یک اعتراف سنگین دیگر از مدیر عامل یک شرکت خودروساز؛
مدیران خودرویی کشور سوراخ دعا را گم کرده اند!
هاشم یکه زارع، نکته اساسی را فراموش کرده و آن اینکه ایران برای داشتن صنعت «خودروسازی» نیازمند رفع سوء مدیریت در این صنعت است. اینکه مصیبت بزرگ صنعت خودرو مدیرانی هستند که توان، دانش و اراده لازم برای ایجاد تحول و بهره برداری از شرایط مساعد اقتصادی را ندارند؛ اما هیچ کس تا کنون به این موضوع اعتراف نکرده است.

به تدریج و در پی فشارهای اقتصادی بار شده بر تولید کنندگان خودروی داخلی کشور، شاهد آن هستیم که مدیران و مسئولان متولی این صنعت در کشور در مقابل خواست و اراده مشتریان و مصرف کنندگان در حال عقب نشینی هستند و هرچند تا کنون نشانه هایی از بهبود کیفیت و تولید خودرو در عمل خبری نیست، اعترافات و قول های مسئولان دولتی و متولیان صنعت خودرو، نشان از آن دارد که اراده جمعی مشتریان و مصرف کنندگان بعد از سال ها در حال تحمیل بر خودروسازان است.
به گزارش «تابناک»، پس از آن که شیوه های قدیمی و ترفندهای همیشگی متولیان صنعت خودرو در کشور برای منکوب کردن خواست مشتریان با ابزارهایی نظیر اتهام به حمایت از وارد کنندگان و به کار بردن الفاظ و القاب بی سابقه ای همچون خائن به تولید ملی و ضد انقلاب نتوانست اراده جمعی و یکپارچگی مشتریان را برای پیگیری آنچه برای سالها و دهه ها در صنعت خودرو از آن محروم بوده اند، متزلزل سازد، شاهد آنیم که به تدریج اعترافات سنگین و وعده ها و قول های مدیران صنعت خودرو و مسئولان دولتی برای بهبود اوضاع تولید ملی در این صنعت در سطح وسیع منتشر می شود.
طی حدود دو ماه گذشته و از زمان اوج گیری حرکت هماهنگ مردمی در راستای تحریم محصولات بی کیفیت و گران خودرویی تولید داخل و ضرر و زیان شرکت های مونتاژ کننده خودرو، آنچه بیش از همه آزار دهنده می نمود، نگاه های از بالا به پایین و تحقیر کننده مسئولان رده بالا به حرکت مردمی و تلاش برای نادیده گرفتن و تمسخر و تهدید این حرکت بود.
اما حفظ یکپارچگی مردمی در کنار حمایت های رسانه ای و به ویژه حمایت چهره های مذهبی و کارشناسان از این حرکت و خواست ملی منجر به آن شده تا به تدریج مسئولان دولت و مدیران خودروسازی از مواضع خود کوتاه آمده و با قبول شکست ها و سوء مدیریت های چند دهه ای خود در این صنعت زبان به اعتراف گشوده و وعده و وعید هایی برای بهبود اوضاع اسفناک خودروسازی در کشور بدهند.
در این میان دو نکته حائز اهمیت است؛ نخست اینکه بدون هیچ تردیدی کوتاه آمدن مدیران صنعت خودرو ناشی از ضرر و زیان های اقتصادی در پی عمیق تر شدن رکود بازار خودرو در داخل در پی حرکت هماهنگ مردمی است و نه از سر احساس یک ضرورت جدی برای تحول در صنعت خودروسازی در کشور و چه بسا اگر این حرکت مردمی شکل نمیگرفت، تا سال ها شاهد این تغییر موضع در مسئولان دولت و مدیران خودروساز نبودیم.
نکته دیگر آنکه تمام وعده و وعید ها و قول های مدیران صنعت خودرو در طی این مدت، همه و همه در حد کلام و حرف باقی مانده و تنها آنچه در این میان عملی شده تلاش های این مدیران برای شکستن رکود بازار خودرو با استفاده از ابزارهایی نظیر تسهیلات و شرایط ویژه فروش خودرو به مشتریان است که طبعا نتوانسته گره ای از رکود بازار این صنعت باز کند، زیرا اساسا مشکل مشتریان با کیفیت و قیمت نهایی این محصولات است و نه شرایط فروش آنها.
