده، تعدادی مرد و زن و دختر بچه‌های ده، یازده سالهای را دیده که یا فال حافظ می‌فروختند یا گُل... و یا گدایی می‌کردند!
شاعر و نویسنده از دیدن این صحنه‌ها دلگیر شده و فریاد بر‌آورده است که «جمع کنید این بساط ماهوارهٔ میمون هوا کردن را».
دوست داشته باشیم یا نه، این روز‌ها شمار کودکان سر چهار‌راه‌ها نگران‌کننده و ظاهرا این مسأله چنان عادی شده است که کسی هم توجهی به آن نمی‌کند، ولی آنچه پذیرفتنی نیست و باید به آن اعتراض کرد، سخنان آقای شاعر است که برای رفع مشکل کودکان مورد نظر کارآمد‌ترین و موفق‌ترین بخش‌های علمی و پژوهشی کشور را هدف قرار داده است.
بنا به گفته محمد ابراهیمی، مدیر پروژه اعزام انسان به فضا، سیصد تن از متخصصان رشته‌های فیزیولوژی، دامپزشکی، الکترونیک و مخابرات، آیرودینامیک، کنترل عملیات پرواز و دیگر رشته‌ها با صرف هزینه هفت میلیارد تومانی، کاوشگر حامل یک میمون را با موفقیت به فضا فرستاده‌اند. کیفیت و اهمیت کار این متخصصان به گونه‌ای است که رئیس جمهور ایران ـ چه محمود احمدی‌نژاد باشد و چه حسن روحانی ـ از به ثمر رسیدن آن تشکر و قدردانی میکنند و آن را به مردم تبریک می‌گویند.
اکنون پرسش این است: اگر کسی از سر دلسوزی و تعهد به جامعه قصد اعتراض به وضعیت کودکان سر چهار راه‌ها را دارد، باید به کجا حمله کند؟ به هفت میلیارد بودجه این پروژه موفق فضایی یا برای نمونه، به صد‌و‌پنجاه میلیارد تومان ارزان فروختن یک نیروگاه به تأمین اجتماعی؟ به این هفت میلیارد تومان که صدها ذهن و مغز مفید را برای فکر کردن برای افزایش قدرت و پرستیژ کشور در ایران حفظ کرده، باید معترض بود یا به صدها میلیارد تومانی که در پروژه‌های عمرانی بی‌سرانجام هزینه می‌شود؟ به این هفت میلیارد تومان باید اعتراض کرد یا به صدها میلیارد تومان بودجه فرهنگی که مجلس هم نمی‌دانست در کجا هزینه شده است؟ به این هفت میلیارد باید اعتراض کرد یا به هزاران میلیارد تومانی که در فساد مالی و یا در تصمیمات غلط اقتصادی از بین می‌رود؟
به این هفت میلیارد تومان باید اعتراض کرد یا به صدها میلیارد تومانی که در فوتبال حرام می‌شود یا حتی به پولی که صرف فیلم و شعرهای بی‌مصرف می‌شود. آیا وقتی تلویزیون و ارشاد برای شعر گفتن و شعر خواندن و گعده شاعرانه برگزار کردن پول هزینه میکنند، نباید فریاد زد جمع کنید این بساط شعر گفتن را؟!
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
افزودن تابناک به منابع ترجیحی گوگل
نظرات بینندگان
وضعیت فقر که در جامعه بیداد میکنه. عده ای هم که حرفه شون تکدی گری شده. متاسفانه.
خیلی استدلالت بی ربط بود.
جالبه همین ملتی که میگن خرج برنامه فضایی (که باعث اقتدار کشور میشه) نکنین همون ملتی هستن که میلیونی خرج میکنن تا برن دوبی و آنتالیا و تایلند.همون مردمی که واسه عروسی هاشون ده مدل غذا رو میز میچینن.همین ملت میگن خرج برنامه فضایی نکنیم.والّا صد رحمت به فرهنگ عربها.
دوست ناشناس عزیز بنده 5 ساله مدیر هنرستانم به جرأت می توانم بگویم تا امسال هیچگونه مبلغی از دانش آموزان واولیای آنها دریافت نکرده ام ولی امسال به ناچاراز دانش اموزان متمکن (تقریبا40نفر)از هر نفر 15000پانزده هزارتومان پول گرفتیم تا صرف هزینه های اب وبرق وتلفن وگاز وکاغذ وماژیک وغیره بکنیم .دوست گرامی شاید منطقه شما زیاد میگیرن .
