2بازدید
رایج‌ترین خشونت خانگی در ایران چیست؟
یک فعال حوزه زنان با اشاره به نتایج پژوهش انجام شده در ایران در مورد خشونت‌های خانگی، گفت: بر اساس نتایج این پژوهش، خشونت کلامی و روانی رایج‌تربود؛ البته در تمام دنیا نیز این دو نوع خشونت رواج بیشتری دارد.
جلوه جواهریان در گفت‌وگو با ایسنا، افزود: در گزارش منتشر شده تاکید شده که آمار خشونت خانگی بسیار پنهان است.
وی با تاکید بر اینکه فقط یک بار درباره خشونت علیه زنان در ایران یک تحقیق ملی در سال82 در 28 استان انجام شد، اظهار کرد: نتایج آن پژوهش به صورت خلاصه در اختیار مسوولان قرار گرفت، ولی کتاب آن هیچ گاه به صورت عمومی منتشر نشد و حتی ما که در زمینه خشونت علیه زنان کار می‌کنیم، نتوانستیم به اصل کتاب دسترسی پیدا کنیم.
این فعال حوزه زنان، درباره علل رواج بیشتر خشونت کلامی و روانی علیه زنان، گفت: خشونت در سطح دعوا از کلامی آغاز می‌شود و به جسمی می‌انجامد. کسانی که خشونت جسمی را تجربه میکنند، پیش از آن مورد خشونت کلامی قرار گرفته‌اند؛ البته ممکن است خشونت جنسی حتی رایج‌تر از خشونت کلامی باشد ولی چون درباره آن تعریف مشخصی نداریم، با وجود قانون تمکین در ایران نمی‌توان گفت که درباره آن آماری وجود دارد.
جواهریان در مورد تعریف خشونت علیه زنان اظهارکرد: خشونت علیه زنان عبارت از هر نوع عمل خشونت‌آمیز مبتنی بر جنسیت است که منجر به آسیب جسمی، جنسی و روانی به زنان شود. هنگامی که این عمل در محیط خانوادگی یا در حضور آشنایان انجام شود به آن خشونت خانگی گویند و اگر در قبال همسران صورت گیرد، همسرآزاری نامیده می‌شود.
وی تاکید کرد: در تمام دنیا خشونت خانگی پنهان‌تر از خشونت‌هایی است که در خیابان اتفاق می‌افتد. بنابراین آمارگیری درباره آن دشوارتر است.
این فعال حوزه زنان در زمینه راهکارهای کاهش خشونت خانگی، اظهار کرد: پیش از هر کاری باید خشونت خانگی به رسمیت شناخته شود، چرا که درهیچ جایی از قوانین ایران جرمی به نام خشونت خانگی تعریف نشده است؛ البته تنها زنان، قربانیان خشونت خانگی نیستند؛ بلکه کودکان هم مورد این نوع خشونت قرار می‌گیرند. در قوانین مربوط به نوجوانی و کودکان نیز زمانی که آزاررسانی از سوی والدین انجام شود، قوانین متفاوت بوده و این کار به نوعی عرفی می‌شود.
قانون تمکین که در آن خشونت خانگی تصریح شده، حذف شود
وی تاکید کرد: پیش از هر چیز باید تمام نهادهای آموزشی به خشونت خانگی توجه کنند و این نوع خشونت را در قوانین به رسمیت بشناسیم و مواردی مانند قانون تمکین که در آن خشونت خانگی تصریح شده، حذف شود.
جواهریان با بیان اینکه کارشناس مذهبی نیستم ولی می‌دانم که تفسیرهای دیگری از قانون تمکین وجود دارد، گفت: در برخی از کشورهای اسلامی نه تنها خشونت خانگی به عنوان جرم تعریف شده، بلکه قانونی را به صورت خاص برای انواع خشونت‌ها دارد. در پاکستان نه تنها خشونت خانگی را به عنوان جرم تعریف کرده‌اند، بلکه قانونی را به صورت خاص برای انواع خشونت‌ها وضع کرده‌اند.