در همین راستاست که اعتراف سنگین هاشم یکه زارع، مدیر عامل ایران خودرو معنا می یابد؛ اعترافی که هرچند چندان توجهی به آن نشده است، در نوع خود یک اعتراف بزرگ است پرده از حقایق بیشماری بر میدارد که تا کنون مدیران و مسئولان خودرویی و دولت چشم خود را بر روی آن بسته بودند.
هاشم یکه زارع به تازگی اعلام کرده است: ما به عنوان توليد كننده مسئول هستیم، خودرويي با كيفيت نزديك به سطح جهاني محصول عرضه كنيم، اما اين هدف نيازمند زمان است. وی بخش مهمی از کیفیت پایین خودروها را مربوط به بی کیفیت بودن قطعات تولیدی و ناشی از عمل قطعه سازان دانسته، ولی در یک جمله معنادار اشاره کرده: با توجه به وجود نيروي انساني متخصص و فناوري هاي سطح بالا در مركز توسعه محصولات، همه زيرساخت ها و زمينه هاي لازم براي خودروساز شدن را داريم.

این جمله تنها یک معنی دارد. اینکه تا کنون صنعتی به نام صنعت خودرو در کشور به معنای واقعی کلمه وجود نداشته و هیچ یک از تولید کنندگان خودرو در کشور ما به عنوان «خودروساز» شناخته نمی شدند؛ اعترافی بزرگ که نیاز به واکاوی بیش از حد آن نیست، زیرا به همین کوتاهی به خوبی بیان می کند که طی حدود نیم قرن گذشته که صنعت خودرو به شکل یک صنعت مادر در کشور شکل گرفته، چه مسیری را تا به اینجا طی کرده و چه بر سر این صنعت آمده است.
البته این موضوع، چندان جدید هم نیست و طبعا افکار عمومی و کارشناسان بهتر از هر کسی می دانند که تولید کنندگان خودرو در ایران به معنی واقعی کلمه خودروساز تلقی نمی شوند؛ اما آنچه در بیانات هاشم یکه زارع اهمیت دارد، اعتراف به این موضوع از زبان مدیر عامل یک شرکت تولید کننده خودرو است؛ موضوعی که نشان از فشار بی امان رکود بر بازار خودرو و تلاش برای رهایی از این موضوع به هر طریق ممکن دارد.
اما یک پرسش اساسی در این بین وجود دارد که به نظر می رسد هم دولت – به عنوان سهام دار اصلی صنعت خودرو – و هم مدیران خودرو ساز باید به آن پاسخ دهند و آن اینکه: آیا طی دهه های گذشته هیچ کس به این نتیجه نرسیده بود که صنعت خودروی ایران به عنوان یک صنعت کامل و بالغ فعالیت نمی کند؟ آیا پیش از این کسی نبود که متوجه این نکته باشد که ایران «خودروسازی» به معنی واقعی کلمه ندارد و تنها فشار اراده مردمی و رکود بود که باید منجر به این نتیجه گیری و اعتراف به این موضوع میشد؟
هاشم یکه زارع گفته است برای رسیدن به کیفیت و استاندارد جهانی، صنعت خودرو نیازمند زمان است؟ آیا نیم قرن و در خوشبینانه ترین حالت بیش از دو دهه فعالیت در این صنعت زمان کمی است تا بتوان به استانداردهای جهانی رسید؟ و بعد از این واقعا تولید کنندگان خودرو چقدر زمان می خواهند؟ یک سال، پنج سال، یک دهه یا یک قرن دیگر؟
مشکل اصلی صنعت خودرو در کشور نه واردات است و نه قطعه ساز و نه تکنولوژی و نه نیروی کار ماهر. تمامی نیازها و ضروریات و مواد لازم برای تبدیل شدن ایران به یک قطب برتر در صنعت خودروسازی موجود است و علاوه بر آن حمایت های دولتی هم در همه این سالها بوده است. آنچه صنعت خودروی ایران از اساس از آن محروم است، مدیریت توانمند و لایق و شایسته برای تحول در صنعت خودرو است. مدیریتی که طی همه این سالها نتوانسته از بهترین شرایط موجود و برترین حمایت های ممکن همچون تسهیلات هزاران میلیاردی و نظام تعرفه ای کم نظیر استفاده لازم را ببرد.