محال است که هزینه این پروژه هفت میلیارد تومان باشد. ممکن است این عدد هزینه های مستقیم ساخت بوده باشد.!!
عزیز برادر منظور اینه که در یک جامعه باید همه چیز پا به پای هم پیش برن نه یک جا از زیادی پول باد کنه و جای مهم دیگر که با مرگ و زندگی مردم سر و کار داره مشکل داشته باشه .
چند ماه پیش پاریس بودم .در بهترین نقطه شهر رفتم داخل یک پارک محله .دریغ از وسایلی که در پارکهای ماست .دریغ از محوطه سازی و کف سازی پرخرج .بسیار ساده بود.اما...
وقتی باران میاد توی این شهر , 1 میلیمتر آب جمع نمیشود.سیستم فوق پیشرفته و بهینه حمل ونقل شهری دارند . آسفالت خیابانها به بهترین کیفیت وجود دارد . در علوم مختلف پیشرفته اند .یعنی :
کاملا پول و بودجه خود را دارند با اولویت خرج میکنند. زیر بنائی خرج میکنند .یک بار برای همیشه یک کاری را انجام میدهند.
مسئولین عزیز , موشک هم بسازید , ماهواره هم هواکنید .انرژی هسته ای هم داشته باشید , فوتبال هم برای سرگرم کردن خنثی مردم داشته باشید اما قبلش خواهشا به وضع آموزش و درمان مردم برسید .
درود به شرف سهيل محمودي
خودرو ایمن و جاده استاندارد بسازید تا هر روز عده ای تلف نشوند و عده دیگری داغ دار و یتیم.
ماهواره و هواپیما پیش کش.
باز گلی به جمال سهیل که اعتراض میکند واین صحنه ها برایش عادی نیست ونیز اعتراض به موارد ذکر شده لازم است ولی سهیل محمودی ایا میتواند به انها اعتراض کند ونیز چه سود از اعتراض در گوشه ای
خوب نوشتید! آفرین! جوابش را خوب دادید! ولی باید متوجه باشیم که هرچیز در جای خود نیکوست. تحقیقات فضایی درجای خود ٬ شعر و شاعری هم در جای خود وجلوگیری از حیف و میل بیت المال هم در جای خود و رسیدگی به کودکان خیابانی هم در جای خود.
منظور شاعر اینه که بدبختی ها را گذاشتیم یه گوشه بعدش با میمون فضا کردن و تو بوق و شیپور دمیدن داد میزنیم که همه ببینند ما چقدر پیشرفته ایم!!!.
آقای سهیل عزیز
با عرض پوزش، خیلی عوامانه صحبت نموده اید. اگر این طور است، ناسا که هزاران برابر این بودجه ها را خرج می کند نیز کار احمقانه ای می کند؟!!!
بخش زیادی از این پول به دانشمندان و نخبگان کشور داده شده است و دهها و صدها نیروی جوان تربیت شده است.
آقای محمودی شاعرند و شاعران را طبع لطیف است اگر چه لزوما درایت و آگاهی نیست.
بی شک منظور ایشان دقیقا حمله به پروژه های علمی نبوده. کمی غفلت کردند شاید هم از سر درد فریادی با شتاب بر آورند.
استاد ارجمند آقاي سهيلي شما به نكته خوبي اشاره كرده ايدياد آن سخني افتادم كه مي گفت تو مو ميبيني و من پيچش مو بالاخره تبعات چنين اعمالي را هيچ كس به جز جامعه ومردم آن جامعه پرداخت نخواهند كرد پس استاد گرامي نمي دانم آيا واقعا زماني خواهد آمد كه ديگر در ايران عزيز شاهد چنين صحنه هايي نباشيم واقعا دل آدمي به درد مياد وقتي ميبينه خانواده ايي را كه خرج دوا و درمان فردي از آن را ندارند هاج و واج مانده اندوبه غير خدا از كسي طلب ياري نمي كنند ما تك تك افراد جامعه به نوبه خود در قبال يكسري كارها مسئوليم اما منكر پيشرفتهاي علمي و پژوهشي دانشمندان عزيز نمي شويم اما عدم توجه به برخي ناهنجاريهاي اجتماعي صدمات جبران ناپذيري را به بنيادهاي خانوادگي و جامعه وارد ميكند.پس بايد به فكر چاره بود وبه سادگي از كنار اينجور مسائل عبور نكرد.