وی تاکید کرد: در ایران با کمبود تعاریف مواجه هستیم و همین امر محدودیت‌هایی را برای کارشناسان به وجود می‌آورد. به عنوان نمونه سازمان بهزیستی خانه‌های امن را برپا می‌کند که البته به معنای رایج این خانه‌ها در خیلی از جاهای دنیا نیست که بعضا همین خانه‌ها را هم تعطیل میکنند. زمانی که با نهادهای دولتی چنین برخوردی می‌شود نمی‌توان انتظار داشت که سازمان‌های غیردولتی در چنین زمینه‌هایی فعالیت کنند.
این فعال حوزه زنان اضافه کرد: در حال حاضر دولت و شهرداری به این نتیجه رسیده‌اند که در زمینه خشونت خانگی فعالیت کنند، چرا که با افزایش آمار خشونت خانگی، تعداد افراد مراجعه‌کننده به بیمارستان‌ها افزایش می‌یابد؛ البته باید در نظر داشته باشیم که هزینه صرف شده برای درمان آثار ناشی از خشونت خانگی بسیار بالاست. علاوه بر آن بر اثر خشونت خانگی، به کودکان نیز آسیب می‌رسد، بنابراین مسوولان چاره‌ای جز توجه بیشتر به این نوع خشونت را ندارند.
وی با بیان اینکه قوانینی مانند قانون تمکین نیز از نظر دینی قابل حل است، گفت: مسئله، مردانه بودن ساختار حاکمیت است. این در حالی است که در کشورهایی مانند لبنان و افغانستان قانون خشونت خانگی داریم و چنین قانونی در اردن قابل تصویب است؛ البته تنها تبدیل شدن خشونت خانگی به قانون مطرح نیست، هنگامی که چنین خشونتی را به رسمیت می‌شناسیم، می‌توانیم برای پیشگیری از آن نیز اقدام کنیم و کودکان اگر از کودکی در این زمینه آموزش ببینند، در بزرگسالی کمتر مرتکب رفتارهای خشونت‌آمیز می‌شوند.
جواهریان در پایان اظهار کرد: در بسیاری از کشورها بیش از نیمی از قوانین به پیشگیری از خشونت خانگی از سوی نهادهای مدنی پرداخته می‌شود، اما در ایران از این ظرفیت استفاده کافی نمی‌شود.
جلوه جواهریان در گفت‌وگو با ایسنا، افزود: در گزارش منتشر شده تاکید شده که آمار خشونت خانگی بسیار پنهان است.
وی با تاکید بر اینکه فقط یک بار درباره خشونت علیه زنان در ایران یک تحقیق ملی در سال82 در 28 استان انجام شد، اظهار کرد: نتایج آن پژوهش به صورت خلاصه در اختیار مسوولان قرار گرفت، ولی کتاب آن هیچ گاه به صورت عمومی منتشر نشد و حتی ما که در زمینه خشونت علیه زنان کار می‌کنیم، نتوانستیم به اصل کتاب دسترسی پیدا کنیم.
این فعال حوزه زنان، درباره علل رواج بیشتر خشونت کلامی و روانی علیه زنان، گفت: خشونت در سطح دعوا از کلامی آغاز می‌شود و به جسمی می‌انجامد. کسانی که خشونت جسمی را تجربه میکنند، پیش از آن مورد خشونت کلامی قرار گرفته‌اند؛ البته ممکن است خشونت جنسی حتی رایج‌تر از خشونت کلامی باشد ولی چون درباره آن تعریف مشخصی نداریم، با وجود قانون تمکین در ایران نمی‌توان گفت که درباره آن آماری وجود دارد.