هاشم یکه زارع یک نکته اساسی را فراموش کرده و آن اینکه ایران برای داشتن صنعت «خودروسازی» نیازمند رفع سوء مدیریت در این صنعت است. اینکه مصیبت بزرگ صنعت خودرو مدیرانی هستند که توان، دانش و اراده لازم برای ایجاد تحول و بهره برداری از شرایط مساعد اقتصادی را ندارند؛ اما هیچ کس تا کنون به این موضوع اعتراف نکرده است.
آنچه یکه زارع و همه مدیران دولتی و خودرویی باید به آن اعتراف کنند این موضوع است. اینکه صنعت خودرو اکنون توسط مدیران لایق و شایسته اداره نمیشود بلکه توسط افرادی در حال چرخش است که تنها و تنها به سود و فروش خود فکر میکنند و حتی در بحرانی ترین شرایط، به جای ایجاد تغییر و تحولات ساختاری، به دنبال راه کارهایی نظیر فروش اقساطی و با شرایط ویژه هستند تا سود و درآمد خود را تداوم بخشند.
هاشم یکه زارع و سایر مدیران عامل و رده بالا در صنعت خودرو و حتی وزیر صنعت و مدیران دولتی فراموش کرده اند – یا اساسا متوجه نشده اند – که مشکل صنعت خودرو با خود ایشان است. ایشان فراموش کرده اند که اگر صنعت خودروی ایران با مدیران شایسته و لایقی اداره شود که بتواند بازارهای جهانی را در اختیار بگیرد، حتی تعرفه واردات 1000 درصدی که برخی نمایندگان مجلس به دنبال آن هستند نیز برای هیچ کس مشکلی ایجاد نمی کند.
این اعترافات در نتیجه یک نکته دیگر را نیز عیان می کند. این نکته که مدیران خودرویی و دولتی سوراخ دعا را گم کرده اند و نمی دانند مشکل اصلی صنعت خودرو از کجاست. حال پرسش این است که مدیران خودرویی چقدر زمان لازم دارند تا به سطحی از استاندارد برسند که این موضوع را درک کنند؟
به گزارش «تابناک»، پس از آن که شیوه های قدیمی و ترفندهای همیشگی متولیان صنعت خودرو در کشور برای منکوب کردن خواست مشتریان با ابزارهایی نظیر اتهام به حمایت از وارد کنندگان و به کار بردن الفاظ و القاب بی سابقه ای همچون خائن به تولید ملی و ضد انقلاب نتوانست اراده جمعی و یکپارچگی مشتریان را برای پیگیری آنچه برای سالها و دهه ها در صنعت خودرو از آن محروم بوده اند، متزلزل سازد، شاهد آنیم که به تدریج اعترافات سنگین و وعده ها و قول های مدیران صنعت خودرو و مسئولان دولتی برای بهبود اوضاع تولید ملی در این صنعت در سطح وسیع منتشر می شود.
طی حدود دو ماه گذشته و از زمان اوج گیری حرکت هماهنگ مردمی در راستای تحریم محصولات بی کیفیت و گران خودرویی تولید داخل و ضرر و زیان شرکت های مونتاژ کننده خودرو، آنچه بیش از همه آزار دهنده می نمود، نگاه های از بالا به پایین و تحقیر کننده مسئولان رده بالا به حرکت مردمی و تلاش برای نادیده گرفتن و تمسخر و تهدید این حرکت بود.
اما حفظ یکپارچگی مردمی در کنار حمایت های رسانه ای و به ویژه حمایت چهره های مذهبی و کارشناسان از این حرکت و خواست ملی منجر به آن شده تا به تدریج مسئولان دولت و مدیران خودروسازی از مواضع خود کوتاه آمده و با قبول شکست ها و سوء مدیریت های چند دهه ای خود در این صنعت زبان به اعتراف گشوده و وعده و وعید هایی برای بهبود اوضاع اسفناک خودروسازی در کشور بدهند.
در این میان دو نکته حائز اهمیت است؛ نخست اینکه بدون هیچ تردیدی کوتاه آمدن مدیران صنعت خودرو ناشی از ضرر و زیان های اقتصادی در پی عمیق تر شدن رکود بازار خودرو در داخل در پی حرکت هماهنگ مردمی است و نه از سر احساس یک ضرورت جدی برای تحول در صنعت خودروسازی در کشور و چه بسا اگر این حرکت مردمی شکل نمیگرفت، تا سال ها شاهد این تغییر موضع در مسئولان دولت و مدیران خودروساز نبودیم.