اگه ماهواره به فضا فرستادن به بخش خصوصی داده بشه و منافع اون هم مال بخش خصوصی باشه، هیچ نگرانی از میزان هزینه نخواهد بود.اگه بزرگ راه زدن به بخش خصوصی داده بشه و درآمد هم مال خودش باشه هم ضرری از بابت میزان هزینه ها حاصل نمیشود. در مورد ساخت بیمارستان و مسکن و غیره هم این حرف صادق است. خلاصه اینکه برنامه اقتصادی باید به بخش خصوصی واگذار شود. دولت هم مالیات بگیرد و به بچهای بی سرپرست و امثال اونها، ساخت پارک و ... بپردازد. به امید آن روز.
شعر مال قدیم بود که مردم دل و دماغ داشتن حالا باید فقط دوید که از اززندگی جا نموند
سلام ای کاش کسی هم به فکر این همه آلودگی محیط زیستی میکردیم تا پول این مملکت صرف درمان نمیشد بعد میشد هر کار تحقیقاتی کرد .
یکی بگوید...این همه که خرج فوتبال شد...چه شد...پول مملکت هدر رفت!!!!
من یک مهندسم. پژوهش صنعتی میکنم. به نظر این آقا باید همه پروژه های تحقیقاتی تعطیل بشه همه بزنن تو کار شعر و موسیقی! واقعاً واسه صدا و سیما متاسفم که این جور آدما رو چهره کرده!! بنده وقتی این فرمایش آقای محمودی رو تو فیسبوک دیدم بدون معطلی ایشون رو از لیست دوستانم حذف کردم.
سلام وبسیار سلام
درود وفراوان درود
من و شما هم در نگاه اول اگر مشکلی در خیابان ببینم مثل کودکان سر چهار راها یا خدای نکرده بیماری که هزینه درمانش را نداشته باشه همین سخن رو می گویم مانند کسی که بچه هاش با پای برهنه تو کوچه وخیابان رفت امد کنن انوقت پدرشان آش نذر کن هر کسی ببیند خواهد گفت به جای نذر کردن یک جفت کفش برای بچه هات بخر دراصل ما با نذرکردن آش مشکل نداریم با مدیریت این پدر مشکل داریم
حرف اقای محمودی هم مطمئنن این است نه مخالفت با پژوهش
این مشکل از انجا اغاز می شود که فقط در یک بعد رشد کنیم مثلا فضا اما قادر به ساخت یک دوچرخه کامل هم نباشیم
هر هزینه ای که بابت آموزش و تحقیقات شود اثر آن برای سالهای سال خواهد ماند حتی اگر سالهای بعد هزینه نشود اما پولی که بایت ورزش و ساخت فیلم های بی سروته می شود حتی برای یک سال اثر گذاری مثبت در جامعه ندارد.
دریک کلام درود
ریخت وپاش در تمام بدنه دولت حتی پروژه های تحقیقاتی زیاد است منظور استفاده بهینه از منابع است وجلوگیری از سواستفاده در هرشکل آن.
با با اگه اینقدر پول تو مملکته دو سه میلیون هم به ما بدین تا این سقف لعنتی کارگاه نریخته وعده ای را معدوم ومصدوم نکرده ایزوگامش کنیم .5ساله نامه می نویسم اقدامی صورت نمی گیره !!!!!!!!!!!!!!!
مدیر محترم مگه تو ایران نیستی بابا این همه پول که از اولیا میگیرید کجا میره نکنه صرف کار خیر میشه اگر بگوید شما پول نمیگیرید یا دروغه یا نمی دونم چی بگم
طبق گفته محمد ابراهیمی مدیر پروژه اعزام انسان به فضا، 300 نفر از متخصصان رشته های فیزیولوژی، دامپزشکی،الکترونیک و مخابرات ،آیرودینامیک، کنترل عملیات پرواز و دیگر رشته‌ها با صرف هزینه هفت میلیارد تومانی، کاوشگر حامل یک میمون را با موفقیت به فضا فرستاده‌اند
با سلام
رقم هفت ميليارد تومان مطمئنا صحيح نيست
حقوق 300 دكتر و مهندس را در يك سال حساب كنيد متوجه ميشويد كه اين رقم براي اين پروژه بدور از واقعيت است. ضمن اينكه اگر مردم كشوري فقير باشند هزينه هاي فضايي آنها را خوشبختر نخواهد كرد
آقای حیدر!
