اعدام کریمی، مهدوی‏کیا و کعبی از مچ دست!

پایان دیدار مرگ برای تیم ملی فوتبال ایران که عملاً منجر به حذف ایران از لیست تیم‏های صعود کننده به جام جهانی شد، آغاز مشکل‏آفرینی‏های پیاپی برای برخی بازیکنان حاضر در زمین چمن ورزشگاه سئول بود که با دستبندهای سبز به میدان رفته بودند و این روند بعید به نظر می رسد با خط مشی قرار گرفته در دستور کار برخی جریانات، خاتمه خوشی داشته باشد.

به گزارش خبرنگار ورزشی تابناک؛ پس از آنكه شش بازيكن تيم ملي ايران در تونل ورود به زمین مسابقه  ایران – کره جنوبی به یک بار با بستن مچ بندهای سبز حتی موجبات غافلگیری مسئولان فدراسیون را فراهم ساختند، این بازی که یکی از دیدارهای متفاوت برای مردم ایران نسبت به دیدارهای سال‏های اخیر محسوب می‏شد، رنگ سیاسی به خود گرفت و علی‏رغم آنکه مسئولان فدراسیون فوتبال، این دستبندها را به نذر بازیکنان به حضرت ابوالفضل نسبت دادند، ابتدا خبرگزاری‏های مطرح جهان و پس از آن رسانه‏های الکترونیک و مکتوب داخلی دولتی و نزدیک به دولت بر این موضوع که دستبندها در حمایت از میرحسین موسوی كانديداي انتخابات رياست جمهوري بسته شده، تاکید کردند تا در نهایت کفاشیان نیز تلمیحاً این موضوع را به عنوان نفر فعلی اول فدراسیون تایید کند و یادآور شود که ملي پوشان ايران نبايد وارد مسائل سياسي مي شدند چرا كه شان تيم ملي بالاتر از اين حرف ها است.

پس از باز شدن دستبدهای سبز از دست برخی بازیکنان و پوشیدن شدن این دستبندهای با نوارهای سفید بر دست سایر بازیکنان در بين دو نيمه براي جلوگيري از هر گونه شائبه سياسي، توجه رسانه‏ها به این موضوع افزایش یافت و رسانه‏های بیگانه، این اتفاق را دستمایه تولید اخباری متعدد قرار دادند که متاسفانه برخی رسانه‏های داخلی نیز پس از پایان این دیدار با طرح اینکه علت شکست تیم ملی، این رفتار بازیکنان پیرامون بستن دستبندهای سبز بوده (!) و تاکید بر برخورد با جریان مذکور، به این اتفاق ساده در این شرایط حساس دامن زده و هیزم در آتش دشمن ریختند تا تنها یک عده را از گزند عوارض چنین شکست بزرگی برهانند.


این مطبوعات داخلی حتی مدعی شدند این بازیکنان تیم ملی برای بستن دستبندهای سبز ارقامی را دریافت کرده بود که در پاسخ به این ادعای غیرقابل، تنها باید پرسید بازیکنان مذکور که هریک از دارایی‏های هنگفتی برخوردار هستند، در مقابل چه رقمی حاضر شده‏اند، آینده حرفه‏ای‏شان را به خطر بیاندازند و آیا اصلاً طرح این ادعا با عقل و منطق سازگاری دارد؟!

شبكه تلويزيوني BBC که این روزها به یکی از رسانه‏های خط دهنده در اتفاقات اخیر داخلی مبدل شده، با تکیه بر همین مطالب در خبری شيطنت‏‏آمیز که پس از انتشار توسط رئیس فدراسیون صحتش رد شد، مهدي مهدوي كيا، علي كريمي، حسين كعبي، جواد نكونام، مسعود شجاعي و محمد نصرتي را محروم شده، تلقی کرد ولی با این حال متاسفانه برخی اشخاص بدون توجه به این مسائل، مسیر خود را در پیش گرفته و در جریان‏سازی، چهار تن از این بازیکنان را دیروز و امروز بازنشسته کردند تا این مسئله نیز دستمایه برای بهره‏برداری عده‏ای از رسانه‏های خارجی شود.

برخی رسانه‏ها که به علی دایی سرمربی اسبق تیم ملی به واسطه جوانگرایی می‏تاختند، با اتفاقات به وقوع پیوسته، یک شبه حامی این حرکت وی شده و برای خداحافظی به چهار بازیکن تیم ملی که بر حسب اتفاق سه تن از آنها دستبند سبز بر دست داشتند و چهارمی نیز گفته می‏شود بر روی نیمکت چنین دستبندی بسته بوده، با هدف باز شدن فضا جهت حضور چهره‏های جوان و همچنین عدم تکرار آنچه بر سر دایی در پیراهن تیم ملی آمد، تعارفی اجباری زدند!

در این مطالب عنوان شده علی کریمی که 31 ساله شده و مهدی مهدوی کیا که در حال عبور از 32 سالگی است و همچنین وحید‌ هاشمیان 33 سالگی‌ وقت خداحافظی شان از فوتبال ملی فرارسیده و به این لیست حسین کعبی 24 ساله به عنوان (!) نیز به عنوان بازیکنی که هنگامه وداعش با تیم ملی است، افزوده گردیده تا برای نخستین بار یک جریان خبری برای کنار گذاشتن چهار بازیکن از فوتبال ملی با تبیین منطقی غیرقابل درک به راه افتاده و این گروه آلت دست رسانه‏های بیگانه شوند.

مسلماً ضرورت ایجاب می‏کند برابر هر رفتاری، موضع گیری منطقی توسط مسئولان امر اتخاذ شود اما اینکه عده‏ای خود را قیم ورزش یا فوتبال به آن بخشی از آن و یا حتی قهرمانان به عنوان موتورگرداننده فوتبال در سطوح ملی و باشگاهی بدانند و به گونه‏ای رفتار کنند که رسانه‏های بین المللی بتوانند چنین برداشتی کنند که برخی ملی‏پوشان پرسابقه، از ناحیه مچ دست اعدام شده‏اند(!) و به خاطر بستن یک دستبند ساده، متحمل هزینه‏هایی شده‏اند.

در این چهارچوب باید اجازه داد این ستاره‏های فوتبال ایران که با پیراهن تیم ملی بارها برای کشورمان افتخارآفرین شده و دروازه حریفان را باز کرده‏اند، همچون سایر بازیکنان سابق تیم ملی در روندی طبیعی از فوتبال کناره‏گیری کنند و با شتابزدگی و رفتارهای کودکانه، هزینه‏های مضائفی را به فوتبال و ورزش در سطوح ملی تحمیل نکرد که جبران آن ناممکن یا دشوار باشد.