نکته دیگر آنکه تمام وعده و وعید ها و قول های مدیران صنعت خودرو در طی این مدت، همه و همه در حد کلام و حرف باقی مانده و تنها آنچه در این میان عملی شده تلاش های این مدیران برای شکستن رکود بازار خودرو با استفاده از ابزارهایی نظیر تسهیلات و شرایط ویژه فروش خودرو به مشتریان است که طبعا نتوانسته گره ای از رکود بازار این صنعت باز کند، زیرا اساسا مشکل مشتریان با کیفیت و قیمت نهایی این محصولات است و نه شرایط فروش آنها.
در همین راستاست که اعتراف سنگین هاشم یکه زارع، مدیر عامل ایران خودرو معنا می یابد؛ اعترافی که هرچند چندان توجهی به آن نشده است، در نوع خود یک اعتراف بزرگ است پرده از حقایق بیشماری بر میدارد که تا کنون مدیران و مسئولان خودرویی و دولت چشم خود را بر روی آن بسته بودند.
هاشم یکه زارع به تازگی اعلام کرده است: ما به عنوان توليد كننده مسئول هستیم، خودرويي با كيفيت نزديك به سطح جهاني محصول عرضه كنيم، اما اين هدف نيازمند زمان است. وی بخش مهمی از کیفیت پایین خودروها را مربوط به بی کیفیت بودن قطعات تولیدی و ناشی از عمل قطعه سازان دانسته، ولی در یک جمله معنادار اشاره کرده: با توجه به وجود نيروي انساني متخصص و فناوري هاي سطح بالا در مركز توسعه محصولات، همه زيرساخت ها و زمينه هاي لازم براي خودروساز شدن را داريم.

این جمله تنها یک معنی دارد. اینکه تا کنون صنعتی به نام صنعت خودرو در کشور به معنای واقعی کلمه وجود نداشته و هیچ یک از تولید کنندگان خودرو در کشور ما به عنوان «خودروساز» شناخته نمی شدند؛ اعترافی بزرگ که نیاز به واکاوی بیش از حد آن نیست، زیرا به همین کوتاهی به خوبی بیان می کند که طی حدود نیم قرن گذشته که صنعت خودرو به شکل یک صنعت مادر در کشور شکل گرفته، چه مسیری را تا به اینجا طی کرده و چه بر سر این صنعت آمده است.
البته این موضوع، چندان جدید هم نیست و طبعا افکار عمومی و کارشناسان بهتر از هر کسی می دانند که تولید کنندگان خودرو در ایران به معنی واقعی کلمه خودروساز تلقی نمی شوند؛ اما آنچه در بیانات هاشم یکه زارع اهمیت دارد، اعتراف به این موضوع از زبان مدیر عامل یک شرکت تولید کننده خودرو است؛ موضوعی که نشان از فشار بی امان رکود بر بازار خودرو و تلاش برای رهایی از این موضوع به هر طریق ممکن دارد.
اما یک پرسش اساسی در این بین وجود دارد که به نظر می رسد هم دولت – به عنوان سهام دار اصلی صنعت خودرو – و هم مدیران خودرو ساز باید به آن پاسخ دهند و آن اینکه: آیا طی دهه های گذشته هیچ کس به این نتیجه نرسیده بود که صنعت خودروی ایران به عنوان یک صنعت کامل و بالغ فعالیت نمی کند؟ آیا پیش از این کسی نبود که متوجه این نکته باشد که ایران «خودروسازی» به معنی واقعی کلمه ندارد و تنها فشار اراده مردمی و رکود بود که باید منجر به این نتیجه گیری و اعتراف به این موضوع میشد؟
هاشم یکه زارع گفته است برای رسیدن به کیفیت و استاندارد جهانی، صنعت خودرو نیازمند زمان است؟ آیا نیم قرن و در خوشبینانه ترین حالت بیش از دو دهه فعالیت در این صنعت زمان کمی است تا بتوان به استانداردهای جهانی رسید؟ و بعد از این واقعا تولید کنندگان خودرو چقدر زمان می خواهند؟ یک سال، پنج سال، یک دهه یا یک قرن دیگر؟
مشکل اصلی صنعت خودرو در کشور نه واردات است و نه قطعه ساز و نه تکنولوژی و نه نیروی کار ماهر. تمامی نیازها و ضروریات و مواد لازم برای تبدیل شدن ایران به یک قطب برتر در صنعت خودروسازی موجود است و علاوه بر آن حمایت های دولتی هم در همه این سالها بوده است. آنچه صنعت خودروی ایران از اساس از آن محروم است، مدیریت توانمند و لایق و شایسته برای تحول در صنعت خودرو است. مدیریتی که طی همه این سالها نتوانسته از بهترین شرایط موجود و برترین حمایت های ممکن همچون تسهیلات هزاران میلیاردی و نظام تعرفه ای کم نظیر استفاده لازم را ببرد.
هاشم یکه زارع یک نکته اساسی را فراموش کرده و آن اینکه ایران برای داشتن صنعت «خودروسازی» نیازمند رفع سوء مدیریت در این صنعت است. اینکه مصیبت بزرگ صنعت خودرو مدیرانی هستند که توان، دانش و اراده لازم برای ایجاد تحول و بهره برداری از شرایط مساعد اقتصادی را ندارند؛ اما هیچ کس تا کنون به این موضوع اعتراف نکرده است.
آنچه یکه زارع و همه مدیران دولتی و خودرویی باید به آن اعتراف کنند این موضوع است. اینکه صنعت خودرو اکنون توسط مدیران لایق و شایسته اداره نمیشود بلکه توسط افرادی در حال چرخش است که تنها و تنها به سود و فروش خود فکر میکنند و حتی در بحرانی ترین شرایط، به جای ایجاد تغییر و تحولات ساختاری، به دنبال راه کارهایی نظیر فروش اقساطی و با شرایط ویژه هستند تا سود و درآمد خود را تداوم بخشند.
هاشم یکه زارع و سایر مدیران عامل و رده بالا در صنعت خودرو و حتی وزیر صنعت و مدیران دولتی فراموش کرده اند – یا اساسا متوجه نشده اند – که مشکل صنعت خودرو با خود ایشان است. ایشان فراموش کرده اند که اگر صنعت خودروی ایران با مدیران شایسته و لایقی اداره شود که بتواند بازارهای جهانی را در اختیار بگیرد، حتی تعرفه واردات 1000 درصدی که برخی نمایندگان مجلس به دنبال آن هستند نیز برای هیچ کس مشکلی ایجاد نمی کند.
این اعترافات در نتیجه یک نکته دیگر را نیز عیان می کند. این نکته که مدیران خودرویی و دولتی سوراخ دعا را گم کرده اند و نمی دانند مشکل اصلی صنعت خودرو از کجاست. حال پرسش این است که مدیران خودرویی چقدر زمان لازم دارند تا به سطحی از استاندارد برسند که این موضوع را درک کنند؟
تابناک را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید
نظرات بینندگان
1
1
به نظر من چون ضعف مدیریت کلان صنعتی کاملا مشهود است پس مدیرانی توانا هم مورد نیاز است و چه اشکالی دارد که از مدیران جهانی مثل مدیران فولکس واگن یا مرسدس بنز و فیات و تویوتا و......استفاده کنیم.اطمینان دارم که راه برون رفت از این معضل استفاده از بزرگان جهان صنعت میباشد.
really correct
سلام؛
ایشان اگر کارشناس بور اخراج میشد و خلاص...
اما تابحال شده از مدیر مربوطه بپرسیم شما که مدیر شدی آیا حق حضور دز جلسه؟؛ ماموریت خارج با ارز و حق و ماموریت؟؛ احتمالا خانه سازمانی؟؛ از وامهای (مسکن و خودرو)؟؛ در چندین شرکت دیگه در هیئت مدیره؟؛ و.... بهره مند بودید...
اگر جواب تمام با برخی از اینها آری است پس...
چرا کار خودرو سازیها به اینجا کشیده شده؟
و جواب ایشان چیست؟
آیا بهرهمندی از این همه مزایا برای چه بوده؟
.یا حق.
خودرو ساز محصولاتش را 10 سال یا که 160000 کیلومتر گارانتی کند اون موقع میفهمیم آنها دنبال ارتقا کیفیت هستند ووعده ها شون راسته
منم خائنم که خودروی شما را نمیخرم؟
آقای زارع درمورد بازماندگان خودرو چینی داعشی شرمنده نیست
جناب زارع!!! اگر نيروي انساني متخصص و فناوريهاي لازم را داريد پس تحويل خودروي بي كيفيت جرم بدتر از گناه است!!!!
خودروسازان یک جرات بخود بدهند و از فردا اعلام کنند که آماده هستند خودرو را با 30 درصد تخفیف و بصورت آنی بفروش برسانند , آن وقت ببیند چقدر مردم از طرح آنها استقبال می کنند . آنها باید بدانند و بپذیرند که مردم میفهند و حاضر نیستند دیگر پول زحمت کشیده خود را بابت خرید یک خودرو سر تا پا ایراد و اشکال پرداخت نمایند . چرا خودروسازانم نمی خواهند این موضوع را متوجه شوند . حتما" باید 100 درصد ورشکسته شوند تا اصل موضوع را متوجه شوند .
کمپین ادامه دارد ... حتی اگر شب و روز بر ما گلوله بارد
تابناک حرف دل میزنی کیه که گوش کنه همشون دنبال یک مقدار حقوق خودشون هستن هیچ کس دنبال تحول نیست چون از اولش گفتن میدیم بخرند مردم هم خریدن این بلا سر مون آومد مقصر اصلی خو ما هستیم تابناک جان اگه الان هم بیایم دوباره خودرو بخریم همین داستان ها دوباره تکرار میشه
ببخشید ولی مدیران این شرکتها که از مریخ به ایران نیومدن. از همین مدیران مملکتی هستند. سوء مدیریت در جای جای کشور موج میزنه. کجا را سراغ دارید که کشورمون به استانداردهای بین المللی نزدیک باشه که از خودروساز ها انتظار دارید؟ درمان؟ آموزش و پرورش؟ آموزش عالی؟ کیفیت مواد غذایی؟ کیفیت آب؟ کیفیت هوا؟ کیفیت سوخت؟
حالا خودروساز ها رفتن رو پل شما هم یه لگد بهشون می زنید. سه چهار ماه پیش نوبت پزشکها بود. ببینیم فردا نوبت کیه.
از بین مدیران سطح بالا یک نفر آدم لایق معرفی کن، بهت جایزه میدم.
مشکل خودرو سازی ایران شتر مرغ بودن مالکیت ان است در نتیجه مدیران دم کدخدا را که ببینند مسئله حل است دیگر به کسی پاسخگو نیستند خرگوش را هم که بگذاری نگهبان انبار هویج خیلی وجدان داشته باشد نصف روز سالم میماند بعدا هزار جور بهانه را دستاویز قرار میدهد برای سور چرانی
پراید دوگانه داره 12 لیتر بنزین در هر صد کیلومتر میسوزونه، نمایندگی قبول نمیکنه، کسی باور نمیکنه!!!
پول ندارم، ولی تا وقتیکه بتونم یه ماشین خارجی بخرم، طرف هیچ خودروی ایرانی نمیرم. حتی اگر همه مردم بگن واقعا کیفیتش خوب شده!!
خودروی با کیفیت از دید صنعت خودروسازی ایران دقیقا یعنی چی؟ یعنی قراره پراید و 405 با کیفیت تولید کنند؟!!!!!!!!!! یعنی هنوز هم قراره خودروی 25 سال پیش با کیفیت بهتر از قبل تولید بشه؟!!!!!!!
خودروساز شدن یعنی حرکت همپای صنعت خوروسازی جهان. فقط بحث کیفیت و ایمنی خودرو نیست. مثل اینکه الان بیایم دوباره گوشی نوکیا 1100 رو تولید کنیم. گوشی بسیار مستحکم با آنتندهی بالا که به درد هیچ کس نمیخورد!!!
خط تولید خودروسازان بزرگ مثل کیا، تویوتا،بنز و .. هر سال کاملا تغییر می کند! هر سال چندین مدل جدید!!! حالا ما داریم بر سر افزایش کیفیت پراید بحث می کنیم!!! پراید حتی اگر ضدضربه هم بشه بازم پرایده و فقط با تکیه بر انحصار میشه اونو به مردم قالب کرد.
حتی اگر روزگاری کیفیت و قیمت خودروی داخلی به میزان مطلوب و منطقی برسد، چند اقدام باید صورت گیرد تا مردم با خودروسازان آشتی کنند.