میبخشید ولی شما فکر میکنید که این هفت میلیارد تومن را بین 300 نفر تقسیم کردند و مثلا شده نفری 25 میلیون تومن برای هر شخص!!!
اون اشخاص حقوق خودشون را ماهانه میگیرند و این مبلغ فقط برای هزینه های خود پروژه هست و حقوق پرسنل جدا از این هزینه ها هست
سلام
بسيار متن بجايي بود، اولا اگر ايشان هنوز تو تلويزيون برنامه اجرا ميكرد. شايد تا اين حد رگ گردنش متورم نميشد، دوما كسي منكر فقرو تورم نيست اما اينهايي كه سر چهارراه هستند اكثر حرفه اي هستند يعني اينو اقاي محمودي نمي دونه!!!!
اقای ناشناس من با فوق لیسانس فروشنده در یک مغازه هستم و نه صاحبش!پدرم هم هیچی نداره!البته تازه فارغ التحصیل شدم شاید کارهم گیرم بیاد.به هر حالمی دونم کار پژوهشی برای این مملکت از نون شب هم لازمتره.به شخصه ترجیح می دم گشنه بمونم ولی از لحاظ علمی پیشرفت کنیم که پیشرفت علمی در اینده ما رو از فقر نجات می ده
شاید ایشون خودشون نخواستن تو تلوزیون برنامه داشته باشن!
اگه متوجه بودی درد مردم و شاعرش را میفهمیدی که منظور سهیل محمودی عزیز آن گداها نیست نمونه مشت خروار بوده منظورشون نکنه خودتو به کوچه چپ زده ای یا واقعا متوجه اوضاع نیستی؟!...
میگن دل سیر از گرسنه خبر نداره راسته ها....
من واقعا به نویسنده متن خسته نباشید می‌گم. دستتون درد نکنه. این روحیه حمایت از صنعت و تکنولوژی ایرانی هست که ما توی ایران کم داریم و باید تقویت بشه.
برای تحقیقات فضایی در واقع میشه گفت که این رقمها هیچ چی نیست...
هند که یک کشور فقیر میباشد که 80 درصد مردم در روز درآمدی کمتر از 3 دلار دارند و 500 میلیون نفر از جمعیتش از فقر مطلق رنج میبرند و فقط یک وعده غذا برای خوردن در روز گیرشان میاد، ماه گذشته یک مریخ نورد 360 تنی را به سمت مریخ با موفقیت پرتاب کرد که هزینه ی اجرای این پروژه با اینکه دستمزد افراد تحصیل کرده و متخصصین هندی در مقابل متخصصین غربی بسیار ناچیز هست، بیش از یک میلیارد دلار تخمین زده شد! که میشه 3100 میلیرد تومن!! یعنی 500 برابر هزینه ای که ما برای این میمون فضانورد خرج کرده ایم!!
مدیر مرکز فضایی هند در توجیه این پروژه گفت: به ازای هر یک دلاری که ما در این پروژه خرج کردیم بیش از 3 دلار به کشور سود رساندیم و درآمد ایجاد کرده ایم!
خب راست هم میگه چون تکنولوژیهایی را که در اختیار دارند را با این پروژه به روز میکنند و توسعه میدن که خودش باعث افزایش کیفیت صنایع مختلف میشه و البته وقتی کیفیت صنایع شما بالا رفت میتوانید صادرات خوب به قیمت خوب انجام بدید و درآمد زیادتری داشته باشید که در نتیجه به ایجاد اشتغال بیشتر می انجامه و وقتی مردم شغلی داشته باشند که انجام بدن دیگه این بچه ها نمیان سر چهار راه گدایی کنند یا فال بفروشند و با داشتن رونق اقتصادی ناشی از تکنولوژی اون موقع هست که میشه برای شعر خوندن توی تلویزیون هم پول خرج کرد!
كسي با پژوهش مخلف نيست.كارها ما به هم نمي آد! موشك فضا مي فرستيم ولي بيشتر از جنگ در جاده كشته مي ديم!