جواهریان در مورد تعریف خشونت علیه زنان اظهارکرد: خشونت علیه زنان عبارت از هر نوع عمل خشونت‌آمیز مبتنی بر جنسیت است که منجر به آسیب جسمی، جنسی و روانی به زنان شود. هنگامی که این عمل در محیط خانوادگی یا در حضور آشنایان انجام شود به آن خشونت خانگی گویند و اگر در قبال همسران صورت گیرد، همسرآزاری نامیده می‌شود.
وی تاکید کرد: در تمام دنیا خشونت خانگی پنهان‌تر از خشونت‌هایی است که در خیابان اتفاق می‌افتد. بنابراین آمارگیری درباره آن دشوارتر است.
این فعال حوزه زنان در زمینه راهکارهای کاهش خشونت خانگی، اظهار کرد: پیش از هر کاری باید خشونت خانگی به رسمیت شناخته شود، چرا که درهیچ جایی از قوانین ایران جرمی به نام خشونت خانگی تعریف نشده است؛ البته تنها زنان، قربانیان خشونت خانگی نیستند؛ بلکه کودکان هم مورد این نوع خشونت قرار می‌گیرند. در قوانین مربوط به نوجوانی و کودکان نیز زمانی که آزاررسانی از سوی والدین انجام شود، قوانین متفاوت بوده و این کار به نوعی عرفی می‌شود.
قانون تمکین که در آن خشونت خانگی تصریح شده، حذف شود
وی تاکید کرد: پیش از هر چیز باید تمام نهادهای آموزشی به خشونت خانگی توجه کنند و این نوع خشونت را در قوانین به رسمیت بشناسیم و مواردی مانند قانون تمکین که در آن خشونت خانگی تصریح شده، حذف شود.
جواهریان با بیان اینکه کارشناس مذهبی نیستم ولی می‌دانم که تفسیرهای دیگری از قانون تمکین وجود دارد، گفت: در برخی از کشورهای اسلامی نه تنها خشونت خانگی به عنوان جرم تعریف شده، بلکه قانونی را به صورت خاص برای انواع خشونت‌ها دارد. در پاکستان نه تنها خشونت خانگی را به عنوان جرم تعریف کرده‌اند، بلکه قانونی را به صورت خاص برای انواع خشونت‌ها وضع کرده‌اند.
وی تاکید کرد: در ایران با کمبود تعاریف مواجه هستیم و همین امر محدودیت‌هایی را برای کارشناسان به وجود می‌آورد. به عنوان نمونه سازمان بهزیستی خانه‌های امن را برپا می‌کند که البته به معنای رایج این خانه‌ها در خیلی از جاهای دنیا نیست که بعضا همین خانه‌ها را هم تعطیل میکنند. زمانی که با نهادهای دولتی چنین برخوردی می‌شود نمی‌توان انتظار داشت که سازمان‌های غیردولتی در چنین زمینه‌هایی فعالیت کنند.
این فعال حوزه زنان اضافه کرد: در حال حاضر دولت و شهرداری به این نتیجه رسیده‌اند که در زمینه خشونت خانگی فعالیت کنند، چرا که با افزایش آمار خشونت خانگی، تعداد افراد مراجعه‌کننده به بیمارستان‌ها افزایش می‌یابد؛ البته باید در نظر داشته باشیم که هزینه صرف شده برای درمان آثار ناشی از خشونت خانگی بسیار بالاست. علاوه بر آن بر اثر خشونت خانگی، به کودکان نیز آسیب می‌رسد، بنابراین مسوولان چاره‌ای جز توجه بیشتر به این نوع خشونت را ندارند.
وی با بیان اینکه قوانینی مانند قانون تمکین نیز از نظر دینی قابل حل است، گفت: مسئله، مردانه بودن ساختار حاکمیت است. این در حالی است که در کشورهایی مانند لبنان و افغانستان قانون خشونت خانگی داریم و چنین قانونی در اردن قابل تصویب است؛ البته تنها تبدیل شدن خشونت خانگی به قانون مطرح نیست، هنگامی که چنین خشونتی را به رسمیت می‌شناسیم، می‌توانیم برای پیشگیری از آن نیز اقدام کنیم و کودکان اگر از کودکی در این زمینه آموزش ببینند، در بزرگسالی کمتر مرتکب رفتارهای خشونت‌آمیز می‌شوند.