1- عذرخواهی رسمی آقای نعمت بخش به خاطر تمامی بی حرمتیها و توهینهایی که به مردم روا داشت.
2- برکناری ایشان از سمت فعلی و محرومیت ایشان از دیگر جایگاههای دولتی (تا ببینیم اگر شغلی دولتی نداشته باشد نیز میتواند زندگی خود را تامین کند یا خیر)
3- تحقیق و تفحص از اموال و شرکتهای غیر مرتبط خودروسازان و مصادره آنها به نفع عموم
4- حقیق و تفحص از اموال و شرکتهای مدیران اخیر خودروسازی و ضبط و مصادره اموال غیر مشروع آنها
5- برقراری دادگاه برای مدیران بی کفایت خودروسازان به جرم قتل تمامی هموطنانی که در اثر سهل انگاری و عدم مسئولیت پذیری آقایان جان باخته اند.
دوستان اگر مورد دیگه ای هم به نظرتون میرسه اضافه کنید .......
برادران و خواهرا عزيز
به عنوان يك خودرويي به خدمت شما نكاتي را عرضه مي دارم
دوستان در حال حاضر در دنيا سودي كه خودروسازها از توليد و عرضه خودرو بدست مي آورند 80 درصد آن از خدمات پس از فروش و 20 درصد از سود توليد است چرا كه دنياي عرضه خودروها با اين حجم عرضه و تنوع بسيار فشرده است اما به همين علت سود بسيار پاييني مطالبه مي شود ولي پس از عرضه هر خودروسازي به دنبال ارائه خدمات پس از فروش به محصولات خود است
از اينجا به بعد موضوع هزينه ها با توجه به قيمت پايه خودرو به شدت بالارفته و متاثر از آن مي گردد.
براي مثال خودروي bmw ساعت دريافت خدمات برابر با 100 يورو مي باشد براي مثال يك تعويض روغن با قيمتي برابر با 4 ميليون دستمزد از يك ساعت مواجه خواهيم بود
خودروي رنو با دستمزد ارائه خدمات برابر با ساعتي 70 يورو و... لذا با اين دستمزدها و نزديكي ارائه استاندارد خدمات به قيمت جهاني همگام با كاهش قيمت خودرو در دنيا مصرف كنند هاي داخلي به شدت دچار سختي خواهند شد .
پايين آمدن نرخ يك خودرو و تعرفه آن با لارفتن هزينه هاي خدمت شبيه به كل دنيا مواجه خواهد شدو اين برخلاف تصور عموم به شدت متضاد بر منافع مردم خواهد بود
خودرويي با قيمت 20 ميليون(پرايد) و به عبارتي 5700 دلاري هزينه خدمات پس از فروش آن جهت تعميرات از تعويض 7 يورو براورد شده كه در مقايسه با رنو يك دهم است
كاش متوليان اين كمپين و مردم از اين موضوعات نيز آگاه باشند
من سمند مدل 83 دارم با هزار مکافات و قناعات و نخوردن ها اونو خریدم. راحت یک سوم درآمدم رو واسه تعمیرش می دم. الان هم واشر سر سیلندر سوزنده واسه سومین بار . سیلندر ترک داره واسه دومین بار. سه میلیون تومان واسه تعمیر موتور باید بدم. آخه یه آدم پیدا نشد به من معلم با یک میلیون دویست حقوق ماهانه بگه ماشین خریدنت واسه چی بود. معلم باید پیاده یا حداکثر با دوچرخه بره بیاد. زن دارم دوتا بچه عین یه خر بالغ افتادم تو گل. نمی تونم وجدانمو زیر پا بزارم به یه آدم دیگه غالب کنم. اعصابو روان تو کلاس ریخته به هم. غلط کردم اونم غلط بزرگ.
البته این اظهار نظرها خوبه ولی بازم فرهنگ ایرانی اینطوریاست که هرکسی خودش را قوی میدونه مستحق میدونه حامیانش را هدایت شده از طرف خدا میدونه و بقیه مدیران را نالایق و بی دانش و غیر متخصص و سفارشی یا سیاسی میدانند!!!
دیدگاه خود را بنویسید
سایت تابناک از انتشار نظرات حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین (فینگیلیش) معذور است.