متاسفانه بعضی ها توی ایران نگاهشون توی ایران مثل نگاه کشورهای عربیه..میگن ما تحقیقات برای رسیدن به تکنولوژی می خوایم چیکار..پول میدیم می خریم دیگه....
مطلب بسيار به جايي بود
احسنت
یک زمان می گفتند خارجی ها ماهواره به فضا می فرستند ما به فکر وضع مردم در خیابان هستیم... حالا می گویند وضع مردم در خیابان این طور است ما ماهواره به فضا می فرستیم!!
نه تابی شما داغ نکن، موفقیت های هسته ای و فضایی و غیره هیچکس رو ناراحت نمی کنه ایشان می خواسته به در بگه که دیوار بشنوه
بعبارتی کنایه این شاعر عزیزمان به نحوه مدیریت است جاییکه میلیاردها تومان پول به باد می رود و بقول خودتان طرف راست راست تو خیابون راه میره و کسی هم جرات نداره بهش چیزی بگه!
شما خبرگزاری ها می تونید شروع یک جریان خوب باشید پس مدام این زنگ را به صدا در آورید.
این ادعا ها مخاطب خاص خود را دارد
درود بر سالار شاعران فعلی...سهیل محمودی. قربون قطره قطره اشک های ارزشمندت.....
بالاخره یکی پیدا شد حرف و درد دل مردم فقیر را گفت.....
خدا از گزندها حفظت کند ای مرد دوست داشتنی و محبوب دلها....
چرا عزیز خوند، ولی نظرش با نظر نویسنده یکی نبود
مثل اینکه مطلب را نخوندی دادا!!
البته شاعرروحش حساس و اهل مبالغه است از دید خودش حرف بدی نزده
اما صحبت فقط هفت میلیارد نیست فکر و مشغولیت بیشتر مسءولان فارغ از مشکلات این کودکان بیچاره است
به حق که درست گفتی دمت گرم تابناک این آقای سهیل محمودی از جای دیگه دلخور بوده سر این میمون خالی کرده
اگر ما پولی صرف پژوهش نکنیم از این هم فقیرتر خواهیم شد. فرض کنید در زمان تمامی دولت ها به جای اینکه پول نفت را صرف واردات از چین کنیم مقداری به جوان های این مملکت اعتماد می کردیم. حالا وضعمان بهتر نمی شد؟ خرج این سفر فضایی به اندازه خرید 3 بازیکن فوتبال است. آن هم برای یک سال!!
هزینه پژوهش هم باید هدفمند باشد باید بر اساس نیاز کشور نه برای پرستیژ هزینه کرد مثلا ما نیاز اولمان صنعت نفت و گاز است و بعد بقیه چیزها
انتقاد استاد عزیز سهیل محمودی پیشرفت علم و فن آوری نیست...
انتقاد ایشون اینه که باید توزیع منابع خدادادی مردم در بخش های مختلف اقتصادی فرهنگی هنری اقتصادی سیاسی نظامی عادلانه باشد...
...همین .......
یعنی نمیشود چندین میلیارد پول نفت را صرف فراگرفتن ارسال موشک فضایی کرد در حالی که نگاه کودکان فقیر و مردم منتظر موعد یارانه بدرقه راهش شده باشد...!
آفرین زیبا بود
احسنت
پس برای پیشرفت نباید هزینه ای شود!! جناب ناشناس!
هزينه علمي باشد خوبه ولي نه براي تبليغات كه ما در جهان يكه تازيم! كشوري كه ماهواره مي سازه بايد توان سيركردن شكم - سلامتي مردم و...را داشته باشه.
والله هم حق با اون شاعر است و هم حق با تابناک.پس باید گفت جمع کنید بساط این شعر گفتن و میمون هوا کردن و فوتبال را!اگر پژوهش مهم است خیلی کارهای علمی واجبتر از میمون هوا کردن وجود دارد.یک کشور نمی تواند در تمامی علوم برترین باشد.باید کشور ما بیشتر بر روی علوم پزشکی و کشاورزی تمرکز کند تا علوم دیگر.چون بعد از حدود بیش از نیم قرن خودروساختن، پراید تولید می کنیم با کیفیت پایین تر از پیکان 48!
جناب تابناک. آیا چیزی به نام اولویت در صرف هزینه ها هم در تحلیلهای شما میگنجد؟ به راستی این پیشرفتهای علمی با هزینه ای باید انجام شود؟
نظر شما
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.