جواهریان در پایان اظهار کرد: در بسیاری از کشورها بیش از نیمی از قوانین به پیشگیری از خشونت خانگی از سوی نهادهای مدنی پرداخته می‌شود، اما در ایران از این ظرفیت استفاده کافی نمی‌شود.
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
افزودن تابناک به منابع ترجیحی گوگل
نظرات بینندگان
سلام طوري نوشته ايد كه انگار مردان داراي خشونت كلامي هستند به خدا بعضي مواقع اين زنها حرف هايي مي زنند كه كوه را آب ميكنند. پس چرا همش حق به زنان مي دهيد.
البته به نظر من در جامعه امروز (به ویژه در طبقه متوسط به بالا)مردان بیش از زنان در معرض خشونت خانگی قرار دارند.
الان بیشتر به آقایون ظلم میشه تا خانم ها .....البته هستنند مردان نامردی که دست روی خانم ها بلند میکنند ولی تعدادشون کم شده
ضمن ذکر این موضوع که درصورت بسته و بسته تر کردن عرصه بر زندگی طبیعی یک مرد ، عرصه ازدواج هم کوچکتر و کوچکتر خواهد شد و این همان خواسته تفکر غرب گرا است لازم است که نظر مردان رو هم داشته باشید خانم محترم:
اگر قراره بسته به جنسیت عمل یا عملهایی خشونت اتلاق بشه ، پرداخت مهریه بالا ، تحمل حرفهای زن ، گوش دادن به صحبتهای زن در مواقعی نمیخوای ، دیدن خانواده زن در مواقعی که نمیخوای ، پایبندی به یک زن در کل طول زندگی ، از دست دادن مال و منال در صورت جدا شدن از یک زن و ... مسایل هستند که مصداق خشونت بر مردان خواهد داشت . چون اینها خواسته طبیعت مرد نیستند . طبیعت مردان جفت گیری و ترک محل است . اگر قرار باشه هر روز مساله جدیدی برای حمایت از زن ها پیش رو گذاشته بشه مطمئن باشید که رخت بربستن ازدواج روزبروز بیشتر رنگ خواهد باخت و جامعه غربی از ریشه تونسته به مقاصد خودش برسه . با وجود فرهنگ محدودکننده ای که ما در ایران داریم ، ازدواج در ایران تنها کار دل است نه عقل پس بگذارید با دل هدایت بشه . و نگذارید که مثل تولد انسان که خواسته خود شخص نیست اما ادامه زندگی واسش جبره ، باعث آزار انسانها بشه .
بسیار خوب تحلیل کردند. در قبال حذف تمکین، مطمئناً قانون مهریه نیز باید حذف شود.
مردی که به هر دلیلی دست روی همسرش بلند کند،حقیقتا مرد نیست،نامرد است.فراموش نکنیم که رخ دادن هر اشتباهی از جانب زن،حتی بزرگترین اشتباهات،بایستی راهکارهای منطقی و خاص خودش را از جانب مرد به همراه داشته باشد.بنده معتقدم که برخوردهای نسنجیده،صرفا سبب دور شدن زوجین و اشتباهات بعدی می شود...
بدترین خشونت یک فرد درمحیط خانواده نگه نداشتن زبان درمشکلات است
پدرم معلم بازنشسته تاریخ و جغرافیا است و بیمار روانی است روان همه ما را پریشان کرده و مادرم بخاطر حرفهای او دق گرد و مرد
مطالب فوق قبول . ولی اگه کارشان به دادگاه باز بشه نه تنها اختلاف حل نمیشه بلکه تشدیدتر هم میشه .
نظر شما